บทที่ 1795 สุขใจจัง

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ใส่ใจคำเตือนของชายชราจากเมืองหัวกั๋ว ชายชราได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา คิดว่าคนหนุ่มสาวสมัยนี้มักต้องเจ็บตัวก่อนถึงจะรู้สำนึก

นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่คิดว่าฉีเติ่งเสียนคงแย่แน่ เพราะทำร้ายลูกศิษย์สมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางขนาดนี้ จะมีอะไรดีรออยู่? ในสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางล้วนแต่เป็นนักสู้ฝีมือร้ายกาจ!

สือจวิ้นดิ้นรนอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด สักพักก็ลุกขึ้นมานั่งได้

ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้รู้สึกแสบร้อน สมองมึนงงราวกับว่าน้ำในสมองกำลังคลอนแคลน เหมือนจะทะลักออกมาทางหู

จากนั้น เขาก็เห็นร่างหนึ่งนำพี่น้องร่วมสำนักกว่าสิบคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ทันใดนั้น น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาด้วยความปลื้มใจ!

นั่นคือพี่ใหญ่ของเขา ฉินมู่ไป๋ ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ฉินเอ้า

"คนของสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางมาแล้ว และเป็นฉินมู่ไป๋ด้วย!" มีคนจำฉินมู่ไป๋ได้และอุทานด้วยความตกใจ

"ฉินมู่ไป๋? เขาเป็นใครหรือ?"

"แน่นอนว่าเขามีชื่อเสียงโด่งดัง เคยเจอโจรร้าย ใช้มือเปล่าสังหารเจ็ดคน ที่เหลืออีกแปดคนวิ่งหนีไปหมด น่ากลัวไหมล่ะ?"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกใจ การต่อสู้หนึ่งต่อหลายคน และใช้มือเปล่าฆ่าคนตายถึงเจ็ดคน นี่เป็นผลงานที่น่าทึ่งมาก!

ทุกคนหันไปมองฉีเติ่งเสียนด้วยความสงสัย คนที่เมื่อครู่ดุดันขนาดนั้น พอเจอผู้มีฝีมือสูงอย่างฉินมู่ไป๋ จะยังกล้าต่อสู้อยู่หรือไม่?

"พี่ใหญ่!" สือจวิ้นรีบร้องเรียก น้ำตาไหลพรากด้วยความน้อยใจ

ฉินมู่ไป๋เห็นน้องร่วมสำนักล้มระเนระนาด ปากมีเลือดออก สีหน้าก็เคร่งขรึมลงทันที คิดว่าคนผู้นี้ลงมือหนักเกินไปแล้ว!

"เป็นเขา เขานั่นแหละที่ลงมือ!" น้องคนหนึ่งลุกขึ้น มือกุมหน้าอกพลางชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนพร้อมตะโกน

ฉีเติ่งเสียนกำลังถือมะพร้าวอยู่ในมือ บีบเบาๆ ทีเดียว มะพร้าวก็แตก เขาส่งมะพร้าวที่แตกแล้วให้อิเลียน่าจินวา

อิเลียน่าจินวาใส่น้ำแข็งก้อนใหญ่ลงไปอย่างดีใจ แล้วเสียบหลอดดูดอย่างสบายใจ อากาศร้อนขนาดนี้ ได้ดื่มน้ำมะพร้าวเย็นๆ สดๆ ช่างเพลิดเพลินเหลือเกิน

ฉินมู่ไป๋เห็นฉีเติ่งเสียนบีบมะพร้าวแตกในครั้งเดียว ตาหรี่ลง แล้วเย้ยหยันว่า: "น่าจะเป็นอย่างนี้ ถึงได้อหังการขนาดนี้ กล้าทำร้ายคนของสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางของเรา ที่แท้ก็มีฝีมือไม่เบาจริงๆ!"

พูดพลางก็พาน้องๆ ร่วมสำนักเดินเข้าไปหาฉีเติ่งเสียน​​​​​​​​​​​​​​​​

"พี่ใหญ่ ช่วยทวงคืนความยุติธรรมให้ผมด้วย! ขาผมโดนเขาเตะจนหัก ตอนที่พูดดีๆ กับเขา เขากลับลงมือทำร้ายพวกเรา คนคนนี้แม้จะมีวรยุทธ์ดี แต่ไม่มีคุณธรรมของนักยุทธ์เลย!" สือจวิ้นร้องไห้ฟูมฟาย

"ขอโทษๆ ผมชกมั่วๆ น่ะ" ฉีเติ่งเสียนยิ้มพลางตอบ

"เขาบอกว่าเขาชกมั่วๆ แต่ความจริงไม่ใช่ เขาใช้มวยแปดสุดยอด ชัดเจนว่าฝึกฝนมาอย่างดี มาอย่างมีการเตรียมตัว!" สือจวิ้นตะโกน

ฉีเติ่งเสียนไม่คิดว่าสือจวิ้นจะเล่นบทตามเขาได้ดีขนาดนี้ จึงยิ่งดีใจ พูดว่า: "ก็คุณประมาทเอง ไม่หลบ ขาถึงได้โดนผมเหยียบหัก"

ฉินมู่ไป๋มองฉีเติ่งเสียน พูดเย็นชาว่า: "ท่านอาศัยความที่ตัวเองมีฝีมือสูง ลงมือโหดร้ายกับน้องๆ ของข้าขนาดนี้ เกินไปแล้วนะ? หรือว่าไม่เห็นสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางของพวกเราอยู่ในสายตา?"

ฉีเติ่งเสียนในตอนนี้จึงเลิกยิ้มเล่นกับพวกเขา และเก็บรอยยิ้มไว้ พูดอย่างเย็นชาว่า: "พวกคุณก็รู้จักคุณธรรมของนักยุทธ์ด้วยเหรอ? เรียนวรยุทธ์มาก็เพื่อรังแกคนอื่นงั้นสิ? จีบคู่ของผมไม่สำเร็จ ก็มาใช้กลโกง หวังจะให้ผมขาหักใช่ไหม?"

ฉินมู่ไป๋ขมวดคิ้ว มองไปที่สือจวิ้น ถามว่า: "เกิดอะไรขึ้น!"

สือจวิ้นพูดติดอ่าง พูดไม่ออก

ฉินมู่ไป๋เห็นท่าทางของเขาแบบนี้ ก็พอจะรู้ว่า น่าจะเป็นฝ่ายเขาที่ก่อเรื่องก่อน

"ถึงสิ่งที่เธอพูดจะเป็นความจริง แต่เธอก็ไม่ควรลงมือหนักขนาดนี้" ฉินมู่ไป๋พูดเย็นชา