บทที่ 1804 ราชาแห่งการลักลอบขนสินค้า

เต้าหู้ที่อ่อนนุ่มถูกแกะสลักเป็นรูปพระที่มีรอยยิ้มสดใส และยื่นไปที่ปากของฉีเติ่งเสียน

มีดนั้นมั่นคง

แต่เต้าหู้กลับสั่น

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่พ่อครัวแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะเปิดปาก

พ่อครัวยื่นปลายมีดออกไป มือหมุนปลายมีดเล็กน้อย และยื่นเต้าหู้ขึ้นมา

เมื่อเต้าหู้สัมผัสลิ้นของฉีเติ่งเสียน ศีรษะของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนที่ขากรรไกรจะปิดแน่น และฟันกัดลงไปอย่างแรง!

พ่อครัวเห็นดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที กล้ามเนื้อแขนตึงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ในวินาทีต่อมา เขารู้สึกถึงความตกใจ เพราะฉีเติ่งเสียนกัดเต้าหู้ลงไปจนแตก และยังหนีบมีดไว้แน่น ทำให้เขาขยับไม่ได้เลย!

"กรึ่ก!"

เสียงที่แหลมคมดังขึ้น

แน่นอนว่าความดังไม่ใช่เพราะเต้าหู้ถูกกัดจนแตก

แต่เป็นเสียงที่มาจากมีดทำครัวที่ทำจากเหล็กเนื้อดี เสียงนี้สำหรับพ่อครัวเหมือนกับเสียงครวญครางของสาวที่รักของเขาที่ได้รับบาดเจ็บ

พ่อครัวรู้สึกถึงแรงที่ลดลงอย่างรวดเร็ว มือของเขาสะบัดมีดกลับออกมา และก็ปรากฏว่าที่ปลายมีดขาดออกไปเป็นส่วนหนึ่ง

ฉีเติ่งเสียนเคี้ยวเต้าหู้ด้วยความพึงพอใจ และส่งเสียงกรุบกรุบขณะเคี้ยว พร้อมกับพูดว่า "ดีมาก ดีมาก เต้าหู้เนียนนุ่ม แต่ชิ้นเหล็กนี้แข็งและกรอบ ผสมผสานกันอย่างลงตัว มีความเป็นไท่จี๋!"

พ่อครัวหน้าซีดเผือดเหมือนเจอผี เขารู้ดีว่ามีดนี้หนักและแข็งแค่ไหน แต่ฉีเติ่งเสียนกลับกัดลงไปอย่างแรงจนเต้าหู้และมีดแตกไปพร้อมกัน แม้แต่เหล็กที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถทำได้ขนาดนี้!

เป่ยบูฉีก็ตกใจจนใบหน้าซีดเผือดเช่นกัน เขาไม่คาดคิดว่าหลี่ปั้นเสียนจะมีพลังขนาดนี้ เพียงแค่กัดก็สามารถทำลายมีดใหญ่ของพ่อครัวได้!

ดวงตาของฉินชิงเหอหดเกร็งอย่างรุนแรง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น แน่นอนว่าจริงอย่างที่เฉินหยูบอก เธอไม่ใช่แค่หญิงสาวธรรมดา เพราะถึงแม้จะถูกจัดให้เป็นตัวแทนในการรับมือเรื่องนี้ ก็ยังเป็นผู้ที่ไม่ธรรมดาเลย

ฉีเติ่งเสียนกลืนน้ำลายลงไปทั้งเต้าหู้และชิ้นเหล็กที่ถูกเคี้ยวจนแตกเข้าไปในท้องของเขา สักพักเขาจะคายออกมาได้อีกครั้ง

"คุณเป็นเชฟที่เก่งจริงๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ลิ้มรสเต้าหู้นี้ มีรสชาติอร่อย นุ่มละมุน และสดใหม่ สัมผัสได้ถึงความมีเอกลักษณ์" ฉีเติ่งเสียนกล่าวชื่นชม

พ่อครัวขยับริมฝีปากเล็กน้อย มองมาที่มีดของตัวเองอย่างใจหายช้ำใจและเอ่ยเบา ๆ ว่า "คุณเป็นคนที่แข็งแกร่งที่หาได้ยากจริงๆ คุณกัดมีดของฉันจนพัง"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ก่อนหน้านี้ผมก็เตือนแล้วนะครับ ไม่ต้องโกรธผมเลย"

พ่อครัวกล่าวว่า "ฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องโทษใครหรอก"

เฉินหยูหัวเราะและกล่าวว่า "พ่อครัวอย่าได้เสียใจไปเลย เดี๋ยวจะไปหาคนทำมีดที่ดีกว่านี้มาให้คุณอีกครับ"

พ่อครัวยกมือโค้งเล็กน้อยและกล่าวว่า "งั้นก็ขอบคุณมากนะคุณหนู"

อย่างไรก็ตาม การไม่เสียดายเลยเป็นไปไม่ได้ เพราะมีดนี้อยู่กับเขาตลอดชีวิต แม้จะสร้างมีดใหม่ที่ดีกว่าได้ แต่ก็ยังไม่มีทางทดแทนความผูกพันกับมีดที่เขาใช้จนชินมือได้

ฉินชิงเหอตึงพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความเกรงใจและกล่าวว่า "พ่อครัว คุณรีบไปทำงานเถอะครับ"

พ่อครัวเดินจากไป พร้อมกับถอนหายใจเป็นระยะ เขาอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจในความสามารถของฉีเติ่งเสียน เพราะต้องเป็นระดับฝีมือที่สูงมาก จึงกล้าหาญใช้ปากจับมีดแบบนั้น!

แค่พลังกัดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ก็เปรียบเสมือนเออร์อวี๋ถูกยึดจนขยับไม่ได้ แม้จะใช้พลังภายในก็ยังไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

"เต้าหู้ที่พ่อครัวทำอร่อยจริงๆ ขอบคุณที่ต้อนรับ" ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม