บทที่ 1761 ศึกประลองครั้งสุดท้าย

ท่ามกลางสถานการณ์ที่เลวร้ายราวคลื่นโหมกระหน่ำ คลาร์กก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

คลาร์กในวันนี้กลับสวมชุดถังสีขาวและรองเท้าผ้า มีความสง่างามที่แฝงความคลาสสิกเล็กน้อย

คนที่ไม่เคยเห็นคลาร์ก เมื่อเห็นเขาแต่งตัวแบบนี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ยากที่จะเชื่อว่าเขาเป็นคนประเทศมี่

"เขาก็คือชายที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศมี่ คลาร์กเหรอ…..."

ในกลุ่มผู้ชม มีอาจารย์ผู้มีฝีมือสูงหลายคน และพวกเขาต่างก็มองพิจารณาคลาร์กชายผิวขาวจาดประเทศมี่ผู้นี้อย่างจริงจัง อยากรู้จริงๆ ว่าคนจากประเทศมี่ สามารถฝึกกังฟูถึงระดับสูงขนาดนั้นได้อย่างไร

หลายคนที่มาชมการต่อสู้ครั้งนี้ที่นี่ในวันนี้ เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสถานะตัวตนที่ไม่ธรรมดา พวกเขาต้องการใช้การต่อสู้ครั้งนี้เพื่อชี้แจงจุดยืนในอนาคตของพวกเขา

หลังจากที่คลาร์กเดินออกมา เขาก็เดินขึ้นบันไดไปยังสังเวียน หลังจากก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวใดๆ คนทั้งคนเข้าสู่โหมดเข้าสมาธิอย่างน่าประหลาดใจ เงียบจนน่ากลัวมาก

อย่างไรก็ตาม บนตัวของเธอกลับเหมือนว่าจะมีพลังวิเศษที่น่าสะพรึงกลัว ทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปบนสังเวียน ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นศูนย์กลางของจักรวาลทั้งหมด ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่ผู้คนจะละสายตาไปจากเขา

ผู้ชมแถวหน้า เกือบทั้งหมดเป็นผู้มีฝีมือสูง ต้วนเทียนหยา จ้านเฟย จิ่วเฮิง จ้าวหงซิ่ว อวี้เสี่ยวหลง หลิวจงเหยียนซุ่ย ตู้ยรื่อหลุน…… เหล่าผู้มีฝีมือสูงจากทั่วทุกมุมต่างให้ความสนใจกับคลาร์ก

จิ่วเฮิงกระเดาะปากแล้วพูดว่า "สภาวะของเขาแบบนี้น่ากลัวเกินไป ถ้าเขาต่อสู้กับฉันในวันนั้นในสภาวะเช่นนี้ เกรงว่าฉันจะหนีไม่พ้นแม้ว่าจะมีหอกอยู่ในมือก็ตาม”

จ้าวหงซิ่วพูดออกมาอย่างช้าๆ “นิ่งอดกลั้นราวกับพสุธา ลึกล้ำราวกับความลี้ลับ...... มันทำให้ฉันยากที่จะเชื่อว่าเขามาจากสหรัฐประเทศมี่!"

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับคลาร์ก แต่ทุกสิ่งในโลกนี้ ดูเหมือนจะไหลเวียนเพราะเขา

แม้ว่าผู้ที่อยู่สูงที่สุดในโลกจะปรากฏตัวต่อหน้าคลาร์กก็ตาม เกรงว่าเขาจะรู้สึกไร้พลัง ไม่ว่าอำนาจจะแข็งแกร่งแค่ไหน มีความมั่งคั่งที่มากมหาศาลแค่ไหนก็ตาม ก็ไม่เทียบเท่ากับคนผู้นี้แม้แต่น้อย

เสียงโวยวายชั่วขณะผ่านพ้นไป หน้างานก็ค่อยๆ เงียบลง และไม่มีใครส่งเสียงใดๆ ออกมา ราวกับว่าพวกเขาทั้งหมดต่างได้รับผลกระทบจากคลาร์ก

ทั้งสถานที่นั้นเงียบสนิท!

“ช่างเป็นสภาพการณ์ที่น่ากลัวมากจริงๆ ด้วยจิตวิญญาณของเขาเอง เขากระทบกับใจของผู้คนนับหมื่นในที่นี้ ทำให้ทุกคนกลัวที่จะส่งเสียงดัง” จ้าวหงซิ่วกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ถึงขนาดเธอใช้คำว่า "น่ากลัวมาก" ซึ่งแสดงให้เห็นว่าคลาร์กลึกระดับก้นสมุทรจนยากจะหยั่งรู้ได้ขนาดไหนในเวลานี้!

ในที่สุดฉีเติ่งเสียนก็ปรากฏตัวขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของโรงยิม เขาสวมชุดกีฬาสีดำและเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างช้าๆ และระยะทางที่เขาก้าวไปในแต่ละก้าวก็ดูเหมือนวัดด้วยไม้บรรทัด วัดได้แม่น ไม่มาก ไม่น้อย พอดีกันทุกก้าว

เสียงฝีเท้าของเขาหนักมาก จนทำให้เกิดเสียงอู้อี้ ซึ่งทำให้ผู้ชมกลับมาจากความเงียบ ค่อยๆ ส่งเสียงเชียร์

ในที่สุดคลาร์กก็ลืมตาขึ้นในเวลานี้ และหันความสนใจไปที่ฉีเติ่งเสียน

นี่คือศัตรูที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตของเขา และเขาก็เป็นศัตรูที่ไม่สามารถแยกจากเขาได้ในการเผชิญหน้าหลายครั้ง เนื่องจากการมีอยู่ของบุคคลเช่นนี้ทำให้เขาไม่รู้สึกเหงา

ฉีเติ่งเสียนก้าวเข้าสู่สังเวียนขนาดใหญ่ทีละก้าว ในเวลานี้ คลาร์กไม่ใช่เป็นคนเดียวในจุดศูนย์กลางของจักรวาลอีกต่อไป แต่ก็มีจุดศูนย์กลางอีกจุดหนึ่ง และจุดศูนย์กลางนี้อยู่ที่ตัวของฉีเติ่งเสียน

ทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปบนสังเวียน โรงยิมก็เงียบลงอีกครั้ง หัวใจของทุกคนก็ตึงเครียดโดยไม่มีเหตุผลที่ชัดเจน และพวกเขารู้สึกถึงความตึงเครียดและความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน