บทที่ 1788 การพบเจอที่ไร้มารยาท

ผมสีบลอนซ์ทองของอิเลียน่าจินวาสวยมาก เวลาสยายออกไปราวกับน้ำตกสีทอง

ผิวพรรณก็ขาวผ่อง ยิ่งอยู่ภายใต้แสงแดด ก็จะยิ่งเปล่งประกายออกมา

ว้าว ดวงตาของเธอก็งดงามมาก สีน้ำเงินเข้มนั่น ราวกับท้องทะเลสีฟ้าใส และความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเธอ สามารถทำให้เรือที่แข็งแกร่งล่มได้

ที่สำคัญเธอยังเชี่ยวชาญเทคนิคต่างๆ มากมายที่ได้รับการสอนจากหยานจืออิงในประเทศเสวี่ยอีกด้วย...

“ขอให้ฉันได้กอดคุณด้วยความเสน่ห์หาและหลับต่อไปอีกสักพักเถอะ”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจหลังจากได้ยินแบบนั้น ช่างเป็นความอ่อนโยนที่น่ารำคาญใจจริงๆ!

ไม่มีใครปฏิเสธคำขอเล็กๆ น้อยๆ ของคนที่อ่อนโยนและเชื่อฟังเสมอได้

อิเลียน่าจินวายืนขึ้นอย่างเบื่อหน่าย ขาสวยเรียวยาวของเธอเปล่งประกายราวกับงาช้างภายใต้แสงแดด

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกทนไม่ไหว แม้ความคืบหน้าในการปลดล็อคเพิ่มขึ้นอีก 15% แต่ก็ยังลำบากยากเข็นอยู่ไม่ใช่น้อย

หลังจากจัดการล้างหน้าหวีผมเสร็จแล้ว อิเลียน่าจินวาก็หยิบเสื้อผ้าจากกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาใส่ ทุกการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นรูปร่างและออร่าที่งดงามของเธอ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ถูกฝึกฝนและสั่งสมมานานหลายปี จนได้ฝังแน่นอยู่ในกระดูกของเธอแล้วเรียบร้อย

"บ้าเอ้ย หยานจืออิง เลือกใช้สิ่งนี้ทดสอบข้าราชการงั้นเหรอ!"

“ข้าราชการคนไหนจะสามารถทนกับการทดสอบแบบนี้ได้?!”

ฉีเติ่งเสียนไม่กล้าที่จะมองอีกต่อไป เพราะถ้ามองต่อเขาอาจจะระเบิดได้

ขณะรับประทานอาหารเช้า ทั้งสองนั่งตรงข้ามกัน อิเลียน่าจินวาถือกาแฟร้อนจัด จากนั้นใช้มือหยิบก้อนน้ำแข็ง 2 ก้อนขึ้นมาแล้วใส่ลงในถ้วยกาแฟอย่างระมัดระวัง

“นี่ถึงจะเป็นวิธีการใช้น้ำแข็งที่ถูกต้อง!” ฉีเติ่งเสียนรับถ้วยกาแฟจากอิเลียน่าจินวาอย่างจริงจังและพูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอน

เพราะมีอิเลียน่าจินวาอยู่ตรงนั้นด้วย พวกผู้ชายที่กำลังทานอาหารอยู่ในร้านจึงเคลื่อนไหวช้าลงมาก

ฉีเติ่งเสียนรับโทรศัพท์จากจิ่วเฮิง จากนั้นก็เริ่มด่า "สารเลว แกรับลูกศิษย์แล้วไม่ต้องพาไปด้วยเหรอ? เมื่อวานหลังจากออกไปแล้ว ฉันไม่เห็นแม้แต่เงาแกเลย!"

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วและพูดว่า "ฉันเจอผู้มีฝีมือสูงที่หนานหยาง เมื่อวานแลกหมัดกันแล้วด้วย..."

จิ่วเฮิงหยุดพูดไปชั่วขณะ แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ยิ้มและพูดว่า "โห อาจารย์ฉี ผู้มีฝีมือสูงคนนั้นคือใครกัน? อยู่ที่ไหน? ผู้หญิงหรือผู้ชาย? สะดวกพาฉันไปฝากตัวหน่อยไหม?”

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม “คนนี้เป็นราชากระบองของประเทศเซียงเจียว เขามีความสามารถมากทีเดียว แกรอฟังข่าวจากฉันก็พอ ดูแลลูกศิษย์ของฉันให้ดี”

จิ่วเฮิงพูดว่า "วางใจได้ ฉันจะสั่งสอนเขาเหมือนเป็นลูกศิษย์ของฉันเอง!"

ฉีเติ่งเสียนวางสายโทรศัพท์อย่างพึงพอใจ เขาจัดการกับจิ่วเฮิงได้ค่อนข้างดี

อิเลียน่าจินวาใช้กระดาษทิชชู่เช็ดริมฝีปากของเธออย่างละเมียดละไม โดยจงใจทิ้งรอยไว้เล็กน้อย จากนั้นก็ถามว่า "ฉันเช็ดมันสะอาดแล้วหรือยังคะ?"

“ซ้าย ไปทางซ้ายหน่อย ยังมีคราบเหลืออยู่” ฉีเติ่งเสียนชี้ไปโดยไม่สนใจทิชชูเปียกที่อยู่ด้านขวามือตัวเอง

พวกผู้ชายรอบๆ ตัวเขาอยากจะพากันวิ่งเข้ามารุมกระทืบเขาให้ตาย EQ ต่ำเป็นบ้า นี่กำลังทำให้ผู้ชายต้องอับอาย!

อิเลียน่าจินวาก็อดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน หลังจากเช็ดคราบที่เหลือออกเบาๆ เธอก็พูดว่า “พวกเราไปที่สมาคมพันธมิตรตะวันออกกันเถอะ”

อิเลียน่าจินวาเข้าไปจับแขนของฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “ฉันอยากกลับไปจงไห่จริงๆ บ้านที่คุณซื้อให้ฉันอยู่ที่นั่น ที่นั่นเป็นบ้านหลังแรกของฉันเลย”

“จัดการทุกอย่างเสร็จค่อยกลับไป” ฉีเติ่งเสียน ครุ่นคิดสักครู่แล้วพูด