บทที่ 1820 ทำแต่สิ่งดีๆ

คำพูดของหลินลี่ทำให้ฉีเติ่งเสียนต้องทำความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับหงเทียนตูผู้ล่วงลับ

เขาสงสัยว่า คนอย่างหงเทียนตู ทำไมถึงถูกกล่าวหาว่าเป็นคนทรยศต่อชาติ และมีคดีร้ายแรงขนาดนั้น?

แต่เมื่อคิดอีกที เขาก็รู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่น่าแปลกใจเท่าไร หงเทียนตูนั้น แม้จะเจ้าเล่ห์และใช้กลยุทธ์ที่ร้ายกาจในการจัดการศัตรู แต่ในเรื่องคุณธรรมแล้ว นอกจากที่เขาเคยหลอกคุณนายเหอ เพื่อแก้แค้นสามีของเธอด้วยการทำให้เธอ “คบชู้” ก็ไม่ได้มีข้อผิดพลาดใหญ่อื่นใด

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถามว่า“คุณหลินลี่ ผมสงสัยมากว่าหงเทียนตูทรยศต่อชาติอย่างไร ถึงได้กลายเป็นอาชญากรร้ายแรงขนาดนี้?”

หลินลี่ตอบกลับด้วยคำถามว่า “ผมเองก็สงสัยเหมือนกันว่าท่านนายพลลู่จ้านหลงโกงเงินสิบกว่าพันล้านได้อย่างไร?”

คำตอบนี้ทำให้ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างขมขื่น บางทีเรื่องราวเหล่านี้อาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ง่าย ๆ แต่นั่นก็ไม่สำคัญอีกแล้ว

เพราะหงเทียนตูได้ตายไปแล้ว และตายด้วยหมัดของเขาเอง

เขานึกถึงคำพูดของหงเทียนตูที่ว่า “ตายด้วยหมัดของเจ้า ยังดีกว่าตายด้วยน้ำมือของพวกคนต่ำช้า”

แม้หลินลี่ดูเหมือนจะไม่ได้ตอบคำถามของฉีเติ่งเสียนตรง ๆ แต่แท้จริงแล้วเขาได้ตอบไปแล้ว บางเรื่องหากพูดออกมาตรงเกินไป ก็อาจจะเสียรสชาติ

“สมาชิกทั้งหมดขององค์กรโครงกระดูกเลือดยอมสวามิภักดิ์ โดยมีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว นั่นคือการสนับสนุนพื้นที่ยากจนต่อไป” หลินลี่กล่าว

“ไม่มีปัญหาเลย การทำความดีเป็นหนึ่งในหลักการสำคัญของเรา” เฉียวชิวเมิ่งกล่าวอย่างจริงใจ “คุณดูสิ ในมหาวิหารของเรา มีเด็กยากจนมากมายที่ได้รับการช่วยเหลือ”

หลินลี่ยิ้มและกล่าวว่า “นี่แหละคือเหตุผลที่ผมตัดสินใจพาคนมาสวามิภักดิ์ต่อคุณ องค์กรใดจะเป็นองค์กรที่มีอารยธรรม ดูได้จากสามสิ่ง สิ่งแรกคือพวกเขาปฏิบัติต่อเด็กอย่างไร”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าก่อนถามว่า “พวกคุณมีกันกี่คน?”

หลินลี่ตอบว่า “ทั้งหมดราวยี่สิบกว่าคน ล้วนเป็นคนที่มีความสามารถ แต่หลังจากพี่ใหญ่เสียชีวิต พวกเราก็เอาตัวรอดในต่างแดนได้ยาก”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มอย่างพึงพอใจ “ที่นี่กำลังต้องการคนพอดี พวกคุณมาถูกเวลาแล้ว รีบนำคนมารายงานตัวโดยเร็วที่สุดเถอะ”

หลินลี่กล่าวพร้อมมองไปยังฉีเติ่งเสียนด้วยความสงสัย “คิด ๆ แล้ว ท่านเป็นคนฆ่าพี่ใหญ่ของพวกเขาใช่ไหม?”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกตกใจเล็กน้อย เพราะตอนนี้เขาปลอมตัวเป็นชายร่างอ้วนขาว ดูแทบไม่ออกด้วยซ้ำ แต่หลินลี่กลับเดาถูกได้อย่างไร?!

"ใช่ ฉันเอง" เมื่อถูกหลินลี่มองออก ฉีเติ่งเสียนจึงเลิกปิดบัง และตอบกลับอย่างเรียบ ๆ

"ผมขอตัวกลับก่อน สองวันข้าจะพาคนมารายงานตัว" หลินลี่กล่าวพลางยกมือประสานเป็นเชิงคารวะ ก่อนเดินจากไปโดยไม่แสดงท่าทีมากนัก

เขารู้ว่าหงเทียนตูตายด้วยน้ำมือของฉีเติ่งเสียน แต่เขาก็ไม่ได้มีความเกลียดชังต่อฉีเติ้งเซียนแต่อย่างใด เขาเป็นคนที่มองโลกอย่างเข้าใจ

ฉีเติ่งเสียน และเฉียวชิวเมิ่งเดินไปส่งหลินลี่ถึงหน้าประตูมหาวิหาร ก่อนจะมองเขาขับรถจากไป

“นายว่าเขาจะมีเล่ห์เหลี่ยมหรือไม่? อาจารย์เคยบอกฉันว่าโลกยุทธจักรเต็มไปด้วยอันตราย อย่าไว้ใจใครง่าย ๆ” เฉียวชิวเมิ่งถามด้วยความกังวล

“ฉู่อู๋เต้าก็เคยบอกว่าโลกยุทธจักรอันตราย แต่ในช่วงเวลาสำคัญ เขากลับยอมเสี่ยงชีวิตยืนหยัดสู้เคียงข้างฉัน” ฉีเติ่งเสียนยิ้มพลางตบบ่าเธอเบา ๆ

เฉียวชิวเมิ่งนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่น่าเชื่อว่าหงเทียนตูจะมีเรื่องราวมากมายเช่นนี้ อีกทั้งองค์กรที่ดูน่ากลัวของเขากลับช่วยเหลือเด็กยากจนด้วย ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ”

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า “สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ พวกเขาไม่สามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้อีกต่อไป ดังนั้น ให้เราช่วยพวกเขาเถอะ ทำสิ่งดีๆ เข้าไว้ และอย่ากังวลเกี่ยวกับอนาคต”