บทที่ 1822 การประชุมตระกูล

การประชุมครอบครัวครั้งนี้ของตระกูลเฉิน ดูเหมือนจะมีเป้าหมายชัดเจนในการกดดันเฉินหยู ดังนั้นเธอจึงระมัดระวังเป็นพิเศษและขอให้ฉีเติ่งเสียนไปด้วย

ฉินชิงเหอซึ่งรู้ว่าการประชุมครั้งนี้มีความสำคัญตั้งใจจะให้อาจารย์เกาไปช่วยดูแล เฉินหยู

แต่อาจารย์เกาที่เห็นฉีเติ่งเสียนมาด้วยก็กล่าวว่า: "มีหนุ่มคนนี้อยู่ก็พอแล้ว ฉันไม่จำเป็นต้องไปด้วย"

อาจารย์เกาเป็นคนที่เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ เขาเคยเห็นฝีมือของฉีเติ่งเสียนมาก่อนและรู้ว่าความสามารถของชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา เขาคิดว่าฉีเติ่งเสียนเหมาะสมที่จะดูแลเฉินหยูมากกว่า

ฉินชิงเหอขมวดคิ้วก่อนจะพยักหน้า"ถ้าอย่างนั้นก็ให้หลี่ปั้นเสียนไปด้วยก็แล้วกัน แต่เธอก็ควรระวังคำพูดคำจาของตัวเอง อย่าขัดแย้งกับคุณยายทุกเรื่อง"

เฉินหยูหัวเราะเบาๆและตอบกลับ: "แม่คะ ถ้าเธอไม่หาเรื่องหนูก่อน หนูก็ไม่คิดจะต่อต้านอะไรหรอกค่ะ"

ฉินชิงเหอส่ายหัวด้วยความจนใจเพราะรู้ดีว่าเฉินหยูไม่คิดฟังคำเตือนของเธอ

"ไปกันเถอะ!" เฉินหยูยิ้มและดึงมือของฉีเติ่งเสียนเพื่อเดินไปขึ้นรถ

หลังจากที่ทั้งสองออกไป ฉินชิงเหอมองตามและถามอาจารย์เกา: "คุณคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

อาจารย์เกาตอบกลับทันที: "เก่งมาก! เก่งจนผมยังไม่สามารถบอกได้ว่าเก่งแค่ไหน"

คำตอบนี้ทำให้ฉินชิงเหอตกใจ เพราะไม่คาดคิดว่าอาจารย์เกาจะให้คำชมเชยแบบนี้

"นอกจากนี้ เด็กหนุ่มคนนี้ก็ดูเป็นคนดีนะครับ ไม่อย่างนั้นเฉินหยูคงไม่สนิทกับเขาขนาดนี้ คุณก็รู้ว่าเฉินหยูมีสายตาในการเลือกคนดีแค่ไหน" อาจารย์เกากล่าวพร้อมหัวเราะ

ฉินชิงเหอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว: "แต่ฉันก็ยังคิดว่าเป่ยบูฉีจากสมาคมหัวเมิ่นเหมาะสมกว่าอยู่ดี"

อาจารย์เกาส่ายหน้า "เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะตัดสินใจได้ เอาล่ะ ผมต้องไปซื้อของที่ตลาดแล้ว"

เฉินหยูขับรถพร้อมกับฉีเติ่งเสียน ไปยังคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลเฉิน คฤหาสน์แห่งนี้ตั้งอยู่ที่ชานเมืองด้านเหนือของเมืองกาดา มีทำเลที่ตั้งยอดเยี่ยมและระบบรักษาความปลอดภัยครบครัน

แม้แต่ภายในคฤหาสน์ยังมีการสร้างเส้นทางลับที่เชื่อมต่อไปยังท่าเรือ เมื่อต้องเผชิญกับอันตราย สมาชิกครอบครัวสามารถหลบหนีผ่านเส้นทางลับนี้ไปยังเรือยอร์ชและออกทะเลได้ทันที

รอบๆคฤหาสน์ยังมีหน่วยอาวุธที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี พวกเขาไม่ใช่แค่มือสมัครเล่น แต่เป็นกองกำลังที่พร้อมจะเข้าสู่สนามรบ

เมื่อมาถึง ฉีเติ่งเสียนถึงกับอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา: "ฉันประเมินโลกของคนรวยต่ำไปจริงๆ นี่มันคฤหาสน์หรือวังกันแน่! เสี่ยวเฉินเธอต้องสืบทอดทรัพย์สินของครอบครัวนะ จะได้เลี้ยงดูฉันด้วย!"

เฉินหยูหัวเราะและแซว:"คุณนายซุนก็มีเงินเยอะ คุณไม่ต้องมาเกาะฉันหรอก"

ฉีเติ่งเสียนพัฒนาสไตล์การแต่งตัวของตัวเองขึ้นมากในช่วงนี้ ซึ่งก็ต้องขอบคุณ คุณนายซุนที่ช่วยให้คำแนะนำอย่างละเอียดเกี่ยวกับการเลือกเสื้อผ้า นาฬิกาข้อมือและเข็มกลัดต่างๆ ซึ่งเรื่องพวกนี้เฉินหยูไม่เคยคิดจะใส่ใจเลย

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบ้านนอกที่ได้เข้ามาในโลกของคนมีระดับ เหมือนหลิวเหมาเหลาที่เข้ามาในหวงอวี้หยวน และสถานที่นี้ก็ไม่ผิดกับชื่อของตู้จักรพรรดิแห่งหนานหยางเลย

หลังจากที่เฉินหยูขับรถเข้ามาในสวนแล้ว ก็ขับไปอีกสักพักจนถึงจุดหมาย และในที่สุดก็พบกับลานจอดรถเล็กๆที่เต็มไปด้วยรถหรูระดับท็อป

ปากกานี อัสตัน มาร์ติน โรลส์-รอยซ์ แลมโบร์กินี พอร์ช... รถหรูหราที่ทำเอาตาพร่าไปหมด ราวกับจะจัดงานแสดงรถยนต์ใหญ่ๆ ได้เลยทีเดียว"

"ตระกูลเฉินนี่มันรวยจริงๆ!" ฉีเติ่งเสียนไม่สามารถเก็บอาการไว้ได้ คิ้วขมวดมองไปที่รถยนต์หรูหรา สายตาของเขาก็เริ่มคมขึ้น

"อย่าคิดอะไรออกนอกลู่นอกทางนะ ไม่งั้นฉันจะจัดการกับคุณจริงๆ" เฉินหยู เตือนด้วยการชูมือทำท่าจะชก รู้ดีว่าเขาคิดอะไรเพลิดเพลินกับการหลอกลวงอยู่

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและตอบว่า: "ทำไมจะต้องคิดไม่ดีล่ะ? ฉันเป็นอัครสังฆราชที่มีจิตใจบริสุทธิ์ แล้วก็ไม่น่าจะทำอะไรที่ไม่ดีเลย จริงๆ แล้วเงินเหล่านี้ในอนาคตก็จะเป็นของเธอ ไม่ว่าจะเป็นของเธอ ก็เท่ากับเป็นของฉันอยู่ดี ฉันไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปทำเรื่องไม่จำเป็น"