บทที่ 1812 การแสดงอำนาจบารมีได้เริ่มแล้ว

เรื่องที่จิ่วเฮิงถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ ทำให้พระอัครสังฆราชให้ความสนใจอย่างมาก ท่านได้ส่งอัศวินแห่งแสงออกไปปฏิบัติการ และยังขอความช่วยเหลือจากตระกูลเฉินให้ช่วยสืบสวนอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม หลังจากการสืบค้นหาอย่างหนัก ก็ยังไม่สามารถหาข้อมูลแหล่งที่มาของยอดฝีมือคนนี้ได้เลย

พวกเขาต้องพึ่งพาวิดีโอที่มีความคมชัดต่ำ และพยายามวิเคราะห์ภาพแบบเฟรมต่อเฟรม เนื่องจากการเคลื่อนไหวของทั้งสองฝ่ายรวดเร็วและรุนแรงมาก ประกอบกับอุปกรณ์บันทึกภาพที่เก่า ทำให้การดูภาพแบบช้าๆ คล้ายกับการดูพรีเซนเทชัน PPT จนทำให้สายตาล้า

จากท่าทางของยอดฝีมือผู้นี้ ฉีเติ่งเสียนไม่สามารถสรุปข้อมูลได้ชัดเจนนัก เนื่องจากทักษะการต่อสู้ของเขาเป็นการผสมผสานจากหลากหลายสำนักและยังเชี่ยวชาญเป็นอย่างมาก

สิ่งเดียวที่มั่นใจได้ก็คือ บุคคลนี้เป็นผู้มีฝีมือสูงระดับเทพอย่างแน่นอน อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับ “หยั่งเห็นพระเจ้า” ซึ่งเหนือกว่าจิ่วเฮิงที่เพิ่งเริ่มต้นเข้าสู่ขั้นแรกของการฝึกฝน

“หมัดป้านหลานชุยนี้เป็นท่าต่อสู้ที่สมจริงมาก มันเป็นท่าไม้ตายของไทเก็กสายต่อสู้ คนคนนี้เป็นใครกันแน่?” ฉีเติ่งเสียนพึมพำขณะดูวิดีโอ

เฉินหยูซึ่งยืนอยู่ข้างๆ จับคางของตัวเองพร้อมวิเคราะห์ว่า “ถ้าเป็นคนในหนานหยาง... คงมีเพียงประธานสมาคมศิลปะการต่อสู้ของหนานหยางเท่านั้นที่มีฝีมือระดับนี้ แต่ประธานสมาคมแทบไม่ออกมาในสังคม อีกทั้งรูปร่างของเขาก็ผอมบาง และไม่สูงถึงขนาดนี้”

ทั้งสองคนกลับไม่รู้เลยว่า ยอดฝีมือปริศนาคนนั้นคือฉีปู้อวี่ ซึ่งปัจจุบันเป็นเจ้าสำนักของศาสนาอาบา

ความจริงแล้ว ฉีปู้อวี่เคยดูถูกศาสนาอาบามาก่อน แต่หลังจากที่เขาพบว่าศาสนานี้สามารถสร้างผลประโยชน์มหาศาลได้ เขาจึงทุ่มเทสร้างชื่อเสียงให้ศาสนานี้อย่างเต็มที่

ฉีเติ่งเสียนพูดต่อ “เมื่อฝีมือถึงระดับนี้ การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างร่างกาย รวมถึงการควบคุมพลังลมปราณในร่างเพื่อปรับเปลี่ยนรูปร่างก็ไม่ใช่เรื่องยาก บุคคลนี้มีพลังฝีมือที่ลึกซึ้งมาก และดูเหมือนจะเข้าใจรูปแบบการต่อสู้ของจิ่วเฮิงอย่างดี ดังนั้นทันทีที่ลงมือจึงสามารถกดดันจิ่วเฮิงจนไม่มีโอกาสตอบโต้ได้เลย”

เฉินหยูกล่าวว่า “เรื่องนี้คาดเดาได้ยาก... การต่อสู้ระหว่างจิ่วเฮิงกับคลาร์กมีชื่อเสียงโด่งดังเกินไป แถมเขายังเคยทำให้ฉินเอ้าต้องพ่ายแพ้จนร่างกายบาดเจ็บหนัก หลายคนรู้จักรูปแบบการต่อสู้ของเขาเป็นอย่างดี”

ฉีเติ่งเสียนคิดว่าคำพูดนี้มีเหตุผล จึงพยักหน้าแล้วพึมพำว่า “การที่หนานหยางมียอดฝีมือสูงระดับนี้ปรากฏตัวขึ้นมา ช่างเป็นเรื่องที่น่ากังวลจริงๆ ถ้าอุปกรณ์บันทึกภาพมีคุณภาพดีกว่านี้ บางทีฉันอาจจะได้เห็นอะไรมากกว่านี้ก็ได้”

เฉินหยูกล่าวเสริม “เป้าหมายของเขาคือจิ่วเฮิงอย่างชัดเจน แสดงว่าเขาไม่ได้มาในฐานะมิตร แต่การที่เขาโจมตีจิ่วเฮิงโดยไม่ได้ฆ่านั้น ก็ทำให้รู้สึกแปลกใจไม่น้อย”

ถึงแม้เฉินหยูจะฉลาดหลักแหลม แต่เธอก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่านี่เป็นแผนการของฉีปู้อวี่

ฉีปู้อวี่เป็นคนที่ทำตามใจตัวเองมาโดยตลอด นอกจากจ้าวซือชิงแล้ว ก็ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะควบคุมเขาได้

ด้วยความที่หนานหยางเป็นดินแดนที่มีทรัพยากรมากมาย การที่หัวหน้าใหญ่จะเข้ามาแบ่งปันผลประโยชน์บ้างก็ไม่น่าแปลกใจ อีกทั้งศาสนาอาบาก็มีชื่อเสียงโด่งดังอยู่แล้ว การใช้ชื่อศาสนานี้เพื่อรับผิดแทนก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา

ที่น่าขันคือ ศาสนาอาบาแต่เดิมถูกสร้างขึ้นโดยศัตรูของสมเด็จพระสันตะปาปาเพื่อเป็นการเยาะเย้ยเขา แต่กลับถูกฉีปู้อวี่นำมาพัฒนาให้ยิ่งใหญ่ขึ้นในหนานหยาง ทักษะการวางแผนของสองพ่อลูกนี้ต้องยอมรับเลยว่าเป็นตำนานที่ส่งต่อกันรุ่นต่อรุ่น

“ช่างเถอะ ไม่ต้องคิดให้ปวดหัว คนคนนี้เป้าหมายคือผมแน่นอน สักวันหนึ่ง เขาจะเผยตัวจริงออกมาเอง” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

เฉินหยูกล่าวเย้ยหยัน “เดี๋ยวได้เห็นกัน เจ้านกน้อย เผยหางดำออกมาสิ!” เธอมองไปยังฉีเติ่งเสียนพร้อมรอยยิ้มเย็นชา

ขณะที่ฉีเติ่งเสียนกำลังจะตอบกลับ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น คนของเฉินหยูเดินเข้ามารายงานว่า

“คุณหนูเฉินครับ คุณเป่ยบูฉีจากสมาคมหัวเมิ่นมาขอพบครับ”

เฉินหยูได้ยินดังนั้น ก็หรี่ตาสองครั้งก่อนจะกล่าวอย่างเรียบๆ “ในเมื่อมาแล้ว ก็เชิญเขาเข้ามานั่งคุยเถอะ”

เป่ยบูฉีเดินเข้ามา เมื่อเขาเห็น “หลี่ปั้นเสียน” เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นหัวเราะเบาๆ แล้วนั่งลงอย่างสบายใจ

“โอ้ เป่ยบูฉี ปกตินายไม่ใช่คนชอบดื่มกาแฟหรอกเหรอ? ทำไมวันนี้ถึงดื่มน้ำเปล่าล่ะ?” เฉินหยูสังเกตเห็นแก้วชาใสในมือของเป่ยบูฉี ซึ่งมีแต่น้ำเปล่าข้างใน จึงถามขึ้นอย่างเป็นกันเอง