บทที่ 1753 ให้ความหวังสูง

ที่ฝั่งลู่ทง มีผู้คนมากมายที่เดินทางมาจากแผ่นดินใหญ่ แต่ละคนล้วนมีสถานะที่ลึกลับ ไม่ค่อยปรากฏตัวในสื่อสาธารณะ

แต่การตัดสินใจของพวกเขาสามารถส่งผลกระทบต่อทิศทางของประเทศได้ทั้งประเทศ!

ฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบาย ๆ เห็นเหล่าบุคคลสำคัญเต็มห้อง พลางหาวออกมาแล้วพูดว่า “คนมาเยอะจริง ๆ แฮะ!”

เขาเห็นตู้ยรื่อหลุนที่เคยปะทะกับเขาในตึกกรมยุทธการ ฝีมือของตู้ยรื่อหลุนจัดว่าไม่เลว แต่สุดท้ายก็ยังสู้เขาไม่ได้

ในกลุ่มคนที่มานั้นยังมีผู้มีฝีมือสูงอีกหลายคนที่ไม่เคยปรากฏตัวในที่สาธารณะ แต่ความสามารถของพวกเขาน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง แค่ให้ใครสักคนลงไปยังถนนก็สามารถจัดการคนทั้งย่านได้

เมื่อเห็นท่าทีไม่ใส่ใจของฉีเติ่งเสียน ทุกคนในห้องต่างขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

เหตุผลแรกคือ พวกเขาคิดว่าท่าทางนี้ไม่ให้ความเคารพต่อผู้คน

เหตุผลที่สองคือ การที่เขาไม่แสดงความตื่นตัวหรือกังวลใด ๆ ทั้งที่การต่อสู้สำคัญใกล้จะมาถึง ดูเหมือนเป็นการประมาทเกินไป

นิสัยของฉีเติ่งเสียนมักเป็นแบบนี้ เขามักไม่สนใจสถานะของผู้ใด ต่อให้บุคคลตรงหน้าเป็นขุนนางใหญ่แค่ไหน เขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา

“อ้าว หลง นายก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนเมื่อเห็นอวี้เสี่ยวหลงก็ยิ้มออกมาและเดินไปทักทายเขา

อวี้เสี่ยวหลงทำหน้าขรึม เมื่อเห็นท่าทีสบาย ๆ ของเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “จริงจังหน่อยสิ ทุกคนที่นี่มาช่วยนายทั้งนั้น อย่าทำตัวลวก ๆ แบบนี้!”

ฉีเติ่งเสียนกลับพูดว่า “ช่วยผม? ใครช่วยผมได้? ถ้าคิดว่ามีฝีมือมากก็ไปสู้กับคลาร์กเองเลยสิ!”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในห้องโกรธจนแทบจะปะทุออกมา น้อยครั้งนักที่จะเห็นคนหยิ่งยโสถึงเพียงนี้

“เติ่งเสียน พอเถอะ หยุดทำตัวแบบนี้!” ในจังหวะนั้น เสียงไอเบา ๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดที่หนักแน่น

ฉีเติ่งเสียนหันไปมองแล้วตกใจพูดว่า “ท่านฟู่เหล่าก็มาด้วยเหรอ? ไม่นึกเลยว่าท่านจะออกจากเมืองหลวงมาถึงไทเป!”

ฟู่เฟิงหยุนพูดว่า “เพราะเราทุกคนรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้สำคัญแค่ไหน แม้แต่ฉันก็ไม่อาจนั่งอยู่ในเมืองหลวงเฉย ๆ ได้”

ลู่ทงพยักหน้าเสริมว่า “เจ้าหน้าที่พิเศษ ทุกคนมาที่นี่เพื่อเข้าใจสถานการณ์และช่วยวิเคราะห์เกี่ยวกับคลาร์ก”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องวิเคราะห์หรอก ถ้าการวิเคราะห์ช่วยได้ คลาร์กคงตายไปแล้วเป็นร้อยครั้ง จะมีผมไปสู้แทนทำไม?”

ฟู่เฟิงหยุนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “การต่อสู้ครั้งนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของทั้งประเทศ นายควรใจเย็นลงและพูดคุยกับพวกเราบ้าง อย่าหัวแข็งนัก”

แต่ฉีเติ่งเสียนตอบกลับด้วยใบหน้าที่เย็นชา “ไม่จำเป็น ถ้าทุกคนมาเพื่อดูการต่อสู้ ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าจะมาเสนอแนะ ก็อย่าเลย ผมไม่ฟัง และต่อให้ฟังก็ไม่เก็บมาใส่ใจ”

คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในห้องยิ่งโกรธ แต่ละคนมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ

มีเพียงตู้ยรื่อหลุนที่นิ่งเฉย ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของฉีเติ่งเสียน เพราะเขารู้ว่าคนอย่างฉีเติ่งเสียนเป็นอย่างไร เมื่อพูดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องโต้แย้ง

ฟู่เฟิงหยุนถอนหายใจแล้วพูดว่า “อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป”

ฉีเติ่งเสียนตอบอย่างสบาย ๆ ว่า “ผมไม่ได้รู้สึกกดดันเลย ผมแค่อยากสนุกกับการต่อสู้ครั้งนี้เท่านั้น”

ในขณะที่ทุกคนกำลังจะพูดต่อ ตู้ยรื่อหลุนก็พูดแทรกขึ้นว่า “ที่เขาพูดมาถูกแล้ว เขาไม่ต้องการคำแนะนำใด ๆ การวิเคราะห์ของพวกเราก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง ไม่คิดว่าตู้ยรื่อหลุนจะช่วยพูดให้ฉีเติ่งเสียน