บทที่ 1785 ราชากระบองซีย์มัวร์

หวงอิงเดินเข้ามาในห้องรับรองด้วยท่าทีที่แสดงความมั่นใจและอำนาจ เธอจ้องมองเฉินหยูอย่างไม่ลดละ คล้ายกับจะกดดันให้อีกฝ่ายรู้สึกกลัว

ในขณะเดียวกัน บอดี้การ์ดของเฉินหยูที่ประจำอยู่ด้านนอก ถูกคนของเฉินฝูกันไว้ไม่ให้เข้ามาในห้อง แม้ว่าพวกเขาจะรับรู้ถึงสถานการณ์ที่ไม่สู้ดี แต่เพราะเฉินฝูเป็นคนของตระกูลเฉิน บอดี้การ์ดจึงไม่กล้าทำอะไรโดยไม่ได้รับคำสั่งจากเฉินหยู

อย่างไรก็ตาม เฉินหยูเข้าใจแผนการของเฉินฝูเป็นอย่างดี เธอกลับไม่แสดงความหวาดกลัวแต่อย่างใด

ด้วยความเชื่อมั่นว่าในเมื่อฉีเติ่งเสียน หรือที่เธอเรียกว่า "พระอัครสังฆราช" อยู่ที่นี่ ไม่ว่าฟ้าจะถล่มลงมา เธอก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

เฉินหยูหัวเราะเล็กน้อย พลางพูดเย้าหวงอิง "ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าตอนอยู่ในคลับย่งจิ่วโดนป้าเจ้าถิ่นอย่างป้าจ้าวตบหน้าจนเสียฟอร์มไปยังไง? โดนผู้ใหญ่ตบไม่พอ ยังจะอยากให้ฉันตบอีกครั้ง? เอาอย่างนี้ไหม ลองร้องเพลงนางพญางูขาวให้ฉันฟังสักเพลงสิ ฉันอาจจะปล่อยเธอไป!"

คำพูดของเฉินหยูเป็นเหมือนการแหย่เสือหลับ และยังพาดพิงถึงบาดแผลในอดีตของหวงอิง ไม่เพียงแต่เปิดเผยเรื่องที่น่าอับอาย แต่ยังเหมือนโรยพริกเกลือใส่แผล

ใบหน้าของหวงอิงเริ่มเปลี่ยนสี ดวงตาฉายแววความไม่พอใจชัดเจน เธอหันไปพูดกับเฉินฝูด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณเฉินฝูคะ ฉันขออนุญาตจัดการเด็กสาวที่ไร้มารยาทคนนี้แทนคุณ ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

เฉินหยูยักไหล่ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก "เด็กสาวที่เธอพูดถึงหมายถึงตัวเธอเองใช่ไหมล่ะ?"

เฉินฝูยิ้มเล็กน้อยก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ถ้าคุณหวงอิงอยากจะสั่งสอนเธอ ก็เชิญลงมือได้เลย เพราะยังไงคุณก็คือแขกคนสำคัญของพวกเรา"

หวงอิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเดินตรงไปข้างหน้าพร้อมยกมือขึ้น หวังจะตบหน้าเฉินหยูทันที!

แต่ตามที่เฉินหยูคาดไว้ ฉีเติ่งเสียนไม่มีทางยอมให้เธอถูกทำร้ายง่ายๆ เขายกมือขึ้นเบาๆ ปัดการโจมตีของหวงอิงออกอย่างง่ายดาย

หวงอิงเห็นดังนั้นก็พลิกข้อมืออย่างรวดเร็ว เปลี่ยนทิศทางการโจมตี ใช้ปลายนิ้วพุ่งไปยังเส้นเอ็นสำคัญของฉีเติ่งเสียน

ทว่าฉีเติ่งเสียนไวกว่า เขาใช้ปลายนิ้วทั้งห้ากดลงไปพร้อมกัน ปลดการโจมตีด้วยพลังจากฝ่ามือแปดทิศและ อาศัยเทคนิคลิ้นวัวเกี่ยวหญ้าส่งแรงสะท้อนกลับ เสียง "ฉืด" ดังขึ้น ทันใดนั้นแขนเสื้อของหวงอิงก็ขาดออก และร่างของเธอก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป

หวงอิงตกใจอย่างหนัก เธอรีบตั้งสมาธิ กดน้ำหนักลงเพื่อทรงตัวให้มั่น ก่อนจะหันสายตาคมดั่งมีดมองฉีเติ่งเสียน

"คุณเป็นใคร?" หวงอิงถามด้วยเสียงเย็นชา

ฉีเติ่งเสียนที่เปลี่ยนรูปลักษณ์ใหม่ ทำให้เธอจำเขาไม่ได้แม้แต่น้อย

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอ่อนๆ และพูดว่า "ฉันคือหลู่ชู่เหริน"

เฉินหยูได้ยินคำพูดขำขันนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะส่ายหัว

"คนนี้ชื่อหลี่ปั้นเสียนเคยทำธุรกิจยางพาราที่หนานหยาง และเคยไปเกี่ยวข้องกับแหล่งโหดร้ายในตู้ซานเจี่ยว พื้นฐานชีวิตไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่" เฉินฝูเดินไปข้าง ๆ หวงอิงและกระซิบกล่าว

การใช้ตัวตนปลอมของฉีเติ่งเสียนเป็นการช่วยเหลือของเฉินหยู ซึ่งทำได้อย่างแนบเนียน แม้แต่เจ้าหน้าที่จาก CIA ก็ยากที่จะหาหลักฐานได้

หวงอิงมองฉีเติ่งเสียนด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นายรู้ไหมว่าผลที่ตามมาจากการขัดขวางฉันคืออะไร? นายรู้ไหมว่าผลที่ตามมาจากการขัดขวางตระกูลจ้าวคืออะไร?"

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่แล้วยิ้มตอบ "คุณเป็นแค่สาวใช้ในที่นี้ มาแสดงความสำคัญอะไรนักหนา? คิดว่าทุกคนจะต้องมานั่งเลียเท้าให้คุณเหรอ? ใครจะชอบก็ช่างเขา แต่ฉันไม่สนใจหรอก"

สีหน้าของเฉินฝูเปลี่ยนไปทันที เขามีสีหน้าที่ยุ่งยากและโกรธมาก เพราะคำพูดของฉีเติ่งเสียนนั้นเป็นการด่าทอโดยตรง ทำให้ดูเหมือนว่าเขากำลังยอมเลียเท้าของหวงอิง

"ลุง ถ้าคุณจะร่วมมือกับตระกูลจ้าวก็ไม่เป็นไร แต่ตระกูลจ้าวส่งแค่สาวใช้มา มันดูไม่ให้เกียรติบ้านเราเลยหรือ?"

"ตระกูลเฉินของเราก็ถือว่าเป็นเจ้าผู้ครองดินแดนที่หนานหยาง อย่างน้อยต้องให้คุณจ้าวหมิงลู่มาพบเราเองสิ?"

"เขาส่งแค่สาวใช้มา แสดงความจริงใจน้อยมาก!"