บทที่ 1796 เปลี่ยนขั่วควาาขัดแย้ง

จิ่วเฮิง ถูกโจมตีอย่างต่อเนื่องอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งหมัดและเท้าของฝ่ายตรงข้ามเริ่มช้าลงเล็กน้อย เขาจึงฉวยโอกาสนี้โก่งแผ่นหลังอย่างแรง พร้อมกับเสียง "ปึง ปึง" ไล่แรงกระแทกจากหมัดและเท้าที่ตกลงมาให้กระเด็นออกไปในทันที

จากนั้น เขาพลิกตัวในอากาศ ยกสองขาขึ้นใช้ท่า”มังกรดำพันเสา" หมุนตัวในอากาศพร้อมฟาดขาทั้งสองข้างออกไปจนคนสองคนถูกชนกระเด็น แล้วจึงลงมายืนอย่างมั่นคง

“ตอนโดนลูกศิษย์พวกนั้นซ้อม มันไม่ค่อยสะใจเท่าไหร่เลย ต้องให้คนที่มีฝีมือจริง ๆ มาสู้กันนี่แหละถึงจะมัน!” จิ่วเฮิง ยิ้มกว้างพูดอย่างสบายอารมณ์

ฉินมู่ไป่ มองดูด้วยความตกใจจนดวงตาหดเล็กลง "นี่มันเป็นไปได้ยังไง? ทำไมโลกนี้ถึงมีคนที่หนังหนาขนาดนี้ได้? การโจมตีเมื่อกี้ ถ้าเป็นหมูป่าก็คงตายไปแล้วแท้ ๆ!"

แต่จิ่วเฮิงกลับลุกขึ้นมาได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังใช้ท่า ”มังกรดำพันเสา” ผงาดขึ้นมาอย่างสบายๆ แถมยังดูสดชื่นอย่างประหลาด

"ถึงตาของฉันแล้วสินะ?!" จิ่วเฮิงพูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือทั้งสองยกขึ้น เข้าลมหายใจลึกจากอก เสียงคำรามเหมือนเสือดังออกมาจากภายใน

สองมือของเขาแดงฉานขึ้นทันที ราวกับถูกเติมเลือดจนเต็มฝ่ามือ แล้วใช้กระบวนท่า “สงครามยามค่ำคืนแปดทิศ” ฟาดฟันออกไป

“สงครามยามค่ำคืนแปดทิศ” กระบวนท่านี้แม้เป็นดาบ แต่หลายกระบวนท่าของมือเปล่าก็พัฒนามาจากศิลปะดาบ จิ่วเฮิง ใช้มันได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีจุดบกพร่อง

ฝ่ามือของเขาที่เหมือนดาบใหญ่สองเล่ม ฟาดเข้าใส่ศิษย์สมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งชาติหนานหยางที่ล้อมโจมตีเขา เสียงร้องโอดโอยดังลั่น ร่างของพวกเขาปลิวกระเด็นทีละคน

เมื่อจัดการคนไปได้หลายคน จิ่วเฮิง ก็เก็บกระบวนท่า ก่อนจะใช้ท่า “หมัดเสือปีนเขา” ฟาดเข้าใส่ลูกศิษย์คนหนึ่งตรงหน้า หมัดแรกอัดเข้าที่อก ต่อมาฝ่ามือกดศีรษะเขาลงไป

"ผั้วะ!"

ศีรษะของชายคนนั้นถูกกดจมหายไปในทรายจนดูเหมือนถูกตัดออก ร่างกายยังอยู่แต่ไม่มีศีรษะ สร้างภาพที่น่าขนลุก

ภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า ทำให้ ฉินมู่ไป่ และ ซื่อจวิ้น ถึงกับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลัง ศิลปะการต่อสู้ของชายคนนี้ช่างน่ากลัว และดูเหมือนเขาจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าฉีติ่งเสียนที่ลงมือเมื่อสักครู่เสียอีก

จิ่วเฮิง ก้มลงเก็บแว่นกันแดดที่ตกอยู่บนชายหาด เขายกขึ้นดูแล้วพูดอย่างหัวเสีย “แว่นใหม่ของข้านะ! รุ่นลิมิเต็ดเลย ประธานาธิบดีของประเทศมี่ยังเคยใส่! ชดใช้ค่าเสียหายให้ฉันสักพันล้าน เรื่องนี้ถือว่าแล้วกันไป”

ฉีเติ่งเสียน ที่มองอยู่ได้แต่พึมพำกับตัวเอง "ดูเหมือนว่าหมอนี่จะไปขโมยเอาเทคโนโลยีหลักของเรือนจำโยวตูมาใช้แล้ว"

ฉินมู่ไป่ จ้องมอง จิ่วเฮิง ด้วยสายตาที่ระมัดระวัง พูดเสียงเย็นว่า “นายเป็นใครกันแน่?!”

จิ่วเฮิง ยิ้มตอบ “ฉันคือหัวหน้ากองอัศวินแห่งแสงของมหาวิหารอวตาร ไอ้เด็กเปรตอย่างเจ้า ไม่รู้จักฉันหรือไง?”

เมื่อได้ยินคำว่า มหาวิหารอวตาร สีหน้าของ ฉินมู่ไป่ ก็เปลี่ยนไปทันที เพราะสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งชาติหนานหยางมีความขัดแย้งกับมหาวิหารนี้มาตลอด

เมื่อครั้งก่อน พวกเขาเคยพยายามตั้งสำนักบนเกาะจิง แต่กลับต้องพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ ถูกตีจนพังพาบและต้องถอยกลับไป แม้แต่ ฉินเอ้า ยังถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสกลายเป็นคนพิการ

มหาวิหารอวตาร เป็นที่รู้กันทั่วไปว่าสร้างขึ้นด้วยเงินทุนจาก พระอัครสังฆราชฉี และมีขนาดใหญ่โตเป็นประวัติการณ์ ดึงดูดศิษย์และผู้ศรัทธาจำนวนมาก

“เฮ้อ! นี่มันเปลี่ยนประเด็นกันไปเลยนะ!” ฉีเติ่งเสียน ยิ้มแห้งๆ อย่างจนปัญญา ก่อนจะหันไปพูดกับ อิเลียน่าจินวา

อิเลียน่าจินวา ซบไหล่ ฉีเติ่งเสียน พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า เธอชอบความรู้สึกถูกปกป้องแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

“นายอยากที่จะเข้ามายุ่งเรื่องบาดหมางของพวกเราอย่างนั้นเหรอ?” ฉินมู่ไป่ จ้อง จิ่วเฮิง ด้วยสายตาเย็นชาแฝงความโกรธ

“ใช่สิ! ฉันทนไม่ได้ที่พวกเจ้าเรียนศิลปะการต่อสู้มานิดหน่อยแล้วชอบรังแกคนอื่น ฉันจะสั่งสอนพวกเจ้าให้หลาบจำในวันนี้ แลวมันผิดตรงไหนล่ะ?” จิ่วเฮิง เอียงคอด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้