บทที่ 1754 การเคารพและชมเชย

ฉีเติ่งเสียนมาทำตัวเหมือนแค่ผ่านมาเฉยๆ หลังจากนั้นก็เตรียมจะเดินจากไปโดยตรง เพราะเขาไม่มีอารมณ์ที่จะรับฟังว่าคนพวกนี้จะปรึกษาอะไรกัน

อวี้เสี่ยวหลงเดินออกมาพร้อมกับฉีเติ่งเสียนและพูดว่า “ดูเหมือนคุณจะมั่นใจเต็มเปี่ยมเลยนะ?”

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า “คลาร์กเองก็ดูเหมือนจะมั่นใจเต็มที่เหมือนกัน”

อวี้เสี่ยวหลงยิ้มและพูดว่า “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่ง คุณจะต้องมารับผิดชอบเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันนับถือคุณจริง ๆ”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “ผมเองก็ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะต้องมารับภาระแบบนี้ แต่เมื่อหน้าที่สำคัญทางประวัติศาสตร์มาวางอยู่บนบ่าของคุณแล้ว คุณก็ไม่มีทางปฏิเสธได้”

อวี้เสี่ยวหลงถามว่า “แล้วต่อไปคุณมีแผนยังไงบ้าง?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างครุ่นคิดว่า “ตอนที่ผมบุกทำลายล้างในประเทศอวี้สือกั๋ว ผมก็ได้เข้าใจแก่นแท้ของหมัดแห่งการปฏิวัติมากขึ้น ต่อไปผมอยากไปเยือนเมืองโมตูสักครั้งเพื่อไปรำลึกอะไรบางอย่าง”

อวี้เสี่ยวหลงชะงักไปเล็กน้อยก่อนถามว่า “คุณจะไปเมืองโมตูเพื่อรำลึกถึงอะไรล่ะ?”

“โกดังแห่งนั้นไงล่ะ เพื่อสัมผัสถึงจิตวิญญาณของเหล่าทหารปฏิวัติในอดีต ตอนที่ภารกิจสำคัญทางประวัติศาสตร์ตกอยู่บนบ่าของคนเพียงแค่ 800 คน พวกเขารู้สึกอย่างไรกันบ้าง” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง

อวี้เสี่ยวหลงถึงกับเข้าใจขึ้นมา ฉีเติ่งเสียนได้คิดค้นกระบวนท่าหมัดขึ้นมาเอง เรียกว่า “หมัดแห่งการปฏิวัติ” ซึ่งมีจิตวิญญาณของหมัดที่ร้อนแรงราวกับไฟ สามารถกวาดล้างทุกสิ่ง ทุกคนที่ขวางหน้าล้วนถูกทำลายลง คล้ายกับแรงกดดันจากแนวโน้มของโลกที่ทำให้ผู้คนไม่อาจต้านทานได้

เขาได้ไปที่ประเทศอวี้สือกั๋ว ปลดปล่อยเขตที่ถูกใช้เป็นฐานหลอกลวงผู้คน ฟังเสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธแค้นของคนที่ถูกกดขี่ ทำให้เขาเกิดความเข้าใจลึกซึ้งอีกครั้ง จนมีความคิดอยากไปสัมผัสถึงจิตวิญญาณของเหล่าทหารปฏิวัติในอดีต

“ก็ได้ แต่ฉันเป็นห่วงว่าคุณจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไปที่นั่นที่นี่ มันอาจส่งผลต่อกำลังใจของคุณ ขณะที่คลาร์กเลือกใช้วิธีนิ่งสงบเพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์และหายตัวไปอย่างเงียบ ๆ” อวี้เสี่ยวหลงกล่าวด้วยความกังวล

“ผมบอกแล้ว ไม่ว่าคุณจะกังวลแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ ผมมีแผนและการกระทำของตัวเอง” ฉีเติ่งเสียนส่ายศีรษะก่อนตอบ

อวี้เสี่ยวหลงมองเขาอย่างครุ่นคิดก่อนพูดว่า “อย่าตายเชียวนะ คุณคือผู้ที่เป็นตัวแทนพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศหัวกั๋ว หากต้องมาตายด้วยน้ำมือคนจากประเทศมี่ มันจะดูน่าอับอายเกินไป”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและตอบว่า “แน่นอนว่าผมก็หวังให้คนที่ตายเป็นคลาร์กอยู่แล้ว เพราะยังไงเราสองคนก็มีอะไรต้องสะสางกันอีกเยอะ”

อวี้เสี่ยวหลงทำหน้าตึงแล้วพูดอย่างเย็นชา “เราสองคนไม่มีอะไรที่เรียกว่าผูกพันกันเลย สัญญาหมั้นนั่นก็ถูกฉีกไปนานแล้ว มันไม่ถือว่าใช้ได้อีก อีกอย่าง คุณมีแฟนตั้งเยอะ ฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคุณแน่”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “พูดให้ดีๆหน่อยเถอะ แฟนผมมีคนเดียวก็พอแล้ว ผมนี่คนอบอุ่นชัดๆแต่พวกคุณกลับทำให้ผมดูเหมือนเป็นผู้ชายเจ้าชู้”

อวี้เสี่ยวหลงคิดว่าบุคลิกภาพของฉีเติ่งเสียนแม้จะเปลี่ยนไปบ้าง แต่คุณสมบัติพื้นฐานของเขาก็ยังคงไร้ยางอายเหมือนเดิม ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความละอายใจ!

แต่ความกล้าหาญและความมีน้ำใจของเขานั้นกลับเป็นสิ่งที่คนอื่นชื่นชมและยกย่อง ไม่เช่นนั้นเวลาที่เขาเปล่งเสียงเรียกร้องออกมา จะมีผู้คนมากมายอยู่เบื้องหลังเพื่อช่วยเขาได้อย่างไร?

“ว่าแต่ว่า ที่คุณพูดทั้งหมดนี้ คุณชอบผมหรือเปล่า?” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยท่าทีหน้าด้าน พร้อมกับยื่นมือไปจับนิ้วของอวี้เสี่ยวหลง

ผลลัพธ์คืออวี้เสี่ยวหลงตบมือออกไปอย่างแรงราวกับแส้ เสียง "ป๊าบ" ดังลั่น ฟาดเข้าที่แขนของเขาจนกระเด็นและเจ็บจนฉีเติ่งเสียนต้องสูดปาก

ฝ่ามือแส้แบบไทเก็กนี้รุนแรงไม่น้อยกว่าหมัดทะลุหลัง พลังที่ส่งออกมานั้นรวดเร็วและแข็งกร้าวจนสามารถหักเหล็กได้

อวี้เสี่ยวหลงหัวเราะเย็นชาและพูดว่า “ฉันไม่ได้ตาบอดนะ!”

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า “แต่ยังไงผมก็ชอบคุณ”

เมื่ออวี้เสี่ยวหลงได้ยินคำพูดนี้ เธอก็อึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าดูเหมือนจะมีอาการเขินอายเล็กน้อย

เธอเคยมีคนชื่นชมและไล่ตามเธอมากมาย แต่ไม่มีใครพูดออกมาตรง ๆ และหน้าด้านแบบเขาว่า “ผมชอบคุณ”

“ทำไมล่ะ?” อวี้เสี่ยวหลงถาม

“ไม่รู้สิ อาจจะเหมือนคนทั่วไปที่ชอบความกล้าหาญและสง่างามของคุณ คุณให้ผมจับมือหน่อย บางทีอาจทำให้ผมพูดความรู้สึกออกมาได้มากกว่านี้!” ฉีเติ่งเสียนตอบ