บทที่ 1787 ความฉลาดทางอารมณ์สูงแล้ว

ณ ห้องรับรองวีไอพีของสนามบิน อิเลียน่าจินวา กำลังดื่มกาแฟและรับประทานขนมที่สนามบิน เฝ้ารออย่างเงียบ ๆ

ในเวลานี้หัวใจของเธอเต้นแรง และเธอคิดถึงผู้ชายที่ปล่อยเธอเป็นอิสระ

จนกระทั่งเธอได้รับข้อความ จึงรีบดึงกระเป๋าเดินทางใบเล็ก วิ่งเหยาะๆออกไป

หลังจากได้พบพระอัครสังฆราชฉีแล้ว อดีตสายลับค่ายหยานจืออิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะส่งเสียงดีใจออกมาจากปาก

บอกตามตรงฉีเติ่งเสียนไม่ได้คิดว่าอิเลียน่า จินวาจะมาหนานหยาง นอกจากนี้ประเทศมี่ยังคงมีอีกหลายเรื่องที่ต้องให้เธอจัดการ แบบแผนผังของเซี่ยงกรุ๊ปอยู่ในช่วงเวลาวิกฤติ และทรัพย์สินที่เหลืออยู่ในต่างประเทศก็มีความสำคัญอย่างยิ่ง

“เร็วเข้า เร็วเข้า ขึ้นรถก่อน ฉันไม่สามารถแสดงตัวตนที่แท้จริงในที่สาธารณะของหนานหยางได้นานเกินไป เกรงว่าใครจะสังเกตเห็นเอาได้” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยเสียงต่ำ

อิเลียน่า จินวาพยักหน้า เดินตามเขาเข้าไปในรถ แล้วจับมือเขาอย่างมีความสุขแล้วถามว่า “ท่านคะ คิดถึงฉันหรือเปล่าคะ?”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: “แน่นอน”

อิเลียน่า จินวาก็ยังเชื่องเหมือนเดิม มองพระอัครสังฆราชฉีอย่างรักใคร่ ฝ่ายหลังเห็นอย่างนั้นแล้วรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย

“ฉันรู้ว่าฉันหล่อ แต่อย่าหมกมุ่นอยู่กับหน้าตาฉันนักเลย เพราะเรื่องจิตใจของฉันไม่เป็นสองรองใคร” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง

“ฉันชอบทั้งหน้าตาและจิตใจ!” อิเลียน่า จินวา กล่าวพร้อมแสดงความฉลาดทางอารมณ์

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกหมดหนทาง ผู้ชายที่หล่อเหลา ก็เหมือนกับหิ่งห้อยในความมืดไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ตามก็มักจะโดดเด่น เขาจึงปล่อยให้อิเลีย น่าจินวามองสำรวจอย่างไม่พอใจ

ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลานี้ แม้ว่าหมาป่าโลภที่ชั่วร้าย และมีเสน่ห์อย่างบ้าคลั่ง จะมาก็ตาม ยังไงเขาก็ต้องยอมพ่ายแพ้

ฉีเติ่งเสียนเปิดห้องพักในโรงแรมหรูแห่งหนึ่งในเมืองกาดา และพาอิเลียน่า จินวาไปเช็คอิน รอให้เธออาบน้ำและพักผ่อนสักพักก่อนจะคุยเรื่องธุรกิจกับเธอ

ไม่เจอกันนาน ฉีเติ่งเสียนจึงพยายามยับยั้งชั่งใจไม่ให้สายลับสาวคิดว่าเขาต้องการร่างกายของเธอ มันดูเหมือนไม่ให้เกียรติกัน

ไม่คิดว่าอิเลียน่า จินวาที่เช็ดผมสีบลอนด์ที่ยังเปียกของเธออย่างสบายๆ และนั่งตะแคงข้างในอ้อมแขนของเขา กลิ่นหอมของเจลอาบน้ำและแชมพูผสมกันลอยแตะจมูก

นี่เป็นกลิ่นที่ทำให้หายใจแทบไม่ออก เพราะฉีเติ่งเสียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหัวใจของเขาเต้นเกือบหยุดเต้นไปสองสามวินาที

“โอ้ เธอยังคงเก่งมาก ทุกๆรอยยิ้ม ทุกๆการเคลื่อนไหวทำให้หัวใจของผู้คนตึงเครียดได้” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะคิดกับตัวเอง เขาอยากจะใช้สัมพันธ์ที่มีกับกูซินสกี้ให้ ประเทศเสวี่ยจัดค่ายหยานจืออิงขึ้นมาใหม่ แล้วเขาจะไปเป็นครูผู้ฝึกสอนเอง

ไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากการสอนทักษะการป้องกันตัวให้กับเจ้าหน้าที่หญิงเหล่านั้น

ฉีเติ่งเสียนเอ่ยขึ้น: “เธอมาที่หนานหยางเพื่อช่วยฉันแก้ปัญหาสมาคมพันธมิตรตะวันออกใช่ไหม?”

อิเลียน่า จินวาพยักหน้าแล้วพูดว่า “อืม ฉันมีการติดต่อกับคนจากสมาคมมากขึ้น เป็นคุณหลี่ที่ขอให้ฉันมาช่วยคุณ อีกอย่างฉันคิดว่าเราไม่เจอกันมานานมากแล้ว จึงรีบมาทันที!”

เธอวางแขนของเธอบนหน้าอกของฉีเติ่งเสียน เอียวตัวไปด้านข้างหยิบแก้วไวน์แดงจากบนโต๊ะขึ้นมา แล้วจิบด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขใบหน้า

มีลมเย็นพัดมา ผมบลอนด์เปียกก็ปลิวไปแตะที่ปลายจมูกทำให้เกิดความรู้สึกคันยุบยิบไปถึงหัวใจ

ฉีเติ่งเสียนสงสัยว่าอิเลียน่า จินวาได้ติดต่อกับคนนอกรีตและเรียนรู้คำสาปไม้กางเขนนั่นหรือเปล่า...

“ดูเหมือนว่าเธออยู่ในประเทศมี่คงทำงานได้ดี การจัดการกับผู้คนจากสมาคมไม่ใช่เรื่องง่าย!” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

“จริงๆ แล้วฉันเข้าสังคมเก่งมาก เพราะทุกคนที่จบจากหยานจืออิง มีความฉลาดทางอารมณ์ค่อนข้างสูง” อิเลียน่า จินวากล่าว

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าเธอกำลังสื่อถึงตัวเอง และอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างไม่พอใจ: “ตอนนี้ฉันมีความฉลาดทางอารมณ์สูงแล้ว มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว”

อิเลียน่า จินวาพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ ฉันคิดเสมอว่าคุณมีความฉลาดทางอารมณ์สูง!”

ฉีเติ่งเสียนได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้น ฉันมีความฉลาดทางอารมณ์สูง ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนพวกนั้นถึงบ่นเรื่องความฉลาดทางอารมณ์ของฉัน! ผู้ที่มีความฉลาดทางอารมณ์ต่ำสามารถสังเกตได้ว่ากินเกี๊ยวได้หรือไม่ได้ แตงกินแล้วสุกหรือไม่สุก? จริงหรือ!

“หนานหยางอากาศอุ่นกว่าประเทศมี่มาก มีครั้งหนึ่งฉันไปมิลวอกีเพื่อทำธุรกิจ พอลงจอดลมหนาวพัดแรงจนกลับบ้านทำให้เป็นหวัดมีไข้” อิเลียน่า จินวากล่าว

“เป็นคนประเทศเสวี่ยยังกลัวความหนาวอยู่อีกหรือ?” ฉีเติ่งเสียนถาม