บทที่ 1811 ไร้จริยธรรม

เป่ยบูฉีครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ไม่แน่ใจว่าจะให้เงินจำนวนเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม

คิดไปคิดมา เมื่อนึกถึงว่าท่านผู้นำคนนี้ไม่พูดอะไรเลย แถมท่าทางยังดูมีบารมีสูงส่งจนแทบเกินเอื้อม จึงคิดว่าหากให้น้อยเกินไปอาจจะไม่เหมาะสม

พอคิดอย่างรอบคอบแล้ว เขาตัดสินใจโอนเงินไปก่อน ห้าสิบล้านดอลลาร์ เพื่อแสดงความเคารพ

เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เพราะผู้ที่สามารถโค่นจิ่วเฮิงได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ ย่อมต้องแข็งแกร่งเกินกว่าฉีเติ่งเสียนและคลาร์กอย่างแน่นอน คำกล่าวว่าเขาเก่งกาจไม่ใช่แค่ลมปากแน่ ๆ!

“เฮ้ เจ้าคนเสเพล นายถูกฉันจับได้แล้ว นายแอบหนีออกไปเที่ยวผู้หญิงกลางดึกมาจริง ๆ ใช่ไหม!” ในช่วงรุ่งสาง จิ่วเฮิงมาถึงมหาวิหาร ฉีเติ่งเสียนกระโดดออกมาและขวางเขาไว้ด้วยความตื่นเต้น

“ในเส้นทางของการเป็นนักบวชจะเรียกว่าไปเที่ยวผู้หญิงได้ยังไง… สำหรับนักบวชแล้วควรเรียกว่าฝึกจิตใจในโลกียวิสัย” จิ่วเฮิงพึมพำ

แต่ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าจิ่วเฮิงดูอ่อนแรงแปลกๆ จึงสูดลมหายใจหนึ่งเฮือกแล้วพูดว่า “โธ่ เจ้าคนเสเพล ออนเซ็นนั่นมันมีร้ายกาจขนาดนี้เลยเหรอ ถึงได้ทำให้นายดูหมดแรงได้ขนาดนี้?”

มุมปากของจิ่วเฮิงกระตุกเล็กน้อย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นดำทะมึน ตอบกลับว่า “ไร้สาระ! ฉันถูกซุ่มโจมตีกลางทางต่างหาก คนร้ายใช้หมัดหนักๆ จู่โจมฉันจนเป็นแบบนี้”

ฉีเติ่งเสียนตกใจ เลิกคิ้วพลางถามว่า “ใครกันที่มีฝีมือขนาดนั้น ถึงขั้นซุ่มโจมตีนายได้? นายแน่ใจนะว่าไม่ใช่เพราะตัวเองเที่ยวเล่นหนักเกินไปจนร่างกายอ่อนแอ?”

จิ่วเฮิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ฝีมือของคนร้ายน่าจะไม่ด้อยไปกว่านายหรือคลาร์กเลยสักนิด เขาแอบรอฉันเส้นทางที่ฉันต้องผ่านโดยไม่ส่งเสียงอะไรออกมาเลย จังหวะที่เขาโจมตีก็ไม่มีสัญญาณใดๆ ฉันเพิ่งจะรู้สึกตัว หมัดของเขาก็มาถึงแล้ว! ฉันถูกโจมตีต่อเนื่องจนหาจังหวะโต้กลับไม่ได้เลย ดูแขนของฉันสิ”

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่แขนของจิ่วเฮิง เห็นรอยเล็บยาวเหยียดเป็นทางชัดเจน เลือดที่เคยไหลก็แห้งและจับตัวแข็งไปแล้ว และกำลังอยู่สมานแผลอยู่

ในตอนนี้ ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา ผู้ที่สามารถทำร้ายจิ่วเฮิงได้ ย่อมต้องเป็นยอดฝีมืออย่างแน่นอน!

แม้ว่าจะเป็นการโจมตีแบบลอบทำร้าย แต่การที่จะทำให้จิ่วเฮิงซึ่งเป็นนักสู้ระดับนี้บาดเจ็บได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“คนๆ นี้เป็นใครกันนะ?” ฉีเติ่งเสียนเอ่ยถาม

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาสามารถฆ่าฉันได้เลยนะ แต่กลับปล่อยให้ฉันรอดชีวิตมาได้ ฉันก็ไม่เข้าใจเจตนาของเขาเหมือนกัน” จิ่วเฮิงส่ายหัวด้วยความงุนงง

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเล็กน้อย ในใจเริ่มคาดเดาว่า อาจจะเป็นชาวต่างชาติที่เขาเจอที่สนามบินหรือเปล่า? คนคนนั้นมีฝีมือที่น่ากลัวมาก และดูเหมือนจะมีความสามารถในระดับนี้เสียด้วย

อย่างไรก็ตาม การที่เขาทำร้ายจิ่วเฮิงแต่กลับไม่ถึงขั้นฆ่าเขา หมายความว่าอย่างไรกันแน่นะ?

“ฉันเองก็ไม่คิดมาก่อนว่า ในหนานหยางจะมียอดฝีมือขนาดนี้อยู่ ถ้าร่างกายของฉันฟื้นตัวเมื่อไร ฉันจะต้องหาตัวเขาให้เจอให้ได้ และจะต่อสู้กับเขาแบบซึ่งหน้า ดูว่าใครจะแน่กว่าใคร!” จิ่วเฮิงกล่าวพร้อมหัวเราะด้วยความมุ่งมั่นที่จะแก้แค้น

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “อย่างน้อยนายก็ไม่ตาย แค่นี้ก็ดีแล้ว ฉันจะให้ขวดน้ำมนต์หนึ่งขวด นายดื่มแล้วพักฟื้นร่างกายให้ดี เรื่องนี้ฉันจะลองสืบดูว่าเราจะเจอเบาะแสอะไรได้บ้างหรือเปล่า”

การปรากฏตัวของยอดฝีมือเช่นนี้ ต้องให้ความสนใจอย่างแน่นอน มิฉะนั้น หากปล่อยให้เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืด อาจเป็นอันตรายอย่างยิ่ง

พอถึงเช้า ฉีเติ่งเสียนก็ให้เฉียวชิวเมิ่งสั่งการเหล่าอัศวินแห่งแสงออกไปสืบหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ และรีบไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับยอดฝีมือคนนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด

ฉีเติ่งเสียนยังส่งข่าวนี้ไปให้เฉินหยูด้วย ให้เธอใช้อำนาจของตระกูลเฉินช่วยสืบอีกทาง ซึ่งทำให้เฉินหยูตกใจไม่น้อย เมื่อได้รู้ว่าจิ่วเฮิงซึ่งเป็นยอดนักสู้ถึงขั้นถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส!

การที่ผู้นำศาสนาอาบาออกตัวในครั้งนี้ ทำให้ฝ่ายของฉีเติ่งเสียนทั้งหมดเกิดความตึงเครียดขึ้นมาในทันที

“

“ฮ่าๆๆ ไอ้พระเวรคนนี้สมควรโดนแล้ว! ถูกหัวหน้าใหญ่ซัดซะเละ! ไอ้สารเลวนั่นสมควรโดนต่อยตั้งนานแล้ว! หัวหน้าใหญ่ของเรานี่สุดยอดจริงๆ ลงมือทีเดียวยังได้เงินมาห้าสิบล้านดอลลาร์อีก!” นักฆ่าหั่นแขนขาหัวเราะอย่างสะใจพลางชื่นชมฉีปู้อวี่อย่างมาก

ตอนที่จิ่วเฮิงอยู่ในเรือนจำโยวตู เขาไม่ได้ปล่อยให้พวกนักโทษคนอื่นอยู่อย่างสงบสุขเลย เขามักจะลอบโจมตีพวกเขากลางดึก ทำให้ไม่มีใครได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

ที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือ พอตอนเช้า จิ่วเฮิงกลับกระปรี้กระเปร่าราวกับมังกรและเสือที่เต็มไปด้วยพลัง ออกไปฝึกซ้อมกลางลานพร้อมกับแกว่งตรวนหินสองก้อนจนลมพัดกระจาย