บทที่ 1784 ใส่ร้าย

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง เกรงว่าจะต้องรบกวนคุณช่วยจัดการด้วย"

"เมื่อปีที่แล้ว พวกเราให้เงินกู้ก้อนหนึ่งกับบริษัทเหมืองแร่หย่วนหาง แต่บริษัทนี้กลับไปพึ่งพาคนประเทศมี่ ในพื้นที่เหมืองยังมีฐานทัพทหารมี่ตั้งอยู่ ตอนนี้เงินก้อนนี้เรียกคืนไม่ได้แล้ว"

"กลุ่มของเฉินเย่ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างโจมตีพี่สาวของฉัน ทำให้ตอนนี้เธอค่อนข้างตกที่นั่งลำบาก"

"ถ้าสามารถเจรจากับสมาคมพันธมิตรตะวันออกได้สำเร็จ คุณพอจะช่วยขอให้พวกเขาช่วยทวงเงินก้อนนี้คืนได้ไหม?"

เฉินชิงได้เล่าถึงปัญหาเล็กๆที่เฉินหยู พี่สาวของเขากำลังเผชิญอยู่ เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนประเทศมี่ ตระกูลเฉินจึงไม่กล้าใช้กำลังบังคับทวงคืนเงินกู้ก้อนนี้

ทั้งนี้ ปัญหานี้มีที่มาจากช่วงที่คลาร์กยังมีอำนาจอยู่

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า"อืม...ฉันจะลองดู หลังจากที่ได้รับคำตอบจากทางมี่แล้ว ฉันจะไปเจรจากับสมาคมพันธมิตรตะวันออก"

ทั้งสามคนพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ในหนานหยางในปัจจุบันหลายประเด็น ซึ่งทำให้ฉีเติ่งเสียนเข้าใจสถานการณ์ที่หนานหยางมากยิ่งขึ้น

เฉินชิงและเฉินเลี่ยเชิญฉีเติ่งเสียนไปรับประทานอาหารในตัวเมือง เดิมทีฉีเติ่งเสียนตั้งใจจะชวนเฉียวชิวเมิ่งไปด้วย แต่เธอปฏิเสธโดยอ้างว่ามีธุระที่ต้องจัดการ

ฉีเติ่งเสียนสังเกตว่า อดีตภรรยาผู้แสนจะน่ารักของเขาดูเหมือนจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจและเกร็งเล็กน้อยกับการที่เขามาเยือนหนานหยางอย่างกะทันหัน เธอเหมือนจะยังปรับตัวกับสถานการณ์ไม่ทัน

ฉีเติ่งเสียนเองก็คิดว่าความสัมพันธ์ที่ผ่านอุปสรรคและรอยร้าวมาพอสมควรนี้ควรจะได้รับการเยียวยาแบบค่อยเป็นค่อยไป จึงไม่ได้เร่งรีบอะไรนัก และเดินทางเข้าเมืองพร้อมกับสองพี่น้องตระกูลเฉิน

เมื่อถึงเวลาอาหาร เฉินหยูก็รีบรุดมาสมทบ เธอสวมชุดทำงานดูเรียบหรู เพียงแต่น่าเสียดายที่อากาศร้อนของหนานหยางทำให้ไม่เหมาะจะใส่ถุงน่องสีดำ

"ขอโทษจริงๆนะ ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ถ้ามีอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกไม่พอใจ ต้องขออภัยด้วย" เฉินหยูกล่าวพร้อมรอยยิ้มหวานและใช้มือแตะกรอบแว่นเบาๆ ทำให้เธอดูงดงามจับตา

"ไม่เป็นไร หนานหยางอากาศร้อนมาก เอาไว้วันหลังคุณพาผมไปว่ายน้ำที่ชายหาดก็แล้วกัน ผมจะยกโทษให้!" ฉีเติ่งเสียนหัวเราะอย่างสนุกสนาน

เฉินหยูมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามเล็กน้อยแล้วตอบกลับว่า "แผนของคุณนี่ดังจนแก้วหูฉันแทบแตก!"

บนโต๊ะอาหารทั้งสี่คนไม่ได้พูดถึงเรื่องงานอะไร เพียงแค่พูดคุยเล่นอย่างสบายๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกลมเกลียว

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับรู้สึกว่าสองพี่น้องตระกูลเฉินอย่างเฉินชิงและเฉินเลี่ยดูจะเป็นส่วนเกินเล็กน้อย เพราะในเมื่อพวกเขายังอยู่ เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้บรรยากาศที่แฝงความโรแมนติกระหว่างเขากับเฉินหยูดำเนินต่อได้

เฉินหยูดูเหมือนจะสังเกตเห็นเจตนาซ่อนเร้นของฉีเติ่งเสียนจึงคอยส่งยิ้มอ่อนๆ ที่เหมือนจะมีความหมายให้เขาอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งทุกครั้งที่เธอเงยหน้าสบตาเขา ก็มักจะเผยสายตาที่น่าหลงใหลและมีเสน่ห์จนยากจะต้านทาน

ต้องยอมรับเลยว่า เฉินหยูมีวิธีการที่แยบยลจริงๆ ในการจัดการกับพระอัครสังฆราชอย่างฉีเติ่งเสียน !

บรรยากาศระหว่างการส่งสายตาหยอกล้อนั้น ทำให้ฉีเติ่งเสียนเริ่มรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปบ้าง

"เสี่ยวเฉินเพื่อนรัก คุณกินข้าวก็กินไปสิ จะจ้องฉันทำไมล่ะ? ฉันรู้นะว่าฉันหล่อมาก แต่ถ้าคุณมองแบบนี้เรื่อยๆ ฉันก็อายนะ!" ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นอย่างจริงจัง พร้อมวางตะเกียบลงบนโต๊ะเสียงดังเหมือนคนถูกกระทำ

เฉินชิงและเฉินเลี่ยต่างตกใจกับคำพูดที่ดูเหมือนจะพลิกสถานการณ์ของฉีเติ่งเสียน ขณะที่เฉินหยูทนไม่ไหวจนต้องกลอกตาและคิดในใจว่า"หมายังไงก็เป็นหมา ต่อให้พยายามยังไงก็ไม่ใช่คนอยู่ดี!"

เมื่อดื่มกินไปได้สักพัก คนสนิทของเฉินหยูก็เข้ามารายงานอย่างเงียบๆ

"คุณหนูครับ เมื่อสักครู่ผมเห็นคนของตระกูลจ้าวมาที่นี่ และกำลังรับประทานอาหารกับเฉินฝูอยู่ครับ…"

เมื่อทั้งสี่คนได้ยินข่าวนี้ ต่างก็หยุดมือจากการกินทันทีและมองหน้ากันโดยที่มีแววตาเปี่ยมไปด้วยความหมายที่ยากจะอธิบาย

เฉินหยูพยักหน้ารับเบาๆ พร้อมกล่าวว่า "เข้าใจแล้วค่ะ ไม่มีปัญหา"