บทที่ 1819 ชื่อผู้เสียชีวิต

เมื่อกลับมาถึงห้อง ฉีเติ่งเสียนก็รีบโทรหาจี้ข่ายทันที สั่งให้เขาเดินทางมาที่หนานหยาง

จี้ข่ายถึงกับอึ้งไปแล้วอุทานว่า “ท่านพระอัครสังฆราช ผมไม่ได้ยุ่งอะไรกับเรื่อง ‘กินแตงโม’ นะครับ! ตอนนี้ทั้งวงการเซียงซานแทบไม่มีใครพูดถึงเรื่องแตงโมกันแล้วด้วยซ้ำ”

“แม้แต่ชาวสวนแตงโมเองยังบ่นกันทุกวันว่าแตงโมขายไม่ออก ช่วยพวกเขาหน่อยเถอะ…”

ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเปลี่ยนสีทันที ก่อนพูดขึ้นอย่างไม่พอใจว่า “ตอนนี้พวกคุณกับตระกูลเฉินเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว ฉันจะไร้ขอบเขตจนเล่นงานคนของตัวเองหรือไง?”

จี้ข่ายสวนกลับทันทีว่า “ท่านมีขอบเขตด้วยเหรอครับ?”

พูดจบ เขาก็รู้ตัวว่าพูดผิด รีบแก้ตัวด้วยน้ำเสียงลนลาน “ขอโทษครับ… ผมหมายถึงว่า ท่านไม่ถือสา… อุ๊ย ผิดอีก! เอ่อ… ขอบเขตของท่านต่ำมาก!”

ฉีเติ่งเสียนได้แต่หัวเราะออกมาด้วยความโมโห ส่วนจี้ข่ายหลังจากพูดจบก็ได้แต่ตบหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด พลางคิดว่าปกติเขาก็ไม่ได้โง่ แต่พอมาเจอกับฉีเติ่งเสียน ทำไมสมองถึงช้าลงได้ขนาดนี้?

เขารู้สึกเซ็งตัวเองไม่น้อย

“ฉันแค่จะให้แกมาหนานหยางสักรอบ ถือว่าเป็นการมาเที่ยวพักผ่อน แล้วช่วยฉันปกปิดบางอย่าง แค่นั้น ไม่ได้จะหาปัญหาให้นาย เข้าใจไหม?” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น

“แค่นี้ก็พูดง่ายหน่อย!” จี้ข่ายถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นฉีเติ่งเสียนก็ถามว่า “ช่วงนี้เซียงซานมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นบ้างไหม?”

จี้ข่ายตอบว่า “นอกจากแตงโมขายไม่ออก ก็มีแค่เรื่องคนในเซียงซานเริ่มกินเกี๊ยวจิ้มซอสถั่วเหลืองกันมากขึ้น เพราะพวกคนระดับหัวกะทิทำแบบนั้นก่อน แล้วชาวบ้านก็ตามกระแสน่ะ… นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว”

ฉีเติ่งเสียนถึงกับกระตุกมุมปาก พลางคิดว่า “เกาเม่ยนี่ร้ายกาจขนาดนี้เลยเหรอ? เปลี่ยนพฤติกรรมการกินเกี๊ยวของคนเซียงซานได้ทั้งเมืองด้วยตัวคนเดียว?”

หลังจากสั่งให้จี้ข่ายรีบซื้อตั๋วเครื่องบินและเดินทางมาหนานหยางในวันพรุ่งนี้ ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง แล้วเขาก็ไปวิดีโอคอลกับเกาเม่ยต่ออีกพักหนึ่ง

ขณะที่เกาเม่ยกำลังดูแลเรียวขาที่ขาวเนียนยาวสวยของตัวเองอยู่ เธอวางโทรศัพท์ไว้ที่ขาโต๊ะในมุมที่พอดีกับการถ่ายภาพขาของเธอแบบเต็ม ๆ

ทำให้ฉีเติ่งเสียนอดคิดไม่ได้ว่า นี่สินะที่เขาเรียกกันว่า “มุมมองของแฟนหนุ่ม” ในอินเทอร์เน็ต! พวกชาวเน็ตนี่ช่างเข้าใจลึกซึ้งจริง ๆ

หลังจากคุยกันได้สักพัก ฉีเติ่งเสียนมองนาฬิกาแล้วพูดขึ้นว่า “แค่นี้ก่อนนะ”

เจียงชิงเย่ว์ตอบกลับทันทีว่า “ขออีกสัก 50 สตางค์ไม่ได้เหรอ?” (หมายถึงขอคุยต่ออีกสักหน่อย)

ฉีเติ่งเสียนตอบด้วยข้ออ้างว่า “ปวดท้อง ต้องไปเข้าห้องน้ำ”

เจียงชิงเย่ว์ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ก็ได้ ดูแลตัวเองดี ๆ ที่หนานหยางนะ โรคภัยมักมาจากปาก เวลากินอะไรก็ระวังหน่อย”

หลังจากวางสาย ฉีเติ่งเสียนที่ไร้ความกังวลใด ๆ ก็ตรงไปหาอดีตภรรยาของเขาเพื่อฝึกซ้อมกันต่อ เธอเพิ่งจัดการงานเสร็จ และหลังจากดื่มกาแฟสักแก้ว เธอก็เตรียมตัวฝึกฝนวิทยายุทธ์

ช่วงนี้ฉีเติ่งเสียนชอบใช้เวลาว่างฝึกซ้อมกับเฉียวชิวเมิ่งอยู่เรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเพื่อกระชับความสัมพันธ์ หรือช่วยนวดให้เธอเวลาบาดเจ็บจากการซ้อม ล้วนไม่ใช่เป้าหมายหลัก เขาแค่อยากให้เฉียวชิวเมิ่งพัฒนาทักษะการต่อสู้ของตัวเอง เพื่อให้เธอเหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มยิ่งขึ้น

ขณะที่ฉีเติ่งเสียนกำลังฝึกซ้อมแบบใกล้ชิดกับเฉียวชิวเมิ่ง และใกล้จะถึงขั้นตอนการฝึกที่ต้องใช้ขาเกี่ยวขากันอยู่นั้น สแตนสัน-กัวต๋าก็วิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อน ทำให้เขาต้องปล่อยมือจากเอวและมือของเฉียวชิวเมิ่งทันที

“หัวหน้า มีคนมาที่นี่ เขาบอกว่าเป็นหัวหน้าขององค์กรโครงกระดูกเลือด และเขาต้องการมาขอพึ่งพิงเรา!” สแตนสัน-กัวต๋ารายงาน

“องค์กรโครงกระดูกเลือด? นี่มันองค์กรที่หงเทียนตูสร้างขึ้นในต่างประเทศใช่ไหม?” เฉียวชิวเมิ่งถึงกับตกใจและถามทันที

ชื่อของหงเทียนตูแทบจะเลือนหายไปจากความทรงจำของฉีเติ่งเสียนแล้ว ใครจะไปคิดว่าองค์กรที่เขาสร้างขึ้นจะมาปรากฏตัวอีกครั้ง แถมยังต้องการมาขอพึ่งพิงเสียด้วย