บทที่ 1826 ฉีกหน้ากัน

เหล่าคนกลางในตระกูลเฉินต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า พวกเขาไม่คาดคิดว่าครั้งนี้คุณย่าใหญ่เฉินจะตัดสินใจแน่วแน่ถึงขั้นจะปลดอำนาจของเฉินหยูอย่างเด็ดขาด!

เดิมทีพวกเขาคิดว่าคุณย่าใหญ่เฉินจะใช้โอกาสที่ชาวมี่เข้ามากดดันเฉินหยูโดยไม่ต้องออกแรงให้มาก แต่กลับกลายเป็นว่าชาวมี่ไม่ได้มาล้างแค้น กลับมาขอโทษแทนเสียอีก แล้วตอนนี้จะถึงขั้นฉีกหน้ากันเลยหรือ?

เฉินหยูได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นว่า: "ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกคุณไม่มีทางปล่อยฉันไปง่ายๆ เพราะงั้นฉันก็เลยพาเขามาด้วย"

ในขณะที่พูด สายตาของเฉินหยูหันไปมองฉีเติ่งเสียน พร้อมรอยยิ้มแฝงความมั่นใจ สำหรับเธอแล้ว ต่อให้สถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน ตราบใดที่ผู้ชายคนนี้อยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็นถ้ำเสือหรือบ่อมังกรก็ไม่ใช่สถานที่อันตรายอีกต่อไป

ฉีเติ่งเสียนมองกลับมาด้วยการกลอกตา เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เก่งมากในการใช้ประโยชน์จากเขา แต่ผลตอบแทนที่เธอให้กลับมามันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย ครั้งนี้ก็เหมือนเดิม เขาถูกเธอลากมาใช้เป็นเครื่องมืออีกแล้ว!

คำพูดของเฉินหยู ทำให้คุณย่าใหญ่เฉินและเฉินเย่หันสายตาพุ่งเป้าหมายไปที่ฉีเติ่งเสียนในทันที ราวกับเขาเป็นศัตรูร่วมที่ต้องกำจัด!

"เสี่ยวเฉินเพื่อนรักของฉัน เธอนี่มันใจร้ายเกินไปแล้วนะ!" ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น

"ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้คุณเป็นคนที่ฉันถูกใจล่ะ?" เฉินหยูตอบกลับด้วยสายตาอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรู้สึก

ฉีเติ่งเสียนได้แต่ส่ายหัวอย่างจนปัญญา ก่อนจะมองไปยังคุณย่าใหญ่เฉินแล้วพูดขึ้นอย่างใจเย็นว่า "คุณย่าใหญ่เฉิน ผมว่าไม่จำเป็นต้องใช้วิธีรุนแรงขนาดนี้ในการแก้ปัญหาเลย พวกคุณเป็นครอบครัวเดียวกัน ยังสามารถคุยกันดีๆได้ แม้จะมีความขัดแย้ง แต่ก็ค่อยๆหาทางออกไปเถอะ ถ้าจะให้ดี ลองดูกันสิว่าใครถูกหรือผิดจริง ๆสักครั้ง ตระกูลซ่งยังรู้จักเหลือทางถอยไว้ คุณย่าจะเดินหน้าชนกำแพงไปทำไม?"

คุณย่าใหญ่เฉินหัวเราะเยาะเย้ย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตลกสิ้นดี! แกเป็นใคร ถึงกล้าสอนฉันว่าจะทำอะไร? ฉันผ่านประสบการณ์มากกว่าข้าวที่แกกินมาทั้งชีวิตเสียอีก! ต้องให้คนอย่างแกมาสอนฉันรึ?"

เฉินหยูพูดขึ้นพร้อมยิ้มแย้ม "คุณย่ายังสุขภาพดีมากเลยนะคะ นี่ยังไม่สำลักเกลือตายอีกเหรอ?"

สายตาของคุณย่าใหญ่เฉินเปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที เธอตอบกลับอย่างเดือดดาล

"เฉินหยู เธอช่างเป็นหลานรักของฉันจริงๆ ถ้าฉันโหดเหี้ยมกว่านี้อีกนิด ฆ่าเธอตั้งแต่เด็กๆ เรื่องวุ่นวายพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!"

แต่เฉินหยูยังคงยิ้ม พร้อมตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว "อารมณ์เสียแล้วเหรอคะ? แต่ปลาก็ว่ายน้ำเป็น จะจมน้ำตายได้ยังไงกันล่ะ?"

เฉินเย่หันมามองฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาเย็นชา และพูดขึ้น "แกมันก็แค่คนนอก คิดจะมายุ่งเรื่องของตระกูลเฉินในหนานหยางอย่างนั้นเหรอ? แน่ใจนะว่าไม่ใช่การหาทางตายเร็ว?"

คนในตระกูลเฉินที่อยู่ฝั่งเดียวกับเฉินเย่ก็พากันหัวเราะเยาะเย้ย สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความดุร้ายและความไม่หวังดี

ถึงแม้ว่า "หลี่ปั้นเสียน" คนนี้จะเก่งกาจเพียงใด แต่ในเมื่อเขาเข้ามาในเขตของตระกูลเฉินแล้ว ก็อย่าหวังว่าจะจากไปได้ง่ายๆ! เฉินหยูคิดจริงๆหรือว่าเขาคนนี้เป็นเทพเจ้าที่ลงมาจากสวรรค์? ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี!

"จริงๆผมก็ไม่อยากยุ่งเรื่องนี้หรอกนะ แต่พวกคุณคิดจะรังแกเฉินหยู ผมยอมไม่ได้" ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ยิ่งไปกว่านั้น พวกคุณยังจะบังคับให้เธอแต่งงานกับคนของสมาคมหัวเมิ่น แบบนี้มันไม่ใช่การแย่งคนรักกันชัดๆเหรอ?"

ในตอนนี้ ซีมัวร์ได้เดินมาถึงหน้าประตูห้องประชุมแล้ว เขายื่นมือออกไปนอกประตู จากนั้นก็มีคนส่งกระบองยาวมาให้เขา

เมื่อเขารับกระบองนั้นมาแล้ว เขาก็สะบัดมันเบาๆจนเกิดเสียงขึ้นจากกระบอง ปลายกระบองชี้ไปทางฉีเติ่งเสียน ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างาม และแสดงออกถึงอากัปกิริยาของปรมาจารย์

"คุณย่าใหญ่เฉิน ผมขอเตือนดีๆแล้วนะ คุณแน่ใจว่าจะไม่ฟังหรือ? ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยอยากใช้กำลัง แต่ถ้าต้องลงมือจริงๆล่ะก็ สถานการณ์จะกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน" ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คลาร์กอย่างนั้นเหรอ? บังอาจพูดจาใหญ่โตแบบนี้ในเขตของตระกูลเฉินของฉัน!" เฉินเย่พูดอย่างดูถูก

"ไม่เคยมีใครกล้าขัดขืนคำพูดของฉันแบบนี้มาหลายปีแล้ว! แล้วแกยังกล้าคิดว่าเป็นคางคกที่จะมากินเนื้อหงส์อีกหรือ? วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตายเสีย แล้วในวันครบเจ็ดวันของแก ฉันจะให้เฉินหยูแต่งงานทันที!" คุณย่าใหญ่เฉินกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

เธอรู้สึกว่าบารมีที่สะสมมาหลายปีของเธอถูกท้าทาย โดยเฉพาะเฉินหยู ที่วันนี้เหมือนจะทุ่มเททุกอย่างในการโต้เถียงกัน แทบทุกคำพูดของเธอถูกเฉินหยูสวนกลับอย่างรุนแรง