บทที่ 1828 เมิ่งเต๋อถวายดาบ

ซีมัวร์ถูกโยนไปข้างหน้าอย่างรุนแรงเหมือนกับตุ๊กตาที่ไม่มีโครงกระดูก และชนกับกำแพง ก่อนที่ร่างกายจะหมุนไปในท่าทางที่แปลกประหลาดแล้วล้มลงบนพื้น ร่างของเขากลายเป็นกองเนื้อที่ไม่สามารถขยับได้เหมือนกองโคลน

กระบองหกจุดครึ่งที่เขาภูมิใจนั้นก็หล่นลงบนพื้น กลายเป็นสิ่งไร้ค่า ไม่มีเจ้าของ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเย่แข็งทื่อไป เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ในขณะที่ยังเห็นซีมัวร์กำลังกดดันฉีเติ่งเสียนอยู่ในวินาทีที่ผ่านมา แต่ในอีกชั่วขณะต่อมา ซีมัวร์ก็เสียชีวิตไปแล้ว!

นี่คือราชาแห่งกระบองจากประเทศเซียงเจียวที่มีชื่อเสียงในทักษะกระบองที่ไม่มีใครเทียบได้ในประเทศของเขา แต่วันนี้เขากลับเสียชีวิตด้วยมือของหลี่ปั้นเสียน ทำให้ทุกคนรู้สึกไม่อยากจะเชื่อเลย

คุณย่าใหญ่เฉินตกใจไม่น้อย ไม่คาดคิดเลยว่าฉีเติ่งเสียนจะมีความแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ ถึงขั้นทำให้ราชากระบองจากประเทศเซียงเจียวอย่างซีมัวร์เสียชีวิต!

"ก็มีฝีมืออยู่บ้าง แต่ดูเหมือนจะไม่มากนักนะ!" ฉีเติ่งเสียนยิ้มพูดออกมา

คุณย่าใหญ่เฉินยกไม้เท้าหัวมังกรขึ้นและทุบลงไปบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดังสนั่น ในทันทีนั้น ทหารติดอาวุธจำนวนมากที่ถือปืนไรเฟิลหรือปืนกล ก็เข้ามาจากด้านนอก พร้อมทั้งกระจายตัวอยู่ทั่วทุกมุมด้วยอาวุธที่มีพลังรุนแรง!

คุณย่าใหญ่เฉินยิ้มเยาะแล้วพูดว่า: "นายฆ่าซีมัวร์ได้ก็จริง แต่จะทำยังไงล่ะกับการมีฝีมือสูงขนาดนั้น? มีคนมากมายและปืนมากมายแบบนี้ ฉันจะดูว่านายจะรับมือกับฝูงกระสุนได้หรือไม่!"

คนในตระกูลเฉินต่างก็ถอยห่างกันอย่างรู้ทัน ทิ้งให้ฉีเติ่งเสียนยืนอยู่ในพื้นที่ว่างกลายเป็นเป้าให้กับพวกเขา

"เริ่มใช้ปืนแล้วเหรอ? จริงๆก็ไม่สนหน้าตาของคนในครอบครัวแล้วนะ!" เฉินหยูสีหน้าก็เริ่มเย็นชาลง พร้อมถามด้วยท่าทางเยือกเย็น

"หน้าตาครอบครัว? ถ้ายังคิดว่าเราเป็นครอบครัวจริงๆ ก็ปล่อยความดื้อรั้นของเธอไปเถอะ ทำตามแผนของตระกูลซะ!" คุณย่าใหญ่เฉินตวาดเสียงดังไปที่เฉินหยู โดยไม่พอใจอย่างชัดเจน

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่ทหารติดอาวุธที่เข้ามาในห้องประชุม แล้วก็ส่ายหัว ก่อนจะพูดขึ้นว่า:"หลายคนเคยบอกฉันเรื่องพวกนี้แล้วว่า คุณปู่พูดแบบนี้กับฉัน ว่าฉันจะสามารถสู้ได้หรือเปล่า...ฮึ... ผมบอกเลยว่าผมสามารถสู้กับปืนได้!"

เมื่อคำพูดของฉีเติ่งเสียนดังออกมา ทุกคนในตระกูลเฉินก็อดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันและคิดว่าเขามีท่าทางหยิ่งผยองเกินไป

คุณย่าใหญ่เฉินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉีเติ่งเสียนกลับใช้ปลายเท้าดันไปที่กระบองหกจุดครึ่งแล้วเตะมันขึ้นมาในมือ จากนั้นเขาก็หมุนตัวหลบและกระบองในมือก็เหวี่ยงไปข้างซ้ายและขวา เสียงดัง "ปึ๊บ ป๊าป!" เมื่อกระบองฟาดไปที่ทหารติดอาวุธสี่คนจนพวกเขาล้มลงไปทันที

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ทหารที่มีการตอบสนองรวดเร็วถึงกับตกใจและรีบเปิดปืนยิง แต่หลังจากเสียงปืนดังขึ้น พวกเขาก็พบว่าไม่สามารถยิงโดนเป้าหมายได้ แม้แต่แค่ขอบเสื้อก็ยังไม่โดนเลย

ดูเหมือนว่าฉีเติ่งเสียนมีความสามารถเหมือนกับรู้ล่วงหน้าและสามารถหลบกระสุนจากปืนของพวกเขาได้อย่างแม่นยำ

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนฟาดกระบองทำให้ทหารสี่คนล้มลง เขาก็ทิ้งกระบองในมือและเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ร่างของเขาเคลื่อนไหวเหมือนกับนกนางแอ่นที่บินผ่านน้ำ แค่สามก้าว ก็สามารถปรากฏตัวตรงหน้าคุณย่าใหญ่เฉินได้ภายในช่วงเวลาสั้นๆ

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็ใช้ท่าเท้าแปดทิศ และหมุนตัวไปข้างหลังคุณย่าใหญ่เฉิน แล้วใช้มือทั้งสองข้างวางบนไหล่ของท่าน

ทหารที่เห็นฉากนี้ต่างก็ระวังตัวและไม่กล้าลั่นปืนยิงอีก กลัวจะทำให้คุณย่าใหญ่เฉินได้รับบาดเจ็บ

เฉินหยูซึ่งเป็นคนที่มีไหวพริบดี ใช้จังหวะนี้เคลื่อนตัวไปอยู่ข้างๆ ฉีเติ่งเสียนอย่างรวดเร็ว

"หลี่ปั้นเสียน! กล้าทำอะไรกับคุณยายของฉัน! ปล่อยท่านเดี๋ยวนี้!" เฉินเย่ตะโกนด้วยความโกรธและตกใจ

ไม่มีใครคิดเลยว่าผู้ชายคนนี้มีฝีมือที่น่ากลัวถึงขนาดนี้ ในขณะที่ถูกล้อมด้วยปืนจำนวนมาก เขายังสามารถฟาดคนสี่คนออกไปได้ในทันที แล้วพุ่งออกจากการล้อมจนจับตัวคุณย่าใหญ่เฉินได้!

คนแบบนี้ หากอยู่ในสมัยโบราณ คงจะเป็นนักฆ่าชั้นยอดที่สามารถทำให้กษัตริย์ต้องเสียเลือดได้เลย!

ฉีเติ่งเสียนยืนมือทั้งสองข้างบนไหล่ของคุณย่าใหญ่เฉิน แล้วยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า: "ผมแค่อยากจะพูดคุยใกล้ๆ กับคุณย่าใหญ่เฉินเท่านั้นเอง ทำไมพวกคุณต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ล่ะ?"