บทที่ 1783 แผนการของตระกูลเฉิน

เช้าตรู่วันถัดมา ฉีเติ่งเสียนก็พาแฮช มาเริ่มฝึกกำลัง โดยเริ่มจากการสอนพื้นฐานอย่างท่าขี่ม้า

แฮชมีความเข้าใจรวดเร็ว เพียงเริ่มเรียนก็สามารถทำตามได้เหมือนต้นแบบ เพียงแต่การซึมซับแก่นแท้ของวิชาอาจต้องใช้เวลาอีกสักระยะ

แต่ทางด้านจิ่วเฮิงก็เริ่มก่อเรื่องอีกแล้ว...

เขาเห็นกลุ่มลูกศิษย์กำลังสวดมนต์ จึงพูดขึ้นว่า"พระอัครสังฆราชฉีมีสามน้อย พวกคุณรู้หรือไม่ว่าคืออะไร?"

สายตาของลูกศิษย์ทั้งหลายมองมาที่เขาอย่างเย็นชา

"สามน้อยนั้นคือ พูดน้อย ฟังน้อย และ... ภรรยาน้อย..."จิ่วเฮิงพูด

เหล่าลูกศิษย์เริ่มมีอาการกระตุกที่มุมปาก เพราะพวกเขาได้รับความเมตตาจากมหาวิหารอวตารจึงเคารพพระอัครสังฆราชฉีเป็นอย่างยิ่ง แม้จะไม่เคยพบเจอก็ตาม

พฤติกรรมดูหมิ่นพระอัครสังฆราชของพระภิกษุจิ่วเฮิงนั้น เริ่มทำให้พวกเขาไม่พอใจแล้ว

จิ่วเฮิงยังพูดต่อว่า"พระอัครสังฆราชฉีต้องเข้าใจสามแนวทางทุกวัน พวกคุณรู้หรือไม่?"

"สามแนวทางนั้นคือ แนวทางแห่งสวรรค์ แนวทางแห่งมนุษย์ และ... แนวทางเดียวจบ"

ในที่สุดลูกศิษย์ก็ทนไม่ไหวกับการหมิ่นประมาทผู้มีพระคุณของพวกเขา เขาพุ่งเข้าไปจับจิ่วเฮิงกดลงกับพื้นและรุมซ้อมอย่างไม่ปรานี

เนื่องจากลูกศิษย์เหล่านี้ไม่ได้มีวิทยายุทธ์ จิ่วเฮิงจึงไม่ได้โต้กลับ แต่ก็ปล่อยให้พวกเขาซ้อมจนพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นมายิ้มระรื่นและเดินออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"พรุ่งนี้ฉันจะมาบอกพวกคุณเกี่ยวกับสามคิดของพระอัครสังฆราชอีก" จิ่วเฮิงพูดพร้อมชูสามนิ้วขณะเดินจากไป

สีหน้าของลูกศิษย์แต่ละคนมืดมนลง บางคนถึงกับคิดว่าพรุ่งนี้ควรพกมีดมาด้วยดีไหม แต่เมื่อคิดว่าเป็นโบสถ์ ก็รู้สึกว่าอาจไม่เหมาะสม

จิ่วเฮิงเห็นฉีเติ่งเสียนกำลังสอนแฮชฝึกวิทยายุทธ์ จึงพูดขึ้นว่า "อืม เด็กหนุ่มคนนี้ไม่เลว คุณเพิ่งรับเป็นศิษย์หรือ?"

"นายมาถูกเวลาแล้ว ช่วยฉันสอนศิษย์ฉันเสียหน่อย" ฉีเติ่งเสียนกล่าว

จิ่วเฮิงขมวดคิ้วก่อนพูดว่า"เหตุใดศิษย์นายต้องให้ข้าสอน? ฉันสอนเฮ่อตั่วเหลียนก็เหนื่อยพอแล้ว นายอย่าได้เอาเปรียบฉันมากไปนัก!"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มก่อนพูดว่า"งั้นนายก็จ่ายค่าอาหารมาเถอะ นายนี่กินจุทุกวัน ฉันคิดดูแล้วก็ไม่น้อยเลยนะ!"

จิ่วเฮิงได้แต่กัดฟันพูดว่า "ตกลง! ฉีมีเล่ห์ ฉันยอมนาย!"

ฉีเติ่งเสียนจึงโยนแฮชให้จิ่วเฮิง พร้อมกำชับว่า "แฮชเผ็ดไส้แตก นายเรียนกับอาจารย์จิ่วเฮิง เขาเป็นยอดฝีมือ มีวิชาให้นายศึกษาไม่หมดแน่"

แฮชพยักหน้ารับ "ได้ครับ"

จิ่วเฮิงเลิกคิ้วก่อนพูดว่า "แฮชเผ็ดไส้แตก ท่าขี่ม้าของนายยังไม่ถูกต้อง เอวต้องยืดหยุ่นกว่านี้ อย่าแข็งเกินไป..."

แฮชได้แต่ยอมรับชื่อนี้ เพราะในเวลาเพียงวันเดียว คนทั้งโบสถ์ รวมถึงเด็กๆที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ต่างก็เรียกเขาว่า "พี่แฮชเผ็ดไส้แตก"

ฉีเติ่งเสียนเดินไปนั่งคุยกับเฉียวชิวเมิ่งอย่างสบายใจ เพราะเขาไม่ได้กระตือรือร้นในการฝึกวิทยายุทธ์ให้ศิษย์ ยกเว้นหยางกวนกวน

เฉียวชิวเมิ่งกระซิบว่า"เมื่อกี้จิ่วเฮิงพูดหมิ่นประมาทคุณอีกแล้ว คราวนี้ถูกลูกศิษย์รุมซ้อมไปหนึ่งรอบ"

ฉีเติ่งเสียนตอบด้วยความหงุดหงิด "ไอ้หมอนั่นมันตั้งใจหาเรื่องโดนซ้อม! แต่ก็ดี ฉันจะให้มันทำงานรับใช้แทน"