บทที่ 176 ความยุติธรรม

หลี่อวิ๋นหว่านไม่คาดคิดว่าหลงย่าหนานและคนอื่น ๆ จะแข็งแกร่งขนาดนี้

ไม่อยากอธิบายอะไร เธอกำลังโดนทำร้าย จะลากตัวเองออกไปตั้งหลัก แล้วฟ้องเธอทีหลัง? !

“ดีนี่!”

มีเสียงเย็นชาเอ่ยขึ้นมา

ก่อนที่หลงย่าหนานจะมีสติ ร่างหนึ่งก็เข้ามาใกล้ ศอกคนหนึ่งกระแทกไปยังคนที่กำลังทำร้ายหลี่อวิ๋นหว่าน!

“ปั๊ก!”

ด้วยเสียงอู้อี้ ร่างของชายคนนั้นก็ลอยออกไปเหมือนว่าวที่บินละลิ่วลอยชนกำแพงสูงชันเสียงดังกึกก้อง และสลบไปบนพื้นทันที

“เธอโอเคไหม?” คนที่มาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากฉีเติ่งเสียนเขารู้ว่าบริเวรนี้ถูกปิดล้อมและกังวลว่าหลี่อวิ๋นหว่านจะไม่สามารถเข้าไปได้จึงออกมารับ

ใครจะคิดว่าจะได้เห็นฉากที่คนอย่างหลงย่าหนานรังแกคนอื่นจริงๆ!

หลี่อวิ๋นหว่านเม้มริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า “เป็นแน่ จะไม่เป็นได้ยังไง? ดูรถฉันสิ แล้วมองหน้าฉันด้วย”

ฉีเติ่งเสียนเห็นรอยแดงและรอยตบบนใบหน้าของหลี่อวิ๋นหว่าน ใบหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้น เขาก็หันไปมองหลงย่าหนาน

หลงย่าหนานไม่กลัวเลยกลับเอ่ยพูดเย็นชา: “ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่และเธอก็ขวางทางฉัน เธอสมควรที่จะโดน!”

“จริงเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา ด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนกับความเย็นชาจะทะลุเข้าไปในกระดูก

เขาพบว่าหลังจากที่เห็นหลี่อวิ๋นหว่านถูกทำร้าย อารมณ์ของเขาก็ควบคุมได้ยาก เขาโกรธมากจนอยากจะทำร้ายคนทั้งสามที่อยู่ตรงข้ามเขาให้ตาย

หลี่อวิ๋นหว่านพูด: “พวกเขาชนรถของฉัน ลากฉันลงกับพื้นทันทีที่ฉันลงจากรถ พวกเขาไม่แม้แต่จะขอโทษ ให้ฉันเรียกประกันเองด้วย”

“นายมาดูสิ คนแบบนี้เป็นพวกอันธพาลหรือเปล่า?”

“ฉันเป็นพลเมืองที่เสียภาษีตามกฎหมาย จ่ายภาษีส่วนหนึ่งทุกเดือน คุณปฏิบัติต่อฉันแบบนี้ได้ยังไง?”

ฉีเติ่งเสียนฟังคำพูดของหลี่อวิ๋นหว่านและรู้สึกภูมิใจมาก ดูเหมือนว่าในช่วงวันที่เธออยู่กับเขา เธอเข้าใจหลักการของการไม่กลัวอำนาจทั้งหลายด้วย

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกมาโดยตลอดว่าผู้มีอำนาจเป็นเพียงผู้ดูแลประชาชนเทียบเท่ากับบริษัทจัดการทรัพย์สินให้ประชาชน หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากเจ้าของพวกเขาก็ไม่สามารถแม้แต่จะใช้ได้

ดังนั้นเขาจึงสามารถดูหมิ่นเจ้าชาย เหล่ากองทัพและนายกรัฐมนตรี หรือแม้แต่ดูถูกผู้นำเมืองได้

ตอนนี้ เขาเห็นคุณสมบัติเหล่านี้ในหลี่อวิ๋นหว่านที่ค่อนข้างคล้ายกับของเขาเอง

หลงย่าหนานกล่าวอย่างเฉยเมย: “ในช่วงเวลาพิเศษ เป็นเรื่องปกติที่จะจัดการด้วยมาตรการพิเศษ”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา: “เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องพูด!”

“รถโดนชน ดังนั้นคุณควรแบกรับค่าเสียหายเองทั้งหมด”

“คุณทำร้ายใคร ดังนั้นเราจึงมีเหตุผลที่จะทำร้ายคืน!”

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลงย่าหนานก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง ก่อนหัวเราะออกมาและชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “แค่นายเหรอ?”

“นายแค่ผู้คุมเรือนจำระดับสอง กล้าพูดกับฉันแบบนี้เหรอ?”

“กลับไปคุกเล็กๆ ของนายดีกว่า อย่ามาพูดพล่ามต่อหน้าฉัน มันไม่ได้ผล!”

ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ถัดจากหลงย่าหนานก็ส่งเสียงอย่างเย็นชาและพูดว่า: “อย่าคิดว่านายจะคงกระพัน เพียงเพราะนายเอาชนะคนของเราด้วยการลอบทำร้าย หากนายกล้าเผชิญหน้าตรงๆ ฉันคนเดียวทุบนายได้สิบคน”

“จริงเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนถาม

จากนั้นเขาก็เดินไปข้างหน้า

ชายคนนี้รู้สึกว่าเขาถูกทำให้อับอาย เขาเป็นชายชั้นสูงภายใต้อวี้เสี่ยวหลง มีคนกล้าดูถูกเขาได้อย่างไร? !

หลงย่าหนานไม่ลังเลที่จะสอนบทเรียนให้ฉีเติ่งเสียนดังนั้น จึงไม่คิดที่จะหยุดเขาด้วยซ้ำ

คนของตัวเองถูกทำให้ล้มลงกับพื้น สถานการณ์การเอาคืนเริ่มขึ้น

“ฮู้!”