บทที่ 1765 หมัดที่รวมมนุษย์กับธรรมชาติเป็นหนึ่งเดียว

ในชั่วขณะที่ทุกคนรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนไม่สามารถทำลาย "มือจับมังกร" ของคลาร์กได้ การเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น

เห็นเพียงกระดูกสะบักของเขาสั่นอย่างกะทันหัน ร่างกายของเขาจมลงเล็กน้อย ขาของเขาหมุนเป็นเกลียว และหมัดที่ถูกคลาร์กล็อคไว้แน่นก็หมุนไปพร้อมกับการบิดสะบักของเขา

เกลียวนี้ระเบิดออกมาด้วยพลังทะลุทะลวง หลุดออกจากมือเหล็กของคลาร์ก และกระแทกเข้าที่หน้าอกและหน้าท้องของอีกฝ่าย

ในเวลานี้ตู้ยรื่อหลุนอดไม่ได้ที่จะกำหมัดตัวเองแน่น เขาสัมผัสได้ถึงพลังของหมัดนี้

ย้อนกลับไปตอนนั้น ตอนที่อยู่บนอาคารกรมยุทธการ พวกทหารรวมตัวกันที่จัตุรัสเพื่อร้องเพลง ฉีเติ่งเสียนก็ออกหมัดที่มนุษย์กับธรรมชาติเป็นหนึ่งเดียวเช่นนี้ด้วย

และหมัดของวันนี้ก็น่ากลัวและทรงพลังมากกว่าครั้งก่อน!

ด้านหลังของคลาร์ก เกิดรอยนูนป่องขนาดใหญ่ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หน้าอกและหน้าท้องของเขาก็เว้าจมลึกเช่นกัน

เขาปล่อยมืออย่างอ่อนแรง จากนั้นค่อย ๆ ก้าวถอยหลังแล้วนั่งขัดสมาธิ

เกิดความเงียบทั้งสนาม

ไม่มีใครพูด เพียงแต่ทุกคนก็เบิกตากว้างและจ้องมองไปที่คลาร์กในสนาม สงสัยว่าสถานการณ์ของเขาเป็นอย่างไรกันแน่

ฉีเติ่งเสียนค่อยๆ พ่นลมหายใจที่ร้อนระอุออกด้วย ลมหายใจนี้ ออกมาจากปากของเขาราวกับมังกรเมฆ บินตรงออกไปสามหรือสี่เมตร จากนั้นก็ค่อยๆ หายไป

อวัยวะภายในของเขาเหมือนกับเครื่องยนต์ความเร็วสูง ถึงขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้พวกเขาผ่อนคลาย ลมปราณในอวัยวะภายในของเขาถูกพ่นออกมา และทั้งคนของเขาก็รู้สึกโล่งใจ

“คุณแพ้แล้ว” ฉีเติ่งเสียนทิ้งมือทั้งคู่ลง เหงื่อหยดลงจากปลายนิ้วราวกับเม็ดฝนหยดลงบนพื้นที่แหลกละเอียด

แทบไม่มีหินแกรนิตที่ดีหลงเหลืออยู่ในทั้งสังเวียน มีกรวดและผงอยู่ทุกหนทุกแห่ง และแม้แต่แท่งเหล็กที่อยู่ตรงกลางก็ยังถูกเหยียบย่ำจนผิดรูปอีกด้วย

คลาร์กมองไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้ว พูดว่า: "ฉันไม่ได้แพ้ให้คุณ ฉันแพ้ให้ชาวเมืองหัวกั๋วที่อยู่ที่นี่

ฉีเติ่งเสียนถาม: “ไม่เรียกพวกเขาว่าชาวเผิงไหลแล้วหรือ?”

คลาร์กกล่าวว่า "ในเมื่อพวกเขาสามารถขับร้องเพลงนี้ด้วยกันได้ ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะแยกแยะพวกเขา"

ในขณะที่พูดเช่นนี้ เขาก็ถอนหายใจอย่างไม่หยุด

จากนั้น ศีรษะของเขาค่อยๆ ลดต่ำลง ดวงตาสีฟ้าของเขาค่อยๆ สูญเสียความแวววาว และเปลือกตาของเขาก็ปิดลงอย่างช้าๆ

“ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะ” ฉีเติ่งเสียนไม่แสดงสีหน้าใดๆ เขาก้มคำนับให้ศพของคลาร์ก ประสานมือทำความเคารพแล้วหันหลังเดินจากไป

ทันใดนั้นเองเสียงเชียร์ก็ดังออกมาจากสนาม ทุกคนส่งเสียงคำรามเสียงดัง และบางคนก็กอดกันเฉลิมฉลองอย่างสุดเหวี่ยง

และบางคนที่สนับสนุนชาวประเทศมี่ก็หน้าซีดและพูดไม่ออก พวกเขานึกไม่ถึงเลยว่า คลาร์กถึงกับได้พ่ายแพ้ให้กับฉีเติ่งเสียนไปแล้ว ต้องรู้ว่า เขาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศมี่!

ร็อบเบนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วกล่าวว่า "ฉันรู้อยู่แล้วว่าพระอัครสังฆราชอวตารจะไม่มีวันแพ้อย่างแน่นอน แม้จะไม่ใช้เคล็ดลับศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่มีใครเทียบเขาได้!"

อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านข้างก็พูดคล้อยตาม "จริงด้วยจริงด้วย อว...เอ่อ พระอัครสังฆราช ท่านมีดวงวิญญาณของอาจารย์ชางซุนซือคอยปกปักษ์คุ้มครอง เขาจะแพ้ได้อย่างไร? อาจารย์ชางซุนซือ เป็นผู้ที่เชียวชาญออกศึกของศาสนาศักดิ์สิทธิ์เรา"

ร็อบเบนพยักหน้า ในใจของเขาไม่มีภาระอะไรแล้ว คิดว่าสมเด็จพระสันตะปาปาเองก็จะไม่ทรงกังวลเรื่องนี้อีกต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว ในความเห็นของเขา ฉีเติ่งเสียนคือผู้ที่พระสันตะปาปาทรงกำลังฝึกฝนเขาให้เป็นผู้สืบทอดต่อ ดังนั้นพระองค์จึงไม่อยากเห็นอะไรที่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน

“ชนะแล้ว?!”

ฟู่เฟิงหยุนมองดูฉากนี้ราวกับว่าเขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง และรู้สึกมึนงง