บทที่ 177 หยิ่ง

“ต้องถามเธอแล้วล่ะ”

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่ หากอวี้เสี่ยวหลงไม่ได้ปรากฏตัว เขาไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนบทเรียนให้หลงย่าหนานผู้หญิงที่ที่จองหองคนนี้

หลี่อวิ๋นหว่านพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: “นายพลอวี้ คุณมาถูกเวลาจริงๆ เธอเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณ คุณควรลงโทษเธอ!”

เธอเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างและใบหน้าของอวี้เสี่ยวหลงก็มืดลง

เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของอวี้เสี่ยวหลงผิดปกติ หลงย่าหนานก็ก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไร

“ดังนั้น ในฐานะคุณอวี้เสี่ยวหลง คุณควรให้คำตอบดีๆแก่เรา”

“ไม่เช่นนั้นเรื่องวันนี้จะไม่มีวันยุติแค่นี้แน่”

ฉีเติ่งเสียนสอดมือลงในกระเป๋า มองดูอวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างตรงไปตรงมา

ในโลกนี้ แทบไม่มีใครกล้าพูดคุยกับอวี้เสี่ยวหลงด้วยน้ำเสียงแบบนี้และฉีเติ่งเสียน ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คน

อวี้เสี่ยวหลงก็โกรธเล็กน้อยกับคำพูดนั้น แต่เรื่องนี้เป็นความผิดของหลงย่าหนานที่ไม่มีเหตุผลและไม่สามารถหาเหตุผลที่จะมาหักล้างได้

อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างเย็นชา: “นายจะตัดสินใจยังไง?”

“เธอต้องจ่ายค่าซ่อมรถคันนี้ เราจะไม่เรียกประกัน”

“แล้วก็ขอตบเธอคืนด้วย”

“สุดท้ายเธอต้องขอโทษ”

ฉีเติ่งเสียนเสนอเงื่อนไขสามประการซึ่งไม่มากเกินไปและอาจกล่าวได้ว่าสมเหตุสมผลด้วยซ้ำ

แต่เงื่อนไขทั้งสามนี้เป็นสิ่งที่หลงย่าหนานไม่สามารถยอมรับได้ ตัวตนของเธอคือใคร? แม้ว่าเธอจะทำอะไรผิด ก็ไม่มีใครกล้ากล่าวโทษเธอ!

หลงย่าหนานพูดอย่างโกรธ ๆ: “ฉันจ่ายค่ารถได้ แต่ยอมรับเงื่อนไขอีกสองข้อไม่ได้!”

“ทำไมคุณถึงยอมรับไม่ได้ คุณทำร้ายคนอื่น คุณคิดว่าเหนือกว่าคนอื่นงั้นหรือ?” หลี่อวิ๋นหว่านตอบโต้ด้วยความขุ่นเคือง

หลงย่าหนานตะโกนเสียงดัง: “ฉันไม่ยอมรับ เธอจะทำอะไรได้?”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวและพูดว่า: “อวี้เสี่ยวหลง เธอคิดเอง หากเธอไม่สามารถให้คำตอบที่น่าพอใจได้ ฉันก็จะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือ”

“ลงมือ? นายคิดว่านายเป็นใคร!”

“ถ้าคุณหนูไม่หยุดฉัน นายคงพิการไปแล้ว!”

ใบหน้าของหลงย่าหนานเย็นชาและเย่อหยิ่ง เธอพูดด้วยความดูถูก

“จริงเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างเหยียดหยาม

อวี้เสี่ยวหลงรู้ดีว่าเมื่อฉีเติ่งเสียนอยู่นอกวิลล่า เขาสามารถตอบสนองต่อการปรากฏตัวของมือปืนได้ ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าทักษะของเขาไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

แม้ว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่เขาไม่ใช่คนที่สามารถวัดกับความแข็งแกร่งกับหลงย่าหนานได้อย่างแน่นอน

ตอนนี้เธอยังสงสัยว่าศพที่พบใต้ภูเขาอวิ๋นติ่งนั้นไม่ได้ถูกฆ่าโดยฉู่อู๋เต้า แต่อาจเป็นฉีเติ่งเสียน

“วันนี้เธอทำอะไรไม่ดี ก็ขอโทษซะ” อวี้เสี่ยวหลงกล่าวอย่างสงบ

การแสดงออกของหลงย่าหนานแข็งทื่อต้องการที่จะปฏิเสธ แต่หลังจากที่ได้เห็นดวงตาของอวี้เสี่ยวหลง เธอก็ก้มศีรษะลงทันที

หลงย่าหนานรู้สึกเสียหน้า แต่ยังคงกัดฟันพูดกับหลี่อวิ๋นว่าน: “คุณหลี่ ฉันขอโทษ เมื่อกี้ฉันไม่ดีเอง และฉันขอโทษคุณตรงนี้ด้วย!”

“หน้า!”

หลี่อวิ๋นหว่านตะคอกอย่างเย็นชา

หลงย่าหนานเงยหน้าขึ้นและหลับตาลง

“เพี๊ยะ!

หลี่อวิ๋นหว่านตบเข้าข้างแก้มอย่างแรงด้วยฝ่ามือโดยไม่พูดอะไร!

หลงย่าหนานถูกตบที่แก้มมีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก แต่ถึงอย่างนั้น เธอไม่กล้าพูดอะไร