บทที่ 1805 แววตาเปี่ยมด้วยความรัก

ฉินเอ้าได้ดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าในสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยางมาหลายปี เรียกได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญระดับกระดูกสันหลังขององค์กร

แม้ว่าเขาจะถูกจิ่วเฮิงทำร้ายจนพิการที่เมืองจิงเต่า แต่ด้วยชื่อเสียงในอดีต เขาก็ยังคงได้รับการสนับสนุนจากผู้คนจำนวนมาก และยังสามารถรักษาตำแหน่งรองหัวหน้าไว้ได้

แต่ครั้งนี้ เขากลับเลือกที่จะลาออก และตัดสินใจออกจากสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยาง ข่าวนี้ไม่เพียงแต่เป็นเรื่องที่สะเทือนใจมาก แต่ยังเกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนยากที่จะเชื่อ

ทุกคนแทบจะจินตนาการไม่ออกว่าเหตุใดฉินเอ้า ถึงเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน และทำไมเขาจึงต้องการออกจากสมาคม

ในความเป็นจริง ฉีเติ่งเสียนพอจะเดาได้ว่า การที่ฉินเอ้าได้พบกับจิ่วเฮิงบนชายหาดครั้งนั้น อาจทำให้เขาหมดกำลังใจโดยสิ้นเชิง และไม่คิดจะแก้แค้นอีกต่อไป เขารู้ตัวเองดีว่าชีวิตนี้คงไปได้เท่านี้

ดังนั้น เขาจึงเกิดความคิดที่จะถอนตัวจากเจียงหู เพราะท้ายที่สุด คนที่พิการและยังเกาะตำแหน่งรองหัวหน้าด้วยชื่อเสียงเก่าแก่ วันหนึ่งก็ต้องเกิดปัญหาแน่

การปรากฏตัวของจิ่วเฮิง เปรียบเสมือนการตบหน้าฉินเอ้าอย่างรุนแรง ทำให้เขาตื่นจากความหลงผิดโดยสิ้นเชิง

ในเวลานั้น แม้ว่าฉินเอ้าจะรายล้อมไปด้วยผู้มีฝีมือสูง แต่กลับไม่มีใครกล้าลงมือกับจิ่วเฮิง เรื่องนี้ทำให้เขาได้มองเห็นความจริงในสังคมยุทธจักรอย่างชัดเจน

ฉินชิงเหอพูดขึ้นว่า: "แม้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของฉินเอ้าจะดูแปลกไปสักหน่อย แต่ตำแหน่งรองหัวหน้าในสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยางก็ได้ว่างลงแล้ว ฉันคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดี ควรที่จะลองแย่งชิงดู!"

เมื่อเป่ยบูฉีได้ยินก็หัวเราะเบาๆ พร้อมพยักหน้าและกล่าวว่า:"คุณป้า ตอนที่ผมได้ยินเรื่องนี้จากคุณเซียวครั้งแรก ผมก็มีความคิดแบบนี้อยู่แล้วครับ"

เฉินชิงกลับแสดงความลังเลเล็กน้อยและพูดว่า: "แต่ตระกูลเฉินของเรา ไม่มีใครที่เหมาะสมจะเข้ารับตำแหน่งนี้เลยนะ..."

เฉินเลี่ยจึงกล่าวขึ้นว่า:"เราสามารถให้ท่านอาจารย์เกาสมัครชิงตำแหน่งนี้ได้ เพียงแต่ว่าท่านอาจารย์เกาห่างหายจากเจียงหูไปนาน ไม่รู้ว่าท่านจะยอมกลับมาหรือเปล่า"

เฉินหยูกลับชี้นิ้วไปที่ฉีเติ่งเสียนและพูดว่า:"พูดอะไรว่าไม่มีคนเหมาะสม? เขาก็เหมาะสมอยู่นี่ไง! ท่านอาจารย์เกาไม่มีใจที่อยากกลับสู่เจียงหูแล้ว ปล่อยให้เขาอยู่เงียบๆ ดีกว่า"

ฉินชิงเหอเหมือนจะครุ่นคิดอะไรอยู่ เธอหันไปมองฉีเติ่งเสียน แล้วหันกลับไปมองเป่ยบูฉี ก่อนจะยิ้มและพูดว่า:"ถ้ามีความคิด ก็ควรลองแย่งชิงดู ใครก็ตามที่สามารถคว้าตำแหน่งนี้ได้ ฉันจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ให้เลย"

คำพูดนี้แฝงนัยชัดเจนว่าเธอสนับสนุนทั้งสองคน และใครที่ได้ตำแหน่งนี้ เธอจะยืนอยู่ข้างคนนั้น

ฉีเติ่งเสียนกลับแอบเบ้ปากอย่างไม่สนใจ "ไอ้ตำแหน่งรองหัวหน้าบ้านี่ ฉันไม่มีความสนใจสักนิด ในคุกฉันก็เป็นแค่เบอร์สองอยู่แล้ว จะให้มาร่วมสมาคมศิลปะการต่อสู้แล้วมาเป็นเบอร์สองอีก? พูดเล่นหรือเปล่า! แถมถึงจะให้ฉันเป็นหัวหน้าใหญ่ ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าจะอยากรับตำแหน่งนั้นหรือเปล่า"

ฝีมือถึงระดับนี้แล้ว ใครจะยังไปสนใจอำนาจหรือชื่อเสียงลวงๆ พวกนั้นอีก?

เฉินหยูพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า:"ลองไปดูสักหน่อยสิ ถ้านายสามารถรับตำแหน่งรองหัวหน้าได้ มันจะช่วยฉันได้มากทีเดียว! สมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยาง เป็นองค์กรที่ควรค่าแก่การดึงมาสนับสนุน"

ฉีเติ่งเสียนกลับไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธอะไร เพียงแค่ก้มหน้าตักอาหารกินต่อไปอย่างไม่สนใจนัก เรื่องที่เหนื่อยเปล่าแต่ไม่ได้อะไรแบบนี้ เขาไม่มีความสนใจเท่าไหร่

เฉินหยูเห็นท่าทีไม่แยแสของเขา ก็ได้แต่ขบฟันด้วยความหงุดหงิดในใจ พลางคิดว่าจะจัดการคนขี้เกียจคนนี้อย่างไรดี… เธอรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนเป็นเหมือนคางคกตัวหนึ่ง ต้องจิ้มถึงจะกระโดดออกมา ไม่แปลกใจเลยที่เขาสามารถฝึกพลังเตี้ยวฉานของสำนักบู๊ตึ๊งได้ถึงระดับที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้

"ดีเลยครับ คุณป้า สมาคมหัวเมิ่นของพวกเราได้ติดต่อผู้มีฝีมือสูงที่ไม่ธรรมดาไว้แล้ว ตำแหน่งรองหัวหน้าคนนี้ ส่วนใหญ่ก็คงอยู่ในกำมือของพวกเราแน่นอน! รอให้ผมได้ตำแหน่งนี้ก่อน แล้วผมจะมาพูดคุยรายละเอียดกับคุณป้าอีกที" เป่ยบูฉีพูดด้วยรอยยิ้ม

เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ คิดว่าหากสามารถคว้าตำแหน่งนี้มาไว้ได้ รวมถึงได้รับการสนับสนุนจากสายของผู้อาวุโสเฉิน การแต่งงานครั้งนี้ก็จะง่ายขึ้นอีกสิบเท่า

ฉีเติ่งเสียนมองเป่ยบูฉีอย่างครุ่นคิด สายตาของเขาทำให้คนภายนอกคิดว่าเขาไม่พอใจเป่ยบูฉี...

แต่ในความเป็นจริง สำหรับเป่ยบูฉีเขานั้นกลับรู้สึกใกล้ชิดอย่างมาก สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยน ถึงขนาดอยากจะจับตัวเป่ยบูฉีไปยัดใส่เรือประมงลำใหม่ของกัปตันตอนนี้เลย