บทที่ 1837 คาปูซาน

เช้าวันต่อมา ฉีเติ่งเสียนสวมสูทที่หล่อเหลา และจัดแต่งทรงผมให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

แต่ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนรูปลักษณ์หรือสไตล์การแต่งตัวอย่างไร ก็ยังคงให้ความรู้สึกเหมือนพวกรวยใหม่ ทำให้ดูตลกเสียมากกว่า

เฉินหยูวางแผนพา ฉีเติ่งเสียนไปที่เมืองซูลาเพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง งานนี้จัดขึ้นโดยผู้ว่าราชการเมืองซูลา คาปูซาน

คาปูซานนับว่าเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดคนหนึ่งในแวดวงการเมืองของประเทศหนานหยาง เขาบริหารจัดการเมืองซูลาได้อย่างดีเยี่ยม จนชาวเมืองต่างเคารพนับถือเขาอย่างมาก

ฉีเติ่งเสียนได้ยินชื่อของคาปูซานแล้วก็อดคิดติดตลกไม่ได้ว่า ทำไมเขาไม่ชื่อคาปูด้าไปเลย

เฉินหยูสวมสูทสีขาวทั้งชุด ดูสง่างามและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ประกอบกับแว่นตาใหม่ที่ฉีเติ่งเสียนเพิ่งให้เป็นของขวัญ ทำให้เธอยิ่งดูมีลุคนักธุรกิจหญิงผู้ทรงอิทธิพล

เธอแต่งหน้าอ่อนๆ แต่กลับทำให้ดูงดงามยิ่งขึ้น ใครจะคิดว่าดินแดนหนานหยางจะสามารถหล่อเลี้ยงความงามระดับนี้ขึ้นมาได้

“งานเลี้ยงวันนี้มีอะไรพิเศษเหรอ? ผู้ว่าราชการเมืองซูลาเป็นคนที่สำคัญขนาดที่ทุกคนต้องเอาใจเลยเหรอ? แม้แต่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเฉินยังต้องออกโรงด้วย” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยความสงสัย

“อย่าประมาทคาปูซานนะ เขาเป็นคนที่ได้รับความนิยมสูงมากในหนานหยางและยังมีโอกาสสูงที่จะลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในครั้งหน้า แถมยังมีโอกาสชนะสูงมากด้วย” เฉินหยูตอบ

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเข้าใจ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ไม่แปลกใจเลยที่เฉินหยูให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงนี้ เพราะผู้ว่าราชการคนนี้อาจกลายเป็นประธานาธิบดีในอนาคต

แม้ว่ารัฐบาลหนานหยางจะอยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลเฉิน แต่ก็ยังมีการต่อสู้ทางอำนาจกันอยู่เสมอ คล้ายกับความสัมพันธ์ระหว่างคณาธิปไตยของประเทศเสวี่ยกับรัฐบาลเสวี่ย

ตระกูลเฉินย่อมต้องการประธานาธิบดีที่เชื่อฟัง แต่คาปูซานกลับมีความนิยมชมชอบจากประชาชนสูงเกินกว่าจะใช้วิธีรุนแรงจัดการเขาได้ มิฉะนั้นจะเกิดการต่อต้านในหมู่ประชาชนหนานหยาง

“ยิ่งไปกว่านั้น คาปูซานยังมีท่าทีที่ไม่เป็นมิตรต่อชาวจีนอย่างมาก เพียงแต่เขาไม่แสดงออกบ่อยนัก” เฉินหยูกล่าวต่อ

“งั้นเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนฟังแล้วเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกไม่พอใจ

นี่มันยุคไหนแล้ว ไม่ใช่สมัยที่ทุกคนถักเปียยาวกันแล้ว ประเทศที่ล้าหลังอย่างหนานหยางยังมีหน้ามาดูถูกชาวจีนอีกเหรอ?

ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเฉินต่างหากที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังการปกครองหนานหยาง คาปูซานมีสิทธิ์อะไรมาดูแคลนกัน?

เฉินหยูพาฉีเติ่งเสียนไปยังลานจอดเครื่องบิน ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว Sikorsky-S-92 ที่หรูหรา ตัวเครื่องยังพ่นสีเป็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลเฉิน บ่งบอกถึงความเป็นส่วนตัวของเครื่องบินลำนี้

“จากที่นี่บินไป ถ้าสภาพอากาศปกติ ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง” เฉินหยูเปิดแผนที่บนแท็บเล็ตให้ฉีเติ่งเสียนดู

“หืม? เหมืองหินดำอยู่ใกล้กับเมืองซูลานี่นา” ฉีเติ่งเสียนเห็นตำแหน่งเหมืองที่สวีเอ้าเสวี่ยซื้อมาจากแผนที่

เหมืองแห่งนี้เคยถูกตระกูลเฉินขุดจนแทบหมดแล้ว เฉินหยูถึงได้ขายให้สวีเอ้าเสวี่ย ใครจะคิดว่าเธอกลับโชคดีระเบิดเจอเส้นแร่ที่ซ่อนอยู่

เฉินหยูได้ยินก็อดยิ้มไม่ได้ เธอกล่าวว่า “เมื่อวานยังบอกว่าจำสวีเอ้าเสวี่ยไม่ได้เลย แล้วตอนนี้ทำไมถึงมาสนใจเหมืองของคนเค้าได้ล่ะ?”

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า “อ๋อ...ก็แค่ได้ยินมาว่าเธอมองข้ามเหมืองนี้แล้วขายไป แต่กลับถูกคนเค้าพบเจอเส้นแร่น่ะสิ”

“ฉะนั้น ฉันเลยสนใจสักหน่อย"

“สุดท้าย ก็ยังแคร์เธออยู่ดีใช่ไหมล่ะ?”

“สวีเอ้าเสวี่ยคือใคร มันไม่สำคัญจริงๆ!”

เฉินหยูถูกท่าทีจริงจังของเขา ทำให้หลุดหัวเราะ เธอส่ายหน้าเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เดี๋ยวพอเจอหน้าเธอ นายอย่าเผลอวิ่งไปทักเอาล่ะ”