บทที่ 1800 มองทะลุการเวียนวนของโลกมนุษย์

ตีห้าของเช้าวันถัดมา จิ่วเฮิงเดินออกมาจากออนเซ็นด้วยสีหน้าที่สดชื่นเต็มที่

แน่นอนว่าเขาไม่มีเงินจ่ายค่าใช้จ่ายในกระเป๋า จึงให้พนักงานจดไว้ในบัญชีของ มหาวิหารอวตาร ผู้จัดการออนเซ็นเห็นว่าจิ่วเฮิงดูท่าทางสง่างาม คิดว่าเขาคงไม่หนีหนี้ จึงยอมปล่อยตัวเขาไป

"เฮ้อ...บัดนี้ฉันเสียพรหมจรรย์แล้ว จะไม่ทำให้พลังวิชาระฆังทองคุ้มกายของฉันแตกสลายด้วยหรือ!?"

จู่ๆจิ่วเฮิงก็นึกขึ้นได้ ทำให้เขาตกใจสุดขีด รีบลองฝึกวิชาระฆังทองคุ้มกายทันที แล้วใช้หัวตัวเองชนกำแพงดัง ตึง ตึง ตึง

หลังจากชนอยู่ครู่ใหญ่ เขาพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนว่าพลังวิชาระฆังทองคุ้มกายจะไม่เสียหายอะไร

จิ่วเฮิงฝึกฝนวิชาพุทธศาสนาเป็นส่วนใหญ่ หนึ่งในวิชานั้นคืออู๋โหล่วจินเซิน ซึ่งเคล็ดสำคัญคือการกักเก็บพลังชีวิตไม่ให้รั่วไหล

เมื่อฝึกถึงขั้นสูง แม้แต่ฝันเปียกก็ยังไม่มีโอกาสเกิดขึ้น

แต่ครั้งนี้จิ่วเฮิงกลับสูญเสียพลังไปจนหมดสิ้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาลองฝึกพลังกลับพบว่าทุกอย่างยังปกติ จึงไม่ได้คิดมากไป

สำหรับจิ่วเฮิงที่บรรลุขั้นสูงแล้ว การรั่วไหลของพลังไม่ใช่ปัญหาใหญ่อีกต่อไป

เมื่อกลับถึงมหาวิหารอวตาร จิ่วเฮิงก็มาตรงกับเวลาแฮชก็ตื่นมาเพื่อฝึกวิชาพอดี

ในช่วงบ่าย ผู้จัดการออนเซ็นก็มาที่วิหารพร้อมใบแจ้งหนี้และลายเซ็นของจิ่วเฮิง เพื่อเรียกหาผู้รับผิดชอบเพื่อมาชำระเงิน

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ เฉียวชิวเมิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก"พวกคุณมาทวงเงินถึงวิหาร!? รู้ไหมว่านี่คือที่ไหน?"

ผู้จัดการตอบว่า:"รู้สิ แต่มีลายเซ็นคนของคุณอยู่ในใบแจ้งหนี้ เมื่อวานเขามาใช้บริการที่ออนเซ็นของเรา คุณลองดูนี่สิ ใบแจ้งหนี้กับลายเซ็นชัดเจน"

เฉียวชิวเมิ่งมองดูใบแจ้งหนี้แล้วถึงกับปากกระตุก นี่มันเกินไปแล้ว! วิหารศักดิ์สิทธิ์แบบนี้ กลับถูกออนเซ็นตามมาทวงเงิน นี่มันเรื่องบ้าชัดๆ

นอกจากนี้ เฉียวชิวเมิ่งยังตกใจที่จิ่วเฮิงซึ่งดูเหมือนเป็นคนไม่ใส่ใจรายละเอียด กลับแอบออกไปทำเรื่องแบบนี้ตอนกลางดึก

เพื่อไม่ให้เรื่องราวลุกลาม เฉียวชิวเมิ่งจึงตัดสินใจจ่ายเงินให้ไปก่อน และรีบโทรหาฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนถามด้วยความงุนงง "เขาแอบออกไปตอนดึกไปใช้บริการออนเซ็น แล้วยังเอาบัญชีของวิหารไปค้ำประกันอีกเนี่ยนะ? ล้อเล่นหรือเปล่า!?"

"จริงแท้แน่นอน! ฉันเห็นเขาออกไปเอง และวันนี้ผู้จัดการออนเซ็นก็มาทวงเงินถึงที่พร้อมหลักฐาน ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ? คุณต้องจัดการเรื่องนี้นะ ไม่งั้นชื่อเสียงของเราจะเสียหายหมด!"

ฉีเติ่งเสียนฟังแล้วก็ได้แต่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนหน้านี้ เจ้านี่ไม่สนใจเรื่องผู้หญิงเลย แล้วทำไมพักหลังถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้นะ?

"เอาเถอะ ให้เขามีเงินติดตัวไปบ้าง ถ้าเขาอยากไปอีกก็ให้เขาจ่ายเอง อย่าให้มาโยงกับวิหารอีก" ฉีเติ่งเสียนถอนหายใจและบอก

"ได้ค่ะ" เฉียวชิวเมิ่งพยักหน้าตอบ

"ถ้ายังไม่จบ ให้เขาสมัครสมาชิกไปเลย ให้ถือบัตรสมาชิกไว้ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องยุ่งยากแบบนี้อีก"

เฉียวชิวเมิ่งได้ยินดังนั้นก็ถามอย่างสงสัย: "ทำไมคุณรู้เรื่องพวกนี้ดีจัง?"

ฉีเติ่งเสียนตอบ:"ก็หวงฉีปินน่ะสิ หมอนั่นไปออนเซ็นบ่อย เลยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง ฉันจะไปที่แบบนั้นได้ยังไงกัน!?"