บทที่ 1755 กลิ่นอายแห่งประวัติศาสตร์

ฉีเติ่งเสียนเคยพูดไว้คล้ายว่าจะไม่ปล่อยให้เซี่ยงตงฉิงต้องอยู่คนเดียวแบบนี้อีก แม้เขาเองจะจำไม่ได้ชัดเจน แต่เซี่ยงตงฉิงกลับใส่ใจเรื่องนี้มาก

เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะโอบร่างอันอ่อนโยนของพี่สาวเซี่ยงเข้ามาในอ้อมแขน แล้วกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ไปกันเถอะ เราไปสำรวจซากปรักหักพังกัน บางทีฉันอาจได้แรงบันดาลใจจากที่นั่น”

หากไม่ใช่เพราะเวลาที่เร่งรัด ฉีเติ่งเสียนยังคิดอยากจะเยี่ยมชมโบราณสถานอื่น ๆ อีก เพื่อเรียนรู้และสัมผัสจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติไปพร้อมกัน

เมืองโมตูเป็นเมืองที่ทันสมัย สร้าง GDP มหาศาลให้กับประเทศ อีกทั้งยังเป็นศูนย์กลางการเงินระดับนานาชาติ

แต่ในเมืองที่ทันสมัยขนาดนี้ ใจกลางเมืองกลับยังคงมีโกดังเก่าแก่ที่ทรุดโทรมและโบราณหลงเหลืออยู่

การเก็บรักษากลุ่มอาคารเช่นนี้ไว้ เพื่อให้คนรุ่นหลังได้เห็นร่องรอยแห่งประวัติศาสตร์ เพื่อไม่ให้วีรชนในอดีตถูกลืมเลือน และเพื่อให้ประวัติศาสตร์ได้รับการอนุรักษ์ไว้

เซี่ยงตงฉิงขับรถพาฉีเติ่งเสียนมายังบริเวณใกล้โกดังแห่งนี้ เมื่อหาที่จอดรถได้แล้ว เธอจึงจับมือเขาเดินเข้าไปเยี่ยมชมโกดังที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสงคราม

ขณะเดินอยู่ในซากปรักหักพังเก่าแก่เหล่านี้ ฉีเติ่งเสียนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับได้ยินเสียงปืนที่ดังก้องและเสียงปืนใหญ่ที่กระหน่ำยิงมาแต่ไกล

ไม่ว่าเบื้องหลังของสงครามครั้งนี้จะมีเป้าหมายอะไร แต่เหล่าทหารที่เสียสละเพื่อมันล้วนสมควรได้รับการเคารพและระลึกถึง

ทั้งสองเดินเข้าสู่ห้องจัดแสดง ที่นี่มีการจัดแสดงเอกสาร รวมถึงอาวุธปืน ปลอกกระสุน ธง และสิ่งของอื่น ๆ ที่หลงเหลือจากยุคนั้น

“การรักษาที่นี่ไว้ ในตอนนั้นต้องใช้ความกล้าหาญมากแค่ไหนกันนะ?” เซี่ยงตงฉิงเอ่ยถามด้วยความสะเทือนใจ

“ผมไม่รู้” ฉีเติ่งเสียนตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถประเมินได้ ในใจของเขามีแต่ความฮึกเหิมและความเคารพอย่างลึกซึ้ง

เขารับรู้ได้ถึงบรรยากาศแห่งประวัติศาสตร์ที่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเลือด ณ สถานที่แห่งนี้ แน่นอนว่ามันยังแฝงไปด้วยความกล้าหาญและความยิ่งใหญ่ที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เมื่อหลับตาลง เขาราวกับได้ยินเสียงตะโกนแห่งการปฏิวัติดังมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"คลาร์กบอกว่าจะจับมังกรจีนแห่งหัวกั๋วตัวนี้ให้ได้ ที่พวกเราอ้างว่าเป็นลูกหลานมังกร แต่ว่าทุกคนต่างก็มีจิตวิญญาณเช่นนั้นอยู่ในตัว แล้วเขาจะจับไว้ได้หรือ?" ฉีเติ่งเสียนรู้สึกทั้งโล่งใจและเต็มไปด้วยความฮึกเหิม

"เราทุกคนล้วนมีความกล้าหาญที่จะอุทิศตนเพื่อการปฏิวัติ เหมือนลู่จ้านหลง เหมือนฉู่อู๋เต้า..."

"หมัดเหล็กเหล่านั้น จะกักขังเราไว้ได้จริงหรือ?"

ระหว่างที่เขาเดินชมในโกดังแห่งนี้ และสัมผัสถึงบรรยากาศเหล่านั้น และมองดูรอยกระสุนและหลุมจากปืนใหญ่ ความรู้สึกในใจของเขาก็ยิ่งท่วมท้นขึ้นมา

เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงผู้คนในเขตกลุ่มเครือข่ายสแกมเมอร์ ที่จับ AK47 ขึ้นมาต่อต้าน พร้อมเสียงตะโกนว่า "ปืนอยู่ในมือ ตามฉันมา"

"ใช่แล้ว ความคิดมันไม่มีวันรู้สึกเจ็บปวด ไม่มีวันหลั่งเลือด และไม่มีวันตาย..." ฉีเติ่งเสียนพึมพำเบา ๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่รอยมือเปื้อนเลือดบนผืนธง

รอยมือเปื้อนเลือดนี้ ชัดเจนว่าเป็นสิ่งที่นักรบในอดีตได้ฝากเอาไว้ เมื่อฉีเติ่งเสียนมองดูรอยนี้ เขารู้สึกราวกับได้สนทนากับเหล่าทหารปฏิวัติในยุคนั้นผ่านกาลเวลา

ในสมัยนั้น คนเหล่านั้นอาจไม่ได้มีปรัชญาที่ลึกซึ้งอะไรในหัว พวกเขาอาจแค่คิดถึงการปกป้องบ้านเมือง บางคนอาจเพียงทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาเท่านั้น

แต่กลุ่มคนธรรมดาเหล่านี้กลับรวมพลังกันจนสร้างความแข็งแกร่งที่ไม่น่าเชื่อ เปลี่ยนโกดังเล็ก ๆ แห่งนี้ให้กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งโลก

ฉีเติ่งเสียนค่อย ๆ จับมือเซี่ยงตงฉิงอย่างสงบนิ่ง แล้วเดินชมซากปรักหักพังในโกดังแห่งนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน พวกเขาอ่านเอกสารบันทึกที่มีอยู่ทั้งหมด และแม้แต่รูจากกระสุนทุกนัด ฉีเติ่งเสียนก็ดูมันอย่างตั้งใจ

“บรรพบุรุษของเราในอดีต เขาเข้าใจถึงเคล็ดลับแห่งวัชระกายได้อย่างไร?”

“เกียรติยศทั้งหมดนั้นจงเป็นของประชาชน...”

“นี่คือปณิธานอันยิ่งใหญ่ที่เขาตั้งไว้หรือ? แต่ทำไมประวัติศาสตร์ยังคงซ้ำรอยเดิม ประชาชนยังคงกลายเป็นเหยื่อแห่งการเสียสละและการกดขี่อยู่เสมอ”

ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิด เขารู้สึกว่าบรรพบุรุษของเขาอาจมีหัวใจที่กว้างใหญ่เหมือนลู่จ้านหลง ผู้ที่ยึดความเจ็บปวดของผู้คนทั้งแผ่นดินเป็นความเจ็บปวดของตนเอง และยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้

เมื่อเดินชมจนครบหนึ่งรอบแล้ว ฉีเติ่งเสียนกลับรู้สึกเหมือนยังไม่เต็มอิ่ม

“รู้สึกอย่างไรบ้าง?” เซี่ยงตงฉิงอดไม่ได้ที่จะถาม