บทที่ 1776 พี่ตาว

“กระเป๋าสตางค์ของภรรยานายงั้นเหรอ?”

หลังจากที่พี่ตาวได้ยินดังนั้น เขาก็มองไปที่เฉียวชิวเมิ่ง และรู้สึกประหลาดใจกับความงามทันที

เฉียวชิวเมิ่งสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน และรองเท้าสีขาว ดูบริสุทธิ์และมีเสน่ห์

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เธอได้สลัดความไร้เดียงสาตั้งแต่แรกเริ่ม และมีความเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์มากขึ้นหลังจากผ่านมรสุมมาหลายครั้ง

เฉียวชิวเมิ่งถูกพี่ตาวมองขึ้นลง แต่เธอกลับตอบโต้ด้วยสีหน้าเย็นชา หากเธอเคยเผชิญเหตุการณ์เช่นนี้ในก่อนหน้านี้ เธออาจจะสับสนเล็กน้อย แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่ผู้มีความรู้หรือมีประสบการณ์น้อยอีกแล้ว

พี่ตาวพูดอย่างใจเย็น: "ทำไม? ทำกระเป๋าเงินหายแล้ว ก็วางแผนจะทำภรรยาหายด้วยงั้นเหรอ ฉันคิดว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาดีจริงๆ!"

ลูกน้องของพี่ตาวก็มีสายตาที่ปรารถนาและคิดในใจเช่นกัน จิตใจมีความคิดลามกอนาจารอีกมากมาย

“คุณคนหัวกั๋วอย่างพวกแกก็เหมือนกับถุงเงินเคลื่อน วัวแกะที่เราเชือดได้ตลอดเวลา!”

“มีคนขโมยกระเป๋าเงินของพวกแก ถึงพวกแกจะรู้เรื่องเข้า แล้วจะทำอะไรได้?”

“ไม่ต้องพูดถึงกระเป๋าเงิน ฉันจับพวกแกขายไป ก็ไม่มีใครรู้!”

พี่ตาวหยิ่งผยองมาก แต่สิ่งที่เขาพูดมันเป็นเรื่องจริง

ขณะนั้นเกิดการสังหารหมู่ในพื้นที่หนานหยางโดยมุ่งเป้าไปที่ชาวเมืองหัวกั๋ว

คนส่วนมากของเมืองหัวกั๋วส่วนใหญ่ซื่อสัตย์เกินไป และได้รับอิทธิพลจากแนวคิดขงจื๊ออย่างลึกซึ้งเกินไป... แน่นอนว่า พวกเขาแตกแยกกันเกินไป ยิ่งกว่านั้น คนเลวก็เลวจริงๆ และมุ่งเป้าไปที่เพื่อนร่วมชาติของตนเองโดยเฉพาะ

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือไปหาพี่ตาวแล้วพูดว่า: "เอากระเป๋าเงินคืนมา แล้วชดเชยให้ฉันหนึ่งร้อยล้านสำหรับเรื่องนี้ ฉันจะคิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น”

เฉียวชิวเมิ่งได้ยินแบบนี้ก็ตะลึง พี่ตาวดูเหมือนจะเป็นคนที่ควักเงินมูลค่าหนึ่งร้อยล้านออกมาได้งั้นเหรอ? ถ้าเขาสามารถเอาเงินหนึ่งร้อยล้านออกไปได้ง่ายๆ ทำไมเขาต้องปล่อยให้คนออกไปขโมยลักพาตัวเล่า?

“เดี๋ยวเธอรีบหนีไปได้ในช่วงที่เกิดความวุ่นวายนะ อย่าให้ถูกจับได้ ฉันจะไปหาเธอเมื่อฉันหนีไปได้” แฮชกระซิบกับลี่หย่าในเวลานี้

เขาบอกได้เลยว่าคนสองคนตรงหน้าเขากำลังจะมีเรื่องกับพี่ตาวและกลุ่มของเขา สถานการณ์คงจะวุ่นวายอย่างแน่นอน และจากนั้นก็จะมีโอกาสหลบหนี

ด้วยหูของฉีเติ่งเสียน เขาได้ยินคำพูดของแฮชอย่างเป็นธรรมชาติ เขาอดไม่ได้ที่จะมองดูชายหนุ่มและรู้สึกว่าเด็กคนนี้คล่องแคล่ว หัวสมองปราดเปรียวมาก ซึ่งค่อนข้างดี

“ไอ้เด็กน้อย ฉันคิดว่าแกคงไม่รู้ว่านี่คือดินแดนของใคร? ประเทศของเราในตอนบนหนานหยาง คือประเทศที่ชาวเมืองหัวกั๋วอย่างพวกแกมาอวดดีได้งั้นเหรอ? ชาวเมืองหัวกั๋วที่อาศัยอยู่ที่ตอนบนหนานหยางก็ควรหนีบหางใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ไปซะ!” พี่ตาวหัวเราะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ คิดว่าฉีเติ่งเสียนเป็นคนงี่เง่าที่ป่วย

“จริงเหรอ? เมืองหัวกั๋ว ไม่ใช่บิดาผู้ให้กำเนิดของพวกแกเหรอ? ตระกูลเฉินต้องการให้พวกแกดื่มปัสสาวะ เกรงว่าพวกแกยังต้องขอเติมเงินใช่ไหม?” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

“ตระกูลเฉินคือตระกูลเฉิน แกคิดว่าแกเป็นใครที่คู่ควรไปเปรียบเทียบกับตระกูลเฉิน?” พี่ตาว ยิ้มเยาะ

นอกจากนี้เขายังไม่อยากเสียเวลากับฉีเติ่งเสียนเจ้าคนช่างพูด และสั่งคนของเขา: "ผู้ชายจะตัดมือและเท้าของพวกเขาออกโดยตรง เก็บผู้หญิงไว้!"

ฉีเติ่งเสียนลงมือก่อนที่เขาจะพูดจบ จับหู ดึงเขาเข้ามา แล้วต่อยตามไป

พี่ตาวถือได้ว่าเป็นคนสู้ได้ แต่ต่อหน้า ฉีเติ่งเสียน เขาเหมือนไก่โดนหมัดหนักเข้าที่หน้าแล้วล้มลงกับพื้นพร้อมกับล้มลงกะทันหัน มีดาบระยิบระยับในดวงตาของเขา โชคดีที่ไม่ได้ตายไปโดยตรง

แฮชที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะตะลึง พี่ตาว มีชื่อเสียงในด้านความสามารถในการต่อสู้ ปรากฏว่าเขาล้มลงในการเผชิญหน้าในครั้งเดียว?

นี่คือกังฟูเมืองหัวกั๋วเหรอ?!

ลูกน้องของพี่ตาวสะดุ้ง จากนั้นพวกเขาก็ดึงมีดพร้าออกมาแล้วพุ่งไปข้างหน้า

คราวนี้ฉีเติ่งเสียนไม่ต้องทำอะไรแล้ว เฉียวชิวเมิ่งก็ก้าวเข้ามาทักทายพวกเขาแล้ว ทั้งนี้ ก็ยังมีปรมาจารย์มากมายในกองทัพราตรีนิรันดร์ และเธอก็ได้เรียนรู้มากมายจากพวกเขา