บทที่ 1766 ผู้มีเมตตาไม่มีผู้ใดเทียบได้

ขณะที่ฟู่เฟิงหยุนและคนอื่นๆ พากันเข้ามาแสดงความยินดี ฉีเติ่งเสียนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย

ฟู่เฟิงหยุนถามขึ้นว่า “ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยดีใจ?”

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า “ไม่ได้ไม่ดีใจ แค่รู้สึกสงบนิ่ง”

ทุกสิ่งที่ร้อนแรงและฮึกเหิม ในที่สุดก็ต้องกลับมาสู่ความสงบนิ่ง

ในใจของฉีเติ่งเสียนตอนนี้สงบนิ่งมาก เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พวกคุณฉลองกันให้เต็มที่ ไม่ต้องสนใจฉัน หลังจากศึกครั้งนี้ อิทธิพลของชาวมี่ในเผิงไหลจะตกต่ำถึงขีดสุด ใช้โอกาสนี้ผลักดันจั่วเฉินขึ้นมาเถอะ!”

ฟู่เฟิงหยุนไม่เข้าใจว่าทำไมฉีเติ่งเสียนถึงมีท่าทีแบบนี้ แต่การชนะก็คือสิ่งสำคัญที่สุด ก่อนหน้านี้เขาใจหายใจคว่ำ กลัวว่าฉีเติ่งเสียนจะแพ้ให้กับชาวมี่กั๋ว

ถ้าคนหัวกั๋วคนหนึ่งถูกชาวมี่กั๋วเอาวิทยายุทธ์ของหัวกั๋วมาล้มเขาได้ มันจะเป็นเรื่องที่น่าขันยิ่งนัก ยิ่งในสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อนแบบนี้

ฉีเติ่งเสียนได้รับข้อความและโทรศัพท์มากมาย ล้วนมาแสดงความยินดีที่เขาชนะคลาร์ก

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับไม่รู้สึกยินดี การสูญเสียคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจเช่นนี้ ทำให้ชีวิตในอนาคตดูเหมือนจะขาดความตื่นเต้นไปเล็กน้อย

คลาร์กเลือกเผชิญหน้ากับฉีเติ่งเสียนอย่างตรงไปตรงมา เขาตายด้วยน้ำมือของฉีเติ่งเสียน แม้แต่รัฐบาลมี่ก็ไม่มีอะไรจะพูดได้

เพียงแต่ว่าการตายของเขาจะก่อให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่หลายประการ เช่น สถานการณ์ในแถบหนานหยางอาจเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

ก่อนหน้านี้ในแถบหนานหยาง คลาร์กเคยมีความคิดจะฆ่าเฉินหยูและสวีเอ้าเสวี่ยหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงมือ

ครั้งนี้เขาตายที่เผิงไหล ภัยคุกคามจากพละกำลังมหาศาลหายไป แต่สมดุลของสถานการณ์ในพื้นที่นั้นย่อมถูกทำลาย

“คุณชนะแล้ว คุณไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังจริงๆ” จ้าวหงซิ่วเดินเข้ามาใกล้ฉีเติ่งเสียนและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ฉันชนะ แต่ในใจยังมีความรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง” ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นพร้อมท่าทีครุ่นคิด

จ้าวหงซิ่วพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “วิชามือจับมังกรของเขายอดเยี่ยมจริงๆ เรียกได้ว่าเป็นสุดยอดวิชา ถ้าเป็นฉัน คงหาโอกาสแก้ทางไม่ได้เหมือนกัน”

ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจและพูดว่า “ใช่แล้ว ถ้าไม่มีพลังแห่งความสามัคคี ศึกครั้งนี้ผลแพ้ชนะคงยากจะคาดเดาได้ นั่นแหละที่ทำให้ฉันรู้สึกเสียดาย”

ในตอนนั้น อวี้เสี่ยวหลงเดินเข้ามา เธอสวมชุดลำลองแต่ดูสง่างามและแข็งแกร่ง

บทสนทนาของทั้งสองคนเมื่อครู่ เธอได้ยินทั้งหมดแล้ว

“คนที่ดำรงในคุณธรรมจะได้รับการสนับสนุนมาก คนที่ไร้คุณธรรมจะถูกทอดทิ้ง หมัดของนายเมื่อครู่บรรจุพลังใจและจิตวิญญาณของทั้งชาติเอาไว้ มันคือเจตนารมณ์ที่บรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ได้ฝากเอาไว้ แม้นายจะรู้สึกเสียดาย แต่คลาร์กที่ตายด้วยหมัดนี้ อาจไม่ได้มีความเสียใจอะไรเลย” อวี้เสี่ยวหลงตบไหล่ฉีเติ่งเสียนเบาๆ เพื่อปลอบใจ

เมื่อศึกครั้งนี้จบลง มีกี่คนที่เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก หากย้อนกลับไปนึกถึงการต่อสู้ครั้งนี้ มันช่างทำให้เลือดลมสูบฉีด

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่อวี้เสี่ยวหลงและยิ้มอย่างจนใจ “เสี่ยวหลง คุณนี่แหละเก่งที่สุดในการปลอบใจคน!”

เพื่อนๆ ต่างทยอยกันเข้ามาแสดงความยินดีกับฉีเติ่งเสียน

จิ่วเฮิงยิ้มกว้างจนเห็นฟันและพูดว่า “น่าเสียดายนะ น่าเสียดายจริงๆ ศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างคลาร์กสุดท้ายดันไม่ตายด้วยมือของฉัน แต่ถูกนายเจ้าเล่ห์จัดการซะได้ เสียดายชะมัด!”

จ้านเฟยหัวเราะและพูดว่า “อาจารย์จิ่วเฮิง อย่าพูดเกินจริงเลยนะ ครั้งที่แล้วคุณเกือบจะโดนคลาร์กฆ่าตายอยู่แล้ว”

จิ่วเฮิงทำหน้าภูมิใจและพูดว่า “ฉันก้าวหน้าขึ้นเยอะแล้ว ภายในไม่เกินสองปี ฉันจะต้องบรรลุถึงขั้นรู้แจ้งตนเองและมองเห็นความจริงแท้! ถึงตอนนั้น วิชามวยของฉันจะอยู่ในระดับนั้น คลาร์กอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันก็ได้”

อวี้เสี่ยวหลงพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า “ฉันไปก่อนนะ ตอนนี้สถานการณ์ใหญ่ได้เกิดขึ้นแล้ว หากผลักดันต่อไป สถานการณ์ข้างหน้าอาจยิ่งอันตรายกว่าเดิม”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดว่า “ดูแลตัวเองด้วย!”