บทที่ 1803 มีดและเต้าหู้

เป่ยบูฉีไม่ได้รีบร้อนทักทายเฉินหยู เพราะเขารู้ดีว่าความรู้สึกเหนือกว่า ไม่มีประโยชน์ใดๆต่อหน้าชายหนุ่มคนนี้

สิ่งที่เขามีเพียงอย่างเดียวคือ การสนับสนุนจากผู้คนในตระกูลเฉินเพื่อให้เขาแต่งงานกับเฉินหยู

เขาสอดส่องฉีเติ่งเสียนอย่างลับๆ รู้สึกว่าชายผู้นั้นดูอ้วนกลมๆมีใบหน้าที่ดูสุขสบาย แต่เขากลับไม่รู้สึกดีต่อชายคนนี้อย่างบอกไม่ถูก

ส่วนฉีเติ่งเสียนไม่ได้สนใจอะไร เขากำลังคิดหาวิธีใช้ตำแหน่งนักปราบมารศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองในการสั่งสอนเป่ยบูฉีอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

เมื่อมาถึงที่โต๊ะอาหาร ฉินชิงเหอไอออกมาเบาๆแล้วพูดว่า "มากินข้าวกันเถอะ ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ กินอะไรก็จัดเลย ฉันไม่ยุ่งเรื่องอาหาร"

เป่ยบูฉียิ้มกล่าวว่า "ขอบคุณคุณป้าแล้วครับ ผมจะไม่เกรงใจแล้ว!"

เฉินหยูยิ้มและพูดว่า "ฉันชอบเติมอาหารให้พวกเธอมากๆเลย มาเถอะ เจ้าตัวอ้วนกินเยอะๆนะ!"

ขณะที่พูด เฉินหยูก็จัดอาหารใส่ในจานของฉีเติ่งเสียนด้วยท่าทางที่แสดงความสนิทสนม ดูแล้วเป่ยบูฉีก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจ

ฉีเติ่งเสียนแสร้งทำตัวเป็นชายอ้วนกลมๆเพราะมันง่ายต่อการปลอมตัว เพียงแค่ขยับลมปราณและไม่ต้องขยับใบหน้าและกล้ามเนื้อมากนัก

ในขณะเดียวกัน พ่อครัวเกาก็เดินออกมาจากในครัวพร้อมกับผ้ากันเปื้อนสีขาว และยังถือถาดที่มีเต้าหู้นุ่มๆไม่ได้ปรุงแต่ง

"วันนี้มีแขกคนแปลกหน้า ต้องลองเต้าหู้นุ่มของฉันดูนะ!" พ่อครัวเกายิ้มด้วยความอบอุ่น

เฉินชิงและเฉินเลี่ยสองพี่น้องมองหน้ากัน เงียบไม่พูดอะไร เพราะกลัวเกรงฉินชิงเหอ อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่พูดอะไรเพราะรู้ว่าผู้ชายทรามต้องถูกลงโทษ!

เฉินหยูกล่าวอย่างไม่แยแส："เจ้าอ้วน เต้าหู้นุ่มที่บ้านของเรานั้นขึ้นชื่อเรื่องอร่อยมาก คุณต้องลองให้ได้เลยนะ"

"ดีครับ ดีครับ!"ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าคราวนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็ไม่ได้กลัวอะไรมากนัก

ตั้งแต่ที่พ่อครัวเกาปรากฏตัว เขารู้แล้วว่าชายผู้นี้เป็นนักฝีมือที่ยอดเยี่ยม มีออร่าที่หนักแน่น แม้จะดูอวบอ้วน แต่ท่าทางของเขายังคงคล่องแคล่ว ไม่สูญเสียความเร็วและความแม่นยำ ซึ่งแสดงถึงการฝึกฝนภายในที่ลึกซึ้งและสมบูรณ์แบบ

เป่ยบูฉียิ้มเยาะเบาๆในใจ เขาคิดว่าพ่อครัวเกาออกมาทำเรื่องนี้เพื่อให้หลี่ปั้นเสียนเสียหน้าอย่างแน่นอน! ฉินชิงเหอดูเหมือนจะไม่ชอบคนนี้เป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นคงไม่ให้พ่อครัวเกาออกมาแกล้งหลี่ปั้นเสียน!

พ่อครัวเกาพูดกับฉีเติ่งเสียน："ขอให้แขกผู้มีเกียรติยื่นมือออกมา"

ฉีเติ่งเสียนถามว่า："ซ้ายมือหรือขวามือครับ?"

พ่อครัวเกาตอบว่า："มือไหนก็ได้!"

ฉีเติ่งเสียนยื่นมือขวาของเขาออกไป มือเปิดฝ่ามือขึ้น

จากนั้น พ่อครัวเกาใช้มือของเขาตักถาดเต้าหู้นุ่มที่อยู่ในมือมาวางบนฝ่ามือของฉีเติ่งเสียนอย่างแม่นยำ

"จัดเสร็จแล้ว ห้ามขยับแม้แต่ชิ้นเดียว ถ้าคุณขยับล่ะก็จานนี้คงทำไม่ออกแน่ๆ" หัวหน้าพ่อครัวกล่าวด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า แต่ในมือกลับยกมีดใหญ่ขึ้นมาอย่างเด่นชัด

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดว่า "ผมอยากรู้นักว่าเต้าหู้จะถูกทำอย่างไร"

หัวหน้าพ่อครัวขยับข้อมืออย่างรวดเร็ว มีดฟาดขึ้นมาส่องแสงเย็นจัด ตรงมายังใบหน้าของฉีเติ่งเสียนอย่างรวดเร็ว