บทที่ 1802 ถูกรังแก

"ป้าครับ ช่วงนี้ผมยุ่งมากเลย เลยไม่ได้มาเยี่ยมป้านานแล้ว หวังว่าป้าจะไม่ถือสานะครับ!"

เป่ยบูฉีพูดด้วยสีหน้าสำนึกผิดอย่างจริงใจ ราวกับรู้สึกไม่สบายใจที่ไม่ได้มาเยี่ยมนานจริงๆ

ฉินชิงเหอยิ้มและตอบว่า : "ทางสมาคมหัวเมิ่นมีงานเยอะ แล้วเธอก็ต้องสืบทอดกิจการต่อในอนาคต การที่จะยุ่งหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก"

"แต่สิ่งเดียวที่ฉันกังวลก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉินหยูเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"เด็กคนนั้นก็อายุไม่น้อยแล้ว แต่เรื่องความรักก็ยังไม่ลงเอยสักที ทำให้ฉันเป็นห่วงตลอด"

เป่ยบูฉียิ้มอย่างจนใจพลางพูดว่า "ป้าก็รู้นิสัยของเฉินหยูดี ยิ่งคนที่บ้านเร่งรัดหรือบังคับเธอมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งดื้อมากขึ้นเท่านั้น"

ฉินชิงเหอพยักหน้าและพูดว่า : "นั่นก็จริง"

"แถมเธอยังถือตัวมาก ผู้ชายธรรมดาๆ เธอไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย"

"แต่ในแถบหนานหยางนี่ ฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีหนุ่มคนไหนเก่งกว่าฉันนะ"

เป่ยบูฉีพูดด้วยความมั่นใจเต็มหน้า คุณย่าเฉินมีความตั้งใจที่จะจับคู่ให้กับสมาคมหัวเมิ่น แม้แต่ชิงชิงเหอก็ยังรู้สึกสนใจ เขาคิดว่าแม้เรื่องนี้จะผลักดันได้ยาก แต่ก็มีโอกาสสูง

ฉินชิงเหอพูดว่า "บูฉีเธอนับว่าเป็นคนหนุ่มที่เก่งมากจริงๆ ในแถบหนานหยางหาคนที่จะเทียบเท่าเธอได้ยากมาก"

พอดีในตอนนั้น รถของเฉินหยูและคนอื่นๆ มาถึงหน้าคฤหาสน์พอดี

ฉินชิงเหอพูดว่า : "คงจะเป็นพวกเขากลับมาแล้ว วันนี้ฉันบอกให้พวกเขากลับมากินข้าวที่นี่"

พี่น้องสามคนของเฉินหยูพาฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามาจากข้างนอก เมื่อเห็นเป่ยบูฉี คิ้วของเฉินหยูก็ขมวดเบาๆ

"เฉินหยู เธอกลับมาพอดีเลย วันนี้บูฉีตั้งใจมาเยี่ยมฉัน พวกเธอคุยกันดีๆ นะ" ชิงชิงเหอพูดพลางยิ้ม

"เฉินหยู พวกเราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" เป่ยบูฉีพูด

แต่เฉินหยูกลับไม่แม้แต่จะมองเขา แล้วหันไปพูดกับชิงชิงเหอโดยตรงว่า "แม่ แม่เร่งให้หนูแต่งงานใช่ไหม? นี่แฟนที่หนูหามาได้ ชื่อหลี่ปั้นเสียน แม่ว่าเป็นไงบ้าง!"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มทักทายฉินชิงเหอ :"สวัสดีครับป้า!"

แต่สีหน้าของฉินชิงเหอกลับบึ้งทันที เธอรู้สึกว่าเฉินหยูกำลังท้าทายเธอ จงใจหาคนมาเพื่อให้ผ่านไปที หรือพูดได้ว่าตั้งใจจะยั่วโมโหเธอ!

ดูแค่ "หลี่ปั้นเสียน" คนนี้ ดูอ้วนขาวๆ ทั้งรูปร่าง บุคลิก หน้าตา จะไปเทียบเป่ยบูฉีได้ยังไง?

เมื่อเป่ยบูฉีได้ยินคำพูดนี้ก็แค่ยิ้มเยาะเบาๆ เขาไม่ได้เห็น "หลี่ปั้นเสียน" อยู่ในสายตาเลย คู่แข่งแบบนี้ เขาทิ้งห่างได้สิบแปดขุมนะ

"เธอกำลังล้อเล่นกับฉันใช่ไหม?!" ฉินชิงเหอมองเฉินหยูและถามอย่างช้าๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

แต่เฉินหยูกลับไม่ได้สนใจเลย ยิ้มกว้างและพูดว่า :"ยังไง แม่ไม่พอใจเหรอ? แต่หนูพอใจนะ เขาเก่งกว่าใครทั้งนั้นเลย หนูชอบมากๆ!"​​​​​​​​​​​​​​​​

ฉินชิงเหอแทบจะกระอักเลือดด้วยความโมโหกับคำพูดของลูกสาว เธอขมวดคิ้วแน่นและพูดว่า "ความสัมพันธ์ของเธอกับย่าก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ตอนนี้จะมาขัดความหวังดีของท่านอีก เธอคิดว่าท่านจะมองเธอยังไง?"

"คนอื่นจะมองฉันยังไง มันเกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันก็คือฉัน ทำตามใจตัวเองมาตลอด" เฉินหยูตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

เฉินชิงกับเฉินเลี่ยสองพี่น้องเงียบกริบ พวกเขาไม่กล้าที่จะเถียงแม่แบบเฉินหยูหรอก ไม่งั้นคงต้องลำบากแน่

มีแต่เฉินหยูเท่านั้นที่กล้าดื้อแบบนี้มาตลอด