บทที่ 1799 พ่อมดขับไล่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์

ศาสนาอาบาเป็นความเจ็บปวดตลอดชีวิตของสมเด็จพระสันตะปาปา ทั้งชีวิตของเขา ไม่เคยเสียเปรียบขนาดนี้มาก่อน

แม้จะมีนอกรีตมากมายต่อต้านนครรัฐวาติกัน แต่พวกนั้นก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้ถึงกระดูก กลับเป็นฝ่ายถูกนครรัฐวาติกันไล่ล่าจนต้องหลบซ่อนเหมือนหนูถูกไล่

แต่ครั้งนี้ เขาทั้งบาดเจ็บทั้งเจ็บปวด บ้านเก่าถูกโจมตี น้ำมนต์ก็ถูกขโมยไปจนหมด

ดังนั้น เมื่อได้ข่าวว่าศาสนาอาบากำลังเคลื่อนไหวในหนานหยาง ชายชราก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที พอนึกถึงว่าตนมีพระอัครสังฆราชฉีเป็นมือปราบระดับสูง ก็เกิดความคิดที่จะกำจัดลัทธินอกรีตนี้

"ข้าก็อยากจะกำจัดศาสนาอาบาเพื่อระบายความแค้นให้พระองค์เหมือนกัน แต่พวกเขาถึงกับบุกโจมตีนครรัฐวาติกันได้ ข้าคิดว่าการจัดการพวกเขาคงไม่ง่ายนัก!" ฉีเติ่งเสียนกล่าว

"วางใจเถอะ เพียงแค่เจ้ากำจัดศาสนาอาบา ต่อไปน้ำมนต์จะมีให้ใช้ไม่อั้น ต้องการเท่าไหร่ก็จะให้เท่านั้น!" สมเด็จพระสันตะปาปาสัญญาลอยๆ โกหกโดยไม่กะพริบตา

ถ้าฉีเติ่งเสียนไม่รู้ว่าน้ำมนต์ถูกฉีปู้อวี่ขโมยไปหมดแล้ว เขาคงจะหลงกลไปแล้ว แต่ครั้งนี้ เขาแค่อยากหัวเราะเท่านั้น

ไอ้แก่ขี้โกงต้องการจะหลอกเขาอีก จะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร?

ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าศาสนาอาบานี้มีที่มาอย่างไร เป็นองค์กรที่สร้างขึ้นโดยฝ่ายใด แต่เมื่อกล้าเคลื่อนไหวในหนานหยาง ก็แสดงว่าไม่ธรรมดาแน่ คงไม่ง่ายที่จะจัดการ

ถ้าศาสนาอาบาไม่มายุ่งกับเขา เขาก็จะไม่ไปยุ่งกับศาสนาอาบาเช่นกัน เพราะไม่จำเป็นต้องทำงานให้สมเด็จพระสันตะปาปาฟรีๆ!

สมัยโบราณมีเจ้าเมืองหรือแม่ทัพที่เลี้ยงโจรไว้เพื่อรักษาอำนาจ ตอนนี้สถานะของเขาฉีเติ่งเสียนก็คล้ายเจ้าเมือง แน่นอนว่าต้องเก็บพวกนอกรีตไว้บ้าง จะได้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของตัวเอง

"ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นพ่อมดขับไล่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ ศาสนาอาบานี้ เจ้าต้องพยายามกำจัดให้ข้าให้ได้!" สมเด็จพระสันตะปาปาพูดเสียงเย็นชา

"พ่อมดขับไล่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์? มีข้อกำหนดอะไรบ้าง?" ฉีเติ่งเสียนยิ้มกว้าง หวังจะได้ผลประโยชน์

สมเด็จพระสันตะปาปาคิดสักครู่ พูดว่า: "อืม เจ้าต้องกำจัดนอกรีตสิบสองรายต่อปี นี่คือเกณฑ์มาตรฐานของตำแหน่งนี้ นอกจากนี้ ยังต้องจ่ายทองคำให้โบสถ์จำนวนหนึ่ง..."

ฉีเติ่งเสียนเกือบจะกระอักเลือดตาย รีบปฏิเสธทันที: "งั้นตำแหน่งพ่อมดนี้ให้คนอื่นเป็นดีกว่า อีกอย่าง ข้าก็ไม่รู้เวทมนตร์นี่นา ท่านก็ไม่ยอมสอนข้า"

สมเด็จพระสันตะปาปายิ้มเยาะ: "ตำราที่ข้าให้เจ้าไป เจ้าเองไม่ยอมขบคิด จะมาโทษข้าได้อย่างไร?"

ฉีเติ่งเสียนคิดว่าไอ้แก่ขี้โกงนี่หน้าด้านจริงๆ ที่กล้าพูดเรื่องนี้ แต่เรื่องนี้เขาก็ไม่ได้ขาดทุน ซ้ำยังได้กำไรมหาศาล จึงไม่อยากพูดอะไรมาก​​​​​​​​​​​​​​​​

"นอกรีตที่ไหนจะมีมากขนาดนั้น ปีหนึ่งต้องกำจัดสิบสองราย เดือนละหนึ่งราย งั้นข้าไม่ต้องทำอย่างอื่นเลยสิ? แล้วยังต้องจ่ายทองคำอีก ตอนนี้ข้าติดหนี้ท่วมหัว เรื่องนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจนใจ

เขาไม่สนใจตำแหน่งลอยๆ พวกนี้ ไม่มีผลประโยชน์ ซ้ำยังต้องเสียเปรียบ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะยอมรับ!

แต่สมเด็จพระสันตะปาปากลับพูดช้าๆ ว่า: "บางคนแม้จะไม่ได้เข้าร่วมลัทธินอก แต่พวกเขาก็อาจเป็นนอกรีตได้! พ่อมดขับไล่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์คือตำแหน่งที่นครรัฐวาติกันตั้งขึ้นมาเพื่อจัดการกับนอกรีตโดยเฉพาะ เจ้าต้องรู้ว่า นอกรีตบางพวกเพื่อแสวงหาทรัพย์สมบัติ พวกเขาทำได้ทุกอย่าง สมบัติที่สะสมไว้ต้องมากมายแน่"

ฉีเติ่งเสียนฟังแล้วงงๆ ทำไมรู้สึกเหมือนอาชญากรกำลังล่อลวงคนธรรมดาให้ช่วยทำเรื่องไม่ดี?

"เอ๊ะ! คำพูดของพระองค์มีเหตุผลมาก! ข้าอยู่ที่หนานหยางนี่ รู้สึกว่ามีคนคิดไม่ดีต่อศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของเราจริงๆ... ตำแหน่งพ่อมดขับไล่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์นี้ ข้าจะรับแน่นอน แม้แต่พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์มาก็ปฏิเสธไม่ได้ ข้าขอสาบาน!" ฉีเติ่งเสียนรีบตอบตกลงอย่างเด็ดขาด

ไม่สำคัญว่าพ่อมดขับไล่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์จะมีอำนาจในการจัดการนอกรีตมากแค่ไหน สำคัญที่พระอัครสังฆราชฉีมุ่งมั่นอุทิศตนเพื่อศาสนาศักดิ์สิทธิ์ จึงทนไม่ได้ที่เห็นพวกนอกรีตที่คิดร้ายวางแผนต่อศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ความเชื่อศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ต้องมัวหมอง

สมเด็จพระสันตะปาปาพูดว่า: "ดี เจ้าจะได้รับตำแหน่งพ่อมดขับไล่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่บัดนี้ ขณะที่ดูแลกิจการศาสนาทางใต้ ก็ต้องระวังปราบปรามนอกรีตด้วย"