บทที่ 1801 ความงามที่ชวนหลงใหล

จากสถานการณ์ในหนานหยางปัจจุบัน การที่จะเจอใครสักคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ฉีเติ่งเสียนรีบลืมชาวต่างชาติคนนั้นไป แล้วขับรถไปที่บริษัทสินเชื่อแห่งหนึ่งภายใต้เครือเฉินเพื่อพบกับเฉินหยู

วันนี้เขายังต้องไปทานอาหารเย็นที่บ้านกับเฉินหยูด้วย เพื่อรับมือกับแม่ของเธอ ไม่ให้เธอถูกเร่งให้แต่งงานอีก

พูดถึงเฉินหยู เธอก็อายุไม่น้อยแล้ว แต่ยังโสด ฉีเติ่งเสียนไม่ได้หมายตาเรือนร่างเธอหรอก แค่เป็นห่วงว่าการอยู่เป็นโสดนานเกินไปจะทำให้ฮอร์โมนเสียสมดุล นี่เป็นความห่วงใยต่อสุขภาพของเธอ

อย่างไรก็ตาม ดินแดนหนานหยางต้องการเฉินหยูที่แข็งแรงสมบูรณ์

ยิ่งไปกว่านั้น ความคิดของเฉินหยูก็เปลี่ยนไป เธอตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมทางสังคมและการเมืองของหนานหยาง ให้ดินแดนนี้เปิดรับอารยธรรมและเดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง ซึ่งสอดคล้องกับความคิดของฉีเติ่งเสียน

โดยธรรมชาติ ความสัมพันธ์ระหว่างฉีเติ่งเสียนกับเธอก็ยิ่งใกล้ชิดขึ้น นี่เป็นการปะทะกันของจิตวิญญาณและความคิด ไม่เกี่ยวกับการหมายปองเรือนร่าง...

อย่างไรก็ตาม หลังจากเห็นเฉินหยู ฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะมองขาขาวๆ ของเธอสองสามที นี่เป็นเพียงการค้นพบความจริง ความดี และความงาม ไม่ใช่ด้วยจิตใจที่ลามก

พระอัครสังฆราชฉี มักจะซื่อตรงและเก่งในการค้นพบความจริง ความดี และความงามในชีวิตเช่นนี้เสมอ

"เงินสามร้อยล้านดอลลาร์ของบริษัทเหมืองหยวนหาง ต้องเก็บคืนมาให้ได้ นี่เป็นคำสั่งเด็ดขาด ใครทำได้ดี ฉันจะเลื่อนขั้นให้สามขั้น! ถ้าสุดท้ายทำไม่ได้ ทุกคนไปล้างจานที่ร้านอาหาร!" เฉินหยูกำลังดุลูกน้องของเธอ ใบหน้าเย็นชา น้ำเสียงเด็ดขาดและแข็งกร้าว

"คุณเฉิน... แต่พวกบริษัทเหมืองหยวนหางอาศัยการสนับสนุนจากคนอเมริกัน พวกเขาไม่สนใจพวกเราเลย... ยิ่งไปกว่านั้น ในเหมืองของพวกเขายังมีนายทหารอเมริกันยศเมเจอร์ด้วย" ลูกน้องของเฉินหยูพูดด้วยสีหน้าลำบากใจและน้ำเสียงจนปัญญา

ในช่วงเวลาพิเศษนี้ พวกเขาไม่กล้าไปยุ่งกับคนประเทศมี่ เพราะเรือรบประเทศมี่จอดอยู่นอกชายฝั่ง ถ้าคนประเทศมี่ที่อยู่ที่นี่เป็นอะไรไป เรือรบอาจจะเข้ามาในท่าเรือก็ได้

เฉินหยูพูดเสียงเย็นชา: "ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะใช้วิธีไหน ต้องเรียกเงินคืนมาให้ได้! ตอนแรก เงินก้อนนี้ปล่อยกู้ผ่านมือพวกคุณ ตอนนี้เก็บคืนไม่ได้ อย่าโทษว่าฉันไม่ให้หน้า!"

เธอค่อยๆ จับแว่นตา เลนส์สะท้อนแสงไฟวาววับ บรรยากาศในห้องประชุมเย็นลงไปสิบกว่าองศาโดยไม่มีสาเหตุ

หลังพูดจบ เฉินหยูเดินออกจากห้องประชุม แล้วเห็นฉีเติ่งเสียนยืนเอื่อยๆ อยู่ที่ประตู

"เฮ้อ เธอช่างไม่ให้เกียรติคนจริงๆ พวกเขาเกาะขาคนอเมประเทศมี่กัน เงินก้อนนี้เรียกคืนยากอยู่แล้ว ทำไมต้องดุนักล่ะ?" ฉีเติ่งเสียนพูดพลางยิ้ม

"เงินกู้ก้อนนี้ตอนนี้กลายเป็นข้ออ้างให้พวกนั้นโจมตีฉัน ถ้าเรียกคืนไม่ได้ ฉันจะเสียเปรียบ" เฉินหยูพูดอย่างไม่ใส่ใจ ไม่มีบุคลิกราชินีที่ครอบงำทั้งห้องเหมือนเมื่อครู่แล้ว

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าหลังได้ฟัง พูดว่า: "เงินก้อนนี้ฉันจะช่วยเรียกคืนให้ เพิ่งตกลงเรื่องกับสมาคมพันธมิตรตะวันออกเสร็จ จัดการเรื่องเล็กๆ แค่นี้ น่าจะง่ายนะ"

ใบหน้าเฉินหยูแสดงรอยยิ้มชวนหลงใหลทันที พูดว่า: "ต้องเป็นคุณจริงๆ สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่ฉันเฉินหยูชื่นชม!"

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างรำคาญ: "ดูท่าทางเห็นแก่ได้ของเธอสิ ไม่ไปเป็นนักเรียกร้องสิทธิสตรีนี่เสียดายจริง!"​​​​​​​​​​​​​​​​

เฉินหยูพูดว่า: "แน่นอนสิ ฉันเก่งขนาดนี้ ก็ต้องหาคนที่เก่งเหมือนกันสิ! ฉันไม่ใช่พวกนักเรียกร้องสิทธิสตรีที่เงินเดือนสามพัน แต่เรียกร้องให้ฝ่ายชายเงินเดือนสามหมื่น มีทั้งรถทั้งบ้าน... ดูสถานะของฉันสิ จะให้ไปหาคนที่ไม่มีความสามารถได้ยังไง?"

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าการคุยกับเฉินหยูสนุกดี จึงพูดว่า: "พอเถอะ ไม่พูดเรื่องไร้สาระพวกนี้แล้ว การมาเป็นแฟนให้เธอมันเสี่ยงมาก เธอจะตอบแทนฉันยังไง!"