บทที่ 1810 ถูกซุ่มโจมตี

หลังจากที่จิ่วเฮิงเดินออกมาจากห้องรับรองวีไอพีในสถานที่ออนเซ็น เขารู้สึกสดชื่นอย่างยิ่ง ความรู้สึกเหมือนได้ชำระล้างร่างกายและจิตใจจนปลอดโปร่ง

การฝึกฝนในโลกแห่งความจริงเช่นนี้ ช่างมีคุณค่าจริงๆ...

เขาคิดในใจว่าประสบการณ์ที่ได้จากการใช้ชีวิตในโลกแห่งความวุ่นวายนั้นมีส่วนช่วยให้เขาเข้าถึงแก่นแท้ของเส้นทางแห่งวิถีวรยุทธ์ การฝึกฝนเหล่านี้จะช่วยให้เขาบรรลุเป้าหมายในการเป็นปรมาจารย์ยุคใหม่ ผลักดันให้วรยุทธ์โบราณเข้าสู่ยุคใหม่แห่งการฟื้นฟูอย่างยิ่งใหญ่

"นี่ก็เพื่อเข้าถึงความจริงของวิถีแห่งวรยุทธ์ให้เร็วที่สุด ข้าจึงต้องยอมลำบากมาปลีกวิเวกในออนเซ็นแห่งนี้"

จิ่วเฮิงคิดในใจพลางเดินออกไปด้วยท่าทางสง่างาม

"ยินดีต้อนรับคุณจิ่ว คุณจิ่วกลับมาอีกครั้งนะครับ!"

ผู้จัดการที่ทำหน้าที่ต้อนรับพร้อมทีมงานโค้งคำนับอย่างสุภาพเมื่อเห็นจิ่วเฮิงเดินออกมา ท่ามกลางบรรยากาศที่เปี่ยมด้วยความเคารพ

ขณะที่เขาเดินออกจากสถานที่นั้น จิ่วเฮิงก็คิดในใจ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนถึงรักเงินกันนัก มันเป็นของไร้ค่า แต่คนทุกคนก็ยังต้องการมัน...

เมื่อก้าวออกจากออนเซ็น คืนนี้ จิ่วเฮิงรู้สึกได้ถึงอากาศยามค่ำคืนที่เย็นเล็กน้อย เขารู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมากในขณะนี้ พลางพึมพำกับตัวเองว่า: "ยอดฝีมือในยุทธภพมาที่น้ำพุร้อนเพื่อฝึกฝนวิถีโลกีย์ เรื่องของยอดฝีมือในยุทธภพ จะเรียกว่าการเสเพลได้อย่างไรเล่า?"

จากนั้นเขาก็เริ่มพึมพำคำพูดที่ฟังไม่เข้าใจ เช่น "โพธิสัตว์มหาเถระ"

"วิถีแห่งองค์ศาสดาที่ดำเนินบนพื้นพิภพ"

และ "มหาธุลีดาลี"

ตัวเขาเองยังอดหัวเราะไม่ได้ พลางคิดว่า: บนถนนนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสนุกสนานจริงๆ

เมื่อจิ่วเฮิงเดินมาถึงหัวมุมถนน ทันใดนั้น ขนทั่วทั้งร่างของเขาก็ลุกชันขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

ความรู้สึกประหนึ่งถูกจู่โจมอย่างฉับพลันเกิดขึ้นในทันใด และในพริบตา เขาก็มองเห็นมือใหญ่ข้างหนึ่งพุ่งเข้ามาจับตรงหน้าผากของเขา ราวกับว่ามีคนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้า

"ช่างมาเร็วอะไรเช่นนี้! นี่มันยอดฝีมือแบบไหนกัน?!" จิ่วเฮิงรู้สึกหนาววาบในใจ แต่การตอบสนองของเขาก็รวดเร็วไม่แพ้กัน

มือขวายกขึ้นพร้อมใช้ท่วงท่าล้างหน้า ปัดมือใหญ่ที่กำลังพุ่งเข้ามานั้นออกไป

หลังจากรับมือได้ทันที จิ่วเฮิงจึงมีเวลาพิจารณาให้ชัดเจนว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นเป็นใคร!

ชายผู้นั้นสวมเสื้อคลุมสีดำ ปกปิดร่างกายไว้ในความมืดสนิท พลังลึกล้ำของเขาช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง เพียงแค่มองปราดเดียวจิ่วเฮิงก็รับรู้ได้ทันทีว่า พลังฝีมือของชายผู้นี้นั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด!

ยังไม่ทันที่จิ่วเฮิงจะได้ปรับลมหายใจให้มั่นคง ชายสวมเสื้อคลุมสีดำก็ลงมืออีกครั้ง คราวนี้ใช้หมัดระเบิดกระแทกออกมาอย่างรุนแรง เสียงของอากาศที่ถูกกระแทกดัง ปึง ปึง ปึง

จิ่วเฮิงที่ตอบสนองการโจมตีอย่างเร่งรีบ ไม่เพียงแต่ลมหายใจไม่มั่นคง แต่ยังไม่สามารถรวบรวมพลังที่จุดตันเถียนได้ทัน เขาจึงจำเป็นต้องรับมืออย่างเสียเปรียบ

การถูกจู่โจมจากยอดฝีมือระดับสูงเช่นนี้ ทำให้จิ่วเฮิงถึงกับรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนแทบตั้งรับไม่ทัน!

"แย่แล้ว! คนคนนี้โจมตีรุนแรงมาก หากฉันไม่สามารถหาช่องโหว่ได้ อาจถูกฆ่าตายที่นี่แน่!" จิ่วเฮิงรู้สึกถึงความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด ร่างกายของเขาตื่นตัวเต็มที่ เข้าสู่โหมดต่อสู้ในสภาวะพร้อมเสี่ยงชีวิต...

จิ่วเฮิงยกมือทั้งสองขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อปัดป้องหมัดระเบิดสองหมัดแรกของชายลึกลับเอาไว้ได้

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หายใจคล่อง ชายชุดคลุมก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง หมัดทั้งสองข้างทั้งรวดเร็วและรุนแรง พุ่งออกมาจากความมืด ทำให้จิ่วเฮิงรู้สึกขนลุกซู่

แม้จิ่วเฮิงจะสามารถสัมผัสถึงการโจมตีของอีกฝ่ายได้ แต่ในใจก็ยิ่งหนาวเหน็บ เพราะทุกครั้งที่ปัดป้อง ต้องใช้พลังมหาศาล อีกทั้งยังไม่มีโอกาสปรับลมหายใจหรือจัดสมดุลร่างกายเลย

นอกจากนี้ ฝีมือของชายลึกลับยังเต็มไปด้วยความประหลาดลึกลับ จู่ๆเขาก็เปลี่ยนกระบวนท่า ใช้พลังกรงเล็บอินทรีโจมตีเข้ามา ความร้ายกาจของกระบวนท่านี้ ดูเหมือนจะไม่ด้อยไปกว่าท่ามือจับมังกรของคลาร์กเลย

จิ่วเฮิงพยายามปัดป้องด้วยแขนทั้งสองข้าง แต่กลับถูกเล่นงานจนแขนซ้ายบิดเป็นเกลียว ราวกับถูกพันธนาการด้วยเชือก กรงเล็บอินทรีของศัตรูตวัดจากหัวไหล่ลงมา ทิ้งรอยแผลลึก 5 รอย เลือดไหลทะลัก เนื้อเปิดเผยจนเห็นกระดูก แขนเสื้อซ้ายของเขาถูกฉีกขาดเป็นริ้วๆ

"อ๊ากก!" จิ่วเฮิงตะโกนด้วยความเจ็บปวด พลางหมุนแขนเพื่อฟาดออกไปอย่างแรง

แต่ชายลึกลับไม่ปล่อยโอกาส เขาก้าวเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วเหนือธรรมชาติ ตัดการโจมตีของจิ่วเฮิงกลางทางด้วยการจับแขนล็อกไว้ จากนั้นก็ใช้แรงดันออกด้านนอก ตามด้วยกระบวนท่าปัดป้องที่แยบยลอีกครั้ง