บทที่ 1838 หมาผู้แพ้

หวงอิงมาที่นี่ในฐานะตัวแทนของตระกูลจ้าวดูเหมือนว่าเธอและคาปูซานจะมีข้อตกลงลับบางอย่างที่สำคัญมาก

ภรรยาของคาปูซาน น่าเหวย กล่าวขึ้นว่า “คุณหนูหวง หากคุณยินดีที่จะจัดหาอาวุธให้ เช่นนั้นเงื่อนไขก็น่าจะดีขึ้นไม่น้อย”

หวงอิงยิ้มเล็กน้อยก่อนตอบกลับ “ไม่ได้ค่ะ อาวุธที่ให้ได้จะเป็นเพียงของล้าสมัยจากประเทศเสวี่ยเท่านั้น ซึ่งถือว่าดีมากแล้ว อาวุธที่ทันสมัยในประเทศของเรา ไม่สามารถส่งออกไปให้ได้ ถ้าหากเกิดเรื่องขึ้น ไม่มีใครรับผิดชอบได้เลย”

“ไม่เป็นไร อาวุธล้าสมัยพวกนั้นยังคงมีอานุภาพพอที่จะสังหารคนได้เหมือนกัน กระสุนเพียงหนึ่งนัด ชีวิตหนึ่งก็จบแล้ว” คาปูซานตอบอย่างเย็นชา “จุดประสงค์ของเราไม่ใช่อาวุธล้ำยุค แต่เป็นการใช้เลือดและไฟเพื่อปลุกจิตวิญญาณแห่งความสามัคคีของชนชาติในหนานหยาง”

คาปูซานเป็นชาตินิยมที่มีแนวคิดสุดโต่ง และเพราะแนวคิดนี้เองที่ทำให้เขาได้รับความนิยมอย่างมากในหนานหยาง

หวงอิงกล่าวขึ้นว่า “ความเป็นปฏิปักษ์ที่คุณคาปูซานแสดงออกมานี้ บางครั้งทำให้ฉันไม่แน่ใจเลยว่า เมื่อคุณประสบความสำเร็จแล้ว คุณจะรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับเราได้”

คาปูซานตอบ “ตระกูลจ้าวที่คุณเป็นตัวแทน ไม่มีทางเลือกอื่นในหนานหยางนี้ การร่วมมือกับฉันถือว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ฉันเองก็ต้องการอิทธิพลของตระกูลจ้าวในหัวกั๋ว เพื่อช่วยให้เสียงของฉันในหนานหยางมีน้ำหนักยิ่งขึ้น”

หวงอิงพยักหน้าเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรต่อ เธอเพียงกล่าวว่า “หวังว่าแผนการของคุณจะสำเร็จนะคะ”

คาปูซานหัวเราะเย็นชา แล้วกล่าวว่า “ชาวหนานหยางทุกข์ทนกับพวกชาวหัวกั๋วมานานแล้ว ความสำเร็จต้องเกิดขึ้นแน่นอน”

ขณะพูด คาปูซานหันสายตาไปที่เฉินหยู ในดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ตระกูลเฉินกรุ๊ป คือศัตรูที่ใหญ่ที่สุดของชาวหนานหยาง!

หากไม่อาศัยโอกาสทองนี้กำจัดพวกเขา ชาวหนานหยางจะไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้อีกต่อไป

“เฮ้ ดูเหมือนว่าคาปูซานจะมีความเป็นศัตรูต่อเพื่อนนักเรียนเสี่ยวเฉินอย่างมากเลยนะ”

“แต่ก็ไม่แปลก เจ้าหน้าที่รัฐบาลในหนานหยางคนไหนบ้างที่ไม่เป็นปฏิปักษ์กับตระกูลเฉิน?”

“บางเรื่องตระกูลเฉินก็ทำเกินไปจริงๆ ไม่เหลือทางให้คนอื่น หากเป็นแบบนี้ต่อไป ต้องเจอผลสะท้อนแน่ๆ”

“มุมมองของเพื่อนนักเรียนเสี่ยวเฉินนั้นล้ำหน้ามาก”

ฉีเติ่งเสียนใช้เวลาภายในงานเลี้ยงกินอาหารพื้นเมืองของหนานหยางอยู่หลายอย่าง รู้สึกว่ารสชาติก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว อาจเป็นเพราะตอนเด็กเขาเคยกินอาหารที่จ้าวซือชิงทำบ่อยๆ ทำให้เขาไม่ค่อยเลือกกินอะไรมากนัก

ต้องยอมรับว่า การจะฝึกตนจนถึงขั้นหยั่งเห็นพระเจ้าไม่ใช่เรื่องง่าย ฉีเติ่งเสียนสามารถอดทนต่อการทรมานจากฝีมือการทำอาหารของจ้าวซือชิงในวัยเด็กได้ ก็แสดงให้เห็นว่ามีไม่กี่คนในโลกที่จะทำได้เหมือนเขา

“ไม่รู้ว่าหวงเกอจีกับคาปูซานวางแผนอะไรไว้ลับๆ ตระกูลจ้าวไม่มีใครดีนัก พวกเขาทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาอำนาจเบ็ดเสร็จของตัวเอง” ฉีเติ่งเสียนคิดในใจพร้อมสายตาเย็นชา

จากนั้น เขาก็เห็นคาปูซานเดินตรงไปหาเฉินหยู และยิ้มให้เธอพลางกล่าวว่า “คุณเฉิน ช่างเป็นเกียรติจริงๆ ที่มาในวันนี้ ผมต้องขออภัยที่ไม่ได้มาต้อนรับคุณก่อนหน้านี้”

เฉินหยูตอบอย่างสุภาพว่า “ท่านผู้ว่าราชการเมืองคาปูซานเกรงใจเกินไปแล้ว ฉันเป็นเพียงนักธุรกิจคนหนึ่ง ไม่น่าจะคู่ควรให้ท่านมาต้อนรับเป็นการส่วนตัวหรอกค่ะ”

คาปูซานกล่าวว่า “ใครบ้างไม่รู้ว่าเฉินกรุ๊ปในหนานหยางมีสถานะและบทบาทอะไร? คุณเฉินย่อมสมควรได้รับการต้อนรับจากผม”

ฉีเติ่งเสียนได้ฟังคำพูดเสแสร้งเหล่านี้แล้วแอบหัวเราะเยาะในใจ คิดว่า “คนแบบนี้ก็แค่พวกคนหน้าไหว้หลังหลอก ปากหวานแต่ซ่อนมีดไว้ในใจ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะลงมือแทงเฉินหยูจนถึงตาย”

เมื่อคาปูซานมาปรากฏตัว แขกในงานต่างตื่นเต้นและเข้ามาพูดคุยด้วย

คาปูซานพูดถึงแผนการพัฒนาเมืองซูลาในอนาคต และแสดงให้เห็นถึงความใจกว้างของเขา พร้อมพูดถึงความร่วมมือกับเฉินกรุ๊ปเพื่อสร้างเมืองที่ดีกว่าเพื่อประชาชนในเมืองซูลา

เขายังกล่าวอีกว่า หากมีโอกาส เขาอยากจะลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีด้วย แขกในงานต่างพากันเห็นด้วยและบอกว่าหากเขาลงสมัคร พวกเขาจะสนับสนุนอย่างเต็มที่

ในขณะที่ฉีเติ่งเสียนไม่มีความสนใจจะฟังคำพูดจาเสแสร้งเหล่านี้ สายตาของเขาติดตามไปที่หวงเกอจี ไม่นานนักเขาก็พบว่าเธอเดินไปที่มุมหนึ่งของงานเลี้ยง ซึ่งที่นั่นเอง เขาเห็นสวีเอ้าเสวี่ยยืนอยู่