บทที่ 1756 ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงในพุทธศาสนา

เวทีที่ดึงดูดสายตาจากทั้งสองฝั่งได้ถูกสร้างขึ้นแล้ว โดยหล่อด้วยคอนกรีตเสริมเหล็ก และพื้นผิวปูด้วยหินแกรนิตที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

คลาร์กเดินทอดน่องบนเวทีหนึ่งรอบ จากนั้นหันไปมองซ่งผูด้านล่างเวทีพร้อมพยักหน้าอย่างพอใจแล้วพูดว่า "เรื่องนี้คุณทำได้ดีมาก ฉันไม่ผิดหวังในตัวคุณ"

ซ่งผูยิ้ม โค้งคำนับต่อคลาร์กและพูดว่า "ท่านนายพลจะต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน ผมขอแสดงความยินดีล่วงหน้า!"

คลาร์กที่มีดวงตาสีฟ้าสดใสราวกับมหาสมุทรกล่าวอย่างช้าๆว่า "การต่อสู้ที่เกี่ยวข้องกับโชคชะตาของสองชาติ ฉีเติ่งเสียนจะต้องรู้สึกถึงแรงกดดันแน่ มิฉะนั้นเขาคงไม่เดินทางไปยังอวี้สือกั๋วเพื่อฆ่าคนสร้างพลังสะสม"

"แต่ฉันนั้นต่างจากเขา ฉันอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งมาโดยตลอด"

"หัวกั๋วมีคำโบราณกล่าวไว้ว่า..."

ซ่งผูรีบพูดขึ้นว่า "สิ่งที่ซึมซับได้คือเว่ยจวิ้นเจี๋ยหรือ?"

คลาร์กชะงักไปเล็กน้อยก่อนส่ายหัวและพูดว่า "ผู้ซ่อนตัวเล็กหลบอยู่ในชนบท ผู้ซ่อนตัวกลางหลบอยู่ในเมือง ส่วนผู้ซ่อนตัวใหญ่หลบอยู่ในราชสำนัก"

"การที่ฉันเข้าร่วมกรม CIA นั้น ด้านหนึ่งคือการได้รับการสนับสนุนจากทางการของประเทศมี่ ทำให้ฉันฝึกฝนวิชาการต่อสู้อย่างไม่ยั้งคิดและสังหารคนได้ตามอำเภอใจ"

"อีกด้านหนึ่งก็เพื่ออาศัยบรรยากาศของราชสำนักและสามัญชนในการขัดเกลาจิตใจ เพื่อให้ถึงจุดที่เหมือนคำโบราณของหัวกั๋วว่าผู้ซ่อนตัวใหญ่อยู่ในราชสำนัก"

"ดังนั้น ฉันจึงได้เปรียบฉีเติ่งเสียนตรงที่ไม่มีแรงกดดันทางจิตใจใดๆ"

"อีกอย่างหนึ่ง ประเทศมี่เป็นประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ฉันสามารถยอมแพ้ได้ แต่เขาไม่อาจแพ้ได้"

ซ่งผูฟังแล้วถึงกับงงงันไป รู้สึกว่าที่คลาร์กพูดออกมานั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องศาสตร์ลึกลับอยู่บ้าง แต่เมื่อผู้ฝึกวิทยายุทธ์มาถึงระดับนี้ ก็ดูเหมือนเทพเจ้าเสียหน่อย มีบรรยากาศความลี้ลับอยู่ก็ไม่แปลกอะไร

"หมัดของเขาที่ไร้เทียมทานเช่นนี้ ก็เพราะไม่มีสิ่งใดให้ต้องห่วงกังวล" คลาร์กยืนกอดอกกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย

"แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว..."

ซ่งผูจึงยิ้มแล้วพูดว่า "นั่นหมายความว่าท่านนายพลจะสามารถชนะในศึกครั้งนี้ได้แน่นอนใช่ไหม?"

คลาร์กพูดว่า "ใครจะรู้? การต่อสู้ระดับเป็นตายเช่นนี้ ไม่มีใครคาดเดาได้หรอก แต่ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะแพ้!"

ในตอนนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งเดินเท้าเปล่าเข้ามา นางสวมชุดประจำชาติของเทียนจู๋กั๋ว มีปานแดงอยู่ตรงกลางหน้าผาก ใบหน้าขาวผ่องงดงาม แม้จะงามสะกดตา แต่กลับให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์จนมิอาจล่วงเกินได้

"โพธิสัตว์โจรูริ ครั้งก่อนที่เราร่วมมือกัน กลับถูกอวี้เสี่ยวหลงและกลุ่มมือสไนเปอร์ขัดขวาง ทำให้ไม่อาจสังหารเขาได้สำเร็จ ครั้งนี้ลองดูว่าฉันจะจับมังกรได้ด้วยมือตนเอง!" คลาร์กยิ้มให้กับโจรูริ

เขาพนมมือพร้อมก้มศีรษะเล็กน้อย แสดงความเคารพ

คลาร์กมีความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมตะวันออกเป็นอย่างดี แม้กระทั่งรู้ลึกถึงวัฒนธรรมดั้งเดิมมากกว่าคนพื้นเมืองในประเทศของตนเสียอีก

โจรูริกล่าวว่า "ก่อนหน้านั้น ฉันขอช่วยคุณ...ฉันส่งข้อความไปยังจังหวัดซีเทียนแล้ว พวกเขามีความขัดแย้งกับฉีเติ่งเสียนไม่น้อย และได้ส่งคนมาที่นี่แล้ว คุณต้องการพบพวกเขาหรือไม่?"

คลาร์กหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า "แน่นอนว่าต้องพบ!"

โจรูริกล่าวว่า "ฉันนึกว่าคุณจะหยิ่งทะนงนัก จนไม่ยอมใช้กลอุบายภายนอกเสียอีก"

คลาร์กกล่าวว่า "กลอุบายภายนอกหรือ? คนหัวกั๋วนั่นใช้กันไม่ใช่น้อยเลย ช่วงนี้สายลับหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเผิงไหลเริ่มลงมือกับลูกน้องของฉัน ก็เพื่อบีบให้ฉันออกไป และทำลายสมาธิของฉัน สองสามวันก่อน ในบ้านที่ปลอดภัยของฉัน ยังมีคนโยนประทัดห้าร้อยนัดเข้าไป ระเบิดจนเละเทะไปหมด"

"หากมีวิธีใดที่สามารถลดทอนพลังของฉีเติ่งเสียนก่อนการต่อสู้ครั้งสำคัญ ฉันก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะทำ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

โจรูริพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "เช่นนั้นฉันจะเชิญท่านอาจารย์ท่านนั้นมา"