บทที่ 1778 ตัดคอ

เฉินเย่พาคนเข้าไปที่ห้องเกมเพียงหนึ่งคน หลังจากที่เห็นคนโดนแขวนคออยู่ทั่วไปหมด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเล็กน้อย

แน่นอนว่าคนที่เฉินหยูไปรับด้วยตัวเองนั้นคงจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

พอคิดได้แบบนั้น เฉินเย่ก็มองไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า "ท่านมีนามว่าอย่างไร ผมแปลกใจอย่างมากว่าใครกันที่สามารถทำให้น้องของผมต้องไปรับด้วยตัวเอง"

ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าสถานะของเฉินหยูของเฉินกรุ๊ปในหนานหยางถือว่าอยู่ในระดับไหน อีกทั้งเธอยังมีสติปัญญาและทักษะ จึงไม่มีใครกล้าดูถูกเธอ

ฉีติ่งเสียนนัยน์ตาสั่นเล็กน้อย หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเย่

ดูเหมือนสถานการณ์ของเฉินหยูตอนนี้จะไม่ดีเท่าไหร่ เพราะโดนจับตาสอดแนมเสียแล้ว

ฉีเติ่งเสียนเพิ่งมาถึงหนานหยาง และเฉินหยูก็มารับเขา แม้ทั้งสองไม่ได้ติดต่อกันมากนัก แต่ก็โดนคนอื่นเจอ อีกทั้งยังโดนจับตาอีกด้วย

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครกล้าดูถูกฝีมือของเฉินหยู เพราะฉะนั้นทุกคนที่เธอติดต่อด้วย ก็มักจะโดนจับตาไปด้วยโดยปริยาย

“ผมน่ะเหรอ ชื่อของผมคือหลี่ปั้นเสียน ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม คุณคงไม่เคยได้ยินชื่อของผมหรอก” ฉีเติ่งเสียนพูดกับเฉินเย่ด้วยรอยยิ้ม

เฉินเย่พูดว่า "ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย แต่ว่าคนที่สามารถทำให้น้องสาวของผมไปรับด้วยตัวเองได้ คงจะไม่ธรรมดาแบบนั้นหรอกใช่ไหมล่ะ?"

เขามองฉีเติ่งเสียนหัวจรดเท้า รู้สึกว่าคนคนนี้หน้าตาทั่วไป รูปร่างไม่ได้กำยำ ให้ความรู้สึกธรรมดาทั่วไปมาก แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกๆ อธิบายไม่ถูก

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเขาคิดไปเองหรือเป็นเพราะเกรงกลัวหญิงสาวอย่างเฉินหยูมากเกินไปกันแน่ จนทำให้เขาเงยหน้ามองหลี่ปั้นเสียนที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

“คุณเฉินเย่ ถ้าอย่างนั้นเรื่องวันนี้เราจะจัดการอย่างไร?” ฉีเติ่งเสียนถาม พร้อมกับชี้พี่ตาวที่กำลังโดนแขวนอยู่

เฉินเย่ถอนหายใจและพูดว่า "ผมบอกพวกคุณตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่าทำธุรกิจลักเล็กขโมยน้อยแบบนี้ ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของเฉินเย่ย่อยยับแน่!"

ซูโดโนะรีบพยักหน้า แล้วพูดว่า “ใช่ ใช่ อีกเดี๋ยวเราจะประชุมหารือเรื่องนี้ ถ้าใครยังกล้าฝ่าฝืนกฎอีก ผมจะสับเขาเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงทะเลให้ฉลามกิน”

เฉินเย่หรี่ตาและพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมพูดว่า “เอาล่ะ... คนที่ฝ่าฝืนกฎในวันนี้จะถูกจัดการตามสะดวกแล้วกัน คุณหลี่ คุณคิดว่าเราควรจัดการอย่างไรดี?”

เขาต้องการใช้ชีวิตของพี่ตาวมาทดสอบฉีเติ่งเสียน ดังนั้นเขาจึงโยนคำถามนั้นกลับไป เหมือนกับเตะลูกบอล

“ฆ่าทิ้งซะ” ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดอย่างไม่แยแส

เขาไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อคนอย่างพี่ตาวที่ใช้ชีวิตเด็กสาวอายุสิบเอ็ดสิบสองมาข่มขู่เด็กชายอายุสิบห้าสิบหก บังคับให้พวกเขาขโมยของและสร้างกำไรให้กับตัวเอง

สำหรับคนประเภทนี้ การมีชีวิตอยู่ถือว่าเปลืองทรัพยากร

“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องทำมันด้วยตัวเอง” เฉินเย่พูด

ฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ฟันคอของพี่ตาวด้วยมีดเล่มเดียว มันรวดเร็วและเฉียบขาดมากจนทำให้ขนหัวลุก

แม้แต่เฉินเย่เองก็ไม่คาดคิดว่าฉีเติ่งเสียนจะโหดร้ายได้ขนาดนี้ เขาไม่แม้แต่จะกะพริบตาเลยขณะที่ฟันคอของพี่ตาว

และสิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวมากขึ้นไปอีกก็คือเฉียวชิวเมิ่งที่อยู่ข้างๆ ฉีเติ่งเสียนนั้น ก็มีสีหน้าว่างเปล่าไร้อารมณ์ราวกับว่าฉีเติ่งเสียนแค่กำลังฆ่าไก่ตัวหนึ่งเท่านั้น

พี่ตาวไม่มีแม้เสียงร้องครวญครางออกมา ชีวิตก็ดับไป

ฉีเติ่งเสียนโยนมีดทิ้งแล้วพูดว่า “โอเค เรื่องวันนี้ก็พอแค่นี้ ผมเองก็ขี้เกียจเกินกว่าจะตามเรื่องความเสียหายของธุรกิจ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผมกับคุณเฉินหยูก็เป็นเพื่อนกัน และคุณก็เป็นพี่ชายของคุณเฉินหยู ถ้าบรรยากาศแย่เกินไป เกรงว่าจะไม่ดีเท่าไหร่!