บทที่ 178 เลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์ร้ายด้วยซ้ำ

หลี่อวิ๋นหว่านสวมเสื้อตัวเล็กและขอให้ฉีเติ่งเสียนทายาให้เธอ แขนของเธอถูกบิดมากจนเจ็บ ถ้าเธอไม่ทายา คงไม่สามารถยกมือขึ้นได้แน่

“โชคดีที่นายมาทันเวลา หลงย่าหนานนี่หยิ่งจองหองเกินไป กำลังวางแผนที่จะพาฉันไปและจะลากฉันไปขึ้นศาลอีกด้วย!” หลี่อวิ๋นหว่านพูดด้วยความโกรธ

“เธอไม่มีทักษะเลย ทำไมเธอถึงพยายามเข้มแข็งเหมือนฉันกันล่ะ” ฉีเติ่งเสียนดีดหน้าผากของเธอและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

หลี่อวิ๋นหว่านยกมือขึ้นเพื่อปิดหน้าผากด้วยความเจ็บปวดและพูดด้วยความโกรธ: “นายจะตีฉันเหมือนกันใช่ไหม? มาเลย มาเลย ตีฉันให้ตายเลย!”

ฉีเติ่งเสียนคิดว่ามันตลกและพูดว่า “จริงๆ แล้ว ฉันดีใจกับสิ่งที่เธอทำในวันนี้”

หลี่อวิ๋นหว่าน ถอนหายใจ เธอไม่มีความสามารถเหมือนฉีเติ่งเสียน แม้ว่าเธอจะกล้าต่อต้านอำนาจ แต่เธอก็ยังคงเป็นคนที่ต้องสู้กับความทรมาน

แต่ถึงอย่างนั้นเติ่งเสียนรู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ค่อนข้างดีที่เดียว

อย่างน้อยที่สุด อวี้เสี่ยวหลงไม่ได้ชอบหลงหลงย่าหนาน แต่จัดการเรื่องนี้ด้วยความยุติธรรม

จากมุมมองนี้อย่างน้อยผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีปัญหาเรื่องศีลธรรม

“ใครอยากฆ่าอวี้เสี่ยวหลงกัน?” หลี่อวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะถาม

“มันเป็นไปได้ทุกคน เพราะเธอมีชื่อเสียงและมีศัตรูมากมาย” ฉีเติ่งเสียนไม่ต้องการที่จะพูดถึงปัญหานี้

หลี่อวิ๋นหว่านตัวสั่นและพูดว่า: “มันน่ากลัวมาก เขาใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงจริง ๆ หากเธอไม่ระวัง สมองของเธออาจจะกระจุ้ย....”

แน่นอนว่าตอนนี้เธอบังคับตัวเองให้อยู่ร่วมห้องกับฉีเติ่งเสียนโดยอ้างว่าเธอหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าน้องสาวจอมปลอมนั้นเล่นตัวเกินไป เขากัดฟัน สิ่งที่เขาพูดในคืนนี้จะเหมือนสัตว์ป่าที่โหดร้าย ระงับอารมณ์เพื่อไม่ให้จู่โจมเธออย่างรุนแรง

เตียงมีขนาดใหญ่ กว้างกว่าสองเมตรทั้งสองคนก็นอนตะแคงคนละมุม

หลังจากปิดไฟ ร่างกายของฉีเติ่งเสียนก็เริ่มเคลื่อนไปทางตรงกลางของเตียง

ยิ่งเข้าใกล้กลิ่นหอมของกล้วยไม้ก็ยิ่งเย้ายวนแรงขึ้น กระตุ้นให้เกิดการเคลิบเคลิ้ม ฮอร์โมนพุ่งพล่าน และหัวใจเต้นเร็วขึ้น

หลี่อวิ๋นหว่านแสร้งทำเป็นไม่รับรู้ จนกระทั่งมือของเขาสัมผัสเธอ ร่างกายของเธอก็สั่นเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้

ในเวลานี้ แม้ว่าความอดทนของฉีเติ่งเสียนจะต่ำ แต่เขารู้ว่าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย ภาษากายดีกว่าสิ่งอื่นใด

“คุณนี่มันสัตว์ร้ายชัดๆ.....” หลี่อวิ๋นหว่านพ่นลมหายใจออกมาอย่างระงับความรู้สึก

“แน่นอน อย่างน้อยก็ไม่ได้ต่างไปกว่าสัตว์ร้ายเท่าไหร่” ฉีเติ่งเสียนก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน มือใหญ่ของเขาได้เปิดมุมชุดนอนแล้วค่อย ๆ เอื้อมมือเข้าไป

หลังจากนั้นครู่หนึ่งฉีเติ่งเสียนก็ตกตะลึง มือขวาแตะแผ่นสำลีแผ่นหนึ่งเข้า

ร่างกายของเขาแข็งทื่อ

หลี่อวิ๋นหว่านยิ้มอย่างสะใจ: “นายยังต้องเลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์ร้ายต่อไป เด็กโง่”

จู่ๆ ฉีเติ่งเสียนก็ถอนหายใจยาวราวกับบอลลูนที่ปล่อยลมออก แล้วกลิ้งกลับไปยังจุดที่เขาเพิ่งนอนอยู่ ยิ่งเขาคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น เขาจะเอาแต่ใจแบบนั้นได้อย่างไร

อย่างน้อยเขาก็รวบรวมความกล้าที่จะทำตัวราวกับสัตว์ร้าย แต่ในขณะที่เขากำลังจะโจมตี เขาก็พบว่ามีบางอย่างของหลี่อวิ๋นหว่านขวางไว้

“ฮ่าๆๆ—”

หลี่อวิ๋นหว่านมองดูท่าทางหดหู่ของฉีเติ่งเสียนและอดไม่ได้ที่จะปิดปากและหัวเราะเบา ๆ

ฉีเติ่งเสียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่อยากคุยกับเธอ คนขี้แกล้ง คงตั้งใจอยากแกล้งเขาแน่ๆ!

“เอาน่า อย่าโกรธเลย ฉันอยากจะบอกนายตั้งแต่แรกแล้ว นายควรโทษตัวเองที่ใจร้อนเกินไป” หลี่อวิ๋นหว่านโน้มตัวและเอื้อมมือไปตบหลังของฉีเติ่งเสียน

“ฉันไม่ได้ขี้แกล้งเหมือนเธอนี่!” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะกลอกตา รู้สึกโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ

เลื่อนดูโทรศัพท์ไปเรื่อยๆและคลิกเข้าไปในรายการถ่ายทอดสดโดยไม่ได้ตั้งใจ เห็นหยางกวนกวนในหน้าต่างที่แนะนำของรายการ!

หลี่อวิ๋นหว่านพูดขึ้นว่า: “เอ๊ะ นี่กวนกวนไม่ใช่เหรอ นี่เป็นการถ่ายทอดสดไม่ใช่เหรอ

เธอเอื้อมมือไปข้ามศีรษะของฉีเติ่งเสียนคลิกบนหน้าต่าง และเข้าสู่หน้าถ่ายทอดสด(สตรีม)