บทที่ 1806 กระสุนเคลือบน้ำตาล

วันนี้ การปรากฏตัวของเป่ยบูฉี ทำให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าตนเองได้พบเป้าหมายระยะสั้นที่ยิ่งใหญ่ ชีวิตดูเหมือนจะไม่หลงทางอีกต่อไป!

หลังจากที่ตระกูลจี้กลายเป็นพันธมิตรกับตระกูลเฉิน ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกว่าตนเองสูญเสียแสงสว่างในชีวิตไป และรู้สึกหลงทางไปบ้าง

ท้ายที่สุด เขาชื่นชมวิสัยทัศน์และความสามารถของนายท่านจี้ รวมถึงทรัพย์สมบัติมหาศาล ดังนั้น เขาจึงคิดว่านอกจากต้องการการชี้นำจากพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์แล้ว ยังต้องการการชี้นำจากตระกูลจี้ด้วย...

เฉินหยูเห็นฉีเติ่งเสียนเดินด้วยท่าทางเหม่อลอย จึงอดถามไม่ได้ว่า "นี่ นายกำลังคิดอะไรอยู่? ทำไมดูเหมือนสมองหายไปเลย?"

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า: "ผมกำลังคิดว่าจะใส่ร้ายยังไงดี... เปรี้ยะ! ผมกำลังคิดว่าจะทำให้หนทางของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์แผ่ขยาย ตัดหนามที่เป็นอุปสรรคทิ้งไป"

เฉินหยูชะงักไปครู่ แล้วตกตะลึง พูดว่า: "นายไม่ได้วางแผนจะใช้แผนเดิมกับเป่ยบูฉีอีกรอบใช่ไหม? ว้าว... นายนี่มันร้ายจริงๆ เลยนะ!"

ฉีเติ่งเสียนไม่คิดว่าเธอจะฉลาดถึงขนาดเดาใจเขาออก จึงทำหน้าน้อยใจ บ่นว่า : "พระอัครสังฆราชจะมีความคิดชั่วร้ายอะไรได้?"

"เฮอะ!"

เฉินหยูดูถูก คิดว่าการที่เธอกับฉีปู้อวี่ตั้งบริษัทต่อต้านการฉ้อโกงนั้นจำเป็นจริงๆ

"เรื่องที่ฉินเอ้าถอนตัวจากสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางมันกะทันหันไปหน่อย ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ นายคิดยังไง?" เฉินหยูถาม

"มีอะไรแปลก? เขาหมดกำลังใจ วันนั้นโดนกระแทกกระทั้นอย่างหนัก" ฉีเติ่งเสียนพูดนิ่งๆ

จากนั้น เขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนชายหาดวันนั้นให้เฉินหยูฟัง ทำให้เฉินหยูตกตะลึงชั่วครู่ แล้วพยักหน้าซ้ำๆ

เฉินหยูพูดว่า: "อย่างนี้ก็เข้าใจได้ จริงๆ นะ เจอศัตรูเก่าแต่แก้แค้นไม่ได้ แถมตัวเองก็จะเป็นคนพิการไปตลอด พอเรื่องพวกนี้มารวมกัน มันก็ทำลายกำลังใจคนได้จริงๆ"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า :"ฉินเอ้านี่ก็ถือว่าเข้าใจแล้ว ถอยในขณะที่ยังกล้าหาญ ถ้ารอจนถึงวันที่คนอื่นมาขอให้เขาถอย คงจะยิ่งเสียหน้ากว่านี้! ในเจียงหู สุดท้ายแล้วก็เป็นเรื่องต่อสู้ฆ่าฟัน รองลงมาถึงจะเป็นเรื่องน้ำใจคน ถ้าไม่มีกำลัง ก็ยืนหยัดไม่ได้"

เฉินหยูไขว้มือไว้ด้านหลัง ยิ้มหันหน้ามาพูดว่า: "งั้นตำแหน่งรองหัวหน้านี่ นายลองไปแข่งดูไหม? ถึงนายจะแย่งไม่ได้ ก็อย่าให้ตกไปอยู่ในมือเป่ยบูฉีสิ?"

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับส่ายหน้าพูดว่า :"ผมไม่สนใจ ช่างมันรองหัวหน้าเถอะ ตอนนี้ผมแค่อยากหาเงิน! เปรี้ยะ... ตอนนี้ผมแค่อยากทำหน้าที่พระอัครสังฆราชให้ดี แผ่ขยายความเชื่ออันยิ่งใหญ่ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ของผม!"

เฉินหยูกลอกตาทันที ได้แต่ต้องใช้กลอุบายสาวงาม คว้าข้อมือฉีเติ่งเสียนทันที ใช้น้ำเสียงอ้อนวอนพูดว่า: "พี่ชาย ช่วยหน่อยนะ!"

"หืม?" ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิด

เฉินหยูค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไป หลับตา

ฉีเติ่งเสียนสูดหายใจเฮือก แย่แล้ว ระเบิดเคลือบน้ำตาลมาแล้ว!

"ตำแหน่งรองหัวหน้าสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยาง ผมต้องได้มันแน่ ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น แค่รู้สึกว่าองค์กรนี้เดินผิดทางแล้ว! ในฐานะทายาทที่สืบทอดวิชาต่อสู้มากมายจากเมืองหัวกั๋วซึ่งเป็นต้นกำเนิดของศิลปะการต่อสู้ ผมจำเป็นต้องนำสมาคมศิลปะการต่อสู้หนานหยางที่หลงทางกลับมา" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจังขณะที่โอบเฉินหยู แล้วก็โน้มเข้าไปใกล้​​​​​​​​​​​​​​​​

ริมฝีปากของเฉินหยูนุ่มนวล ดูเหมือนจะยังนุ่มกว่าเต้าหู้อ่อนที่เพิ่งกินไปเมื่อครู่เสียอีก

มาหนานหยางหลายวันแล้ว แต่กลับไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเสี่ยวเฉิน ทำให้เขารู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป

หวาน นุ่ม หอม และที่สำคัญคือ... ชุ่มฉ่ำ!