บทที่ 1839 เผชิญความล้มเหลว

ก่อนหน้านี้ สวีเอ้าเสวี่ยก็เคยถูกหลานอวี่ดูถูกเหยียดหยามมาก่อน พวกคนตระกูลจ้าวเหล่านี้ไม่เคยเห็นค่าคนอื่นเลย

ตัวสวีเอ้าเสวี่ยเป็นคนที่หยิ่งทะนงในตัวเอง การที่ต้องมาทำงานให้ตระกูลจ้าวนั้นถือว่าเธออดทนอย่างที่สุดแล้ว แต่กลับยังต้องมาถูกสาวใช้สั่งนั่นสั่งนี่ ทำให้เธอเดือดดาลจนแทบระเบิด

ชีวิตของหลานอวี่นั้น ถูกเธอจ้างจิงถ่ง อวี้หนหวี่มาจัดการจนสิ้นซาก ทำให้เธอได้รับการสนับสนุนจากฉีหยุนเฟิง และได้รับผลประโยชน์ไม่น้อย

แต่ในตอนนี้ เธอกลับถูกสาวใช้ดูถูกอีกครั้ง แถมยังถูกตบหน้าอย่างแรง!

ถ้าเป็นเมื่อก่อน สวีเอ้าเสวี่ยคงตบกลับไปทันทีโดยไม่ลังเล แต่ตอนนี้เธอทำไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าตนเองทำอะไรไม่ได้

“เธอตบฉันงั้นเหรอ?” สวีเอ้าเสวี่ยลูบแก้มตัวเองก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ทำเป็นเล่นละครอะไร?” หวงอิงหัวเราะเยาะ “ทุกสิ่งที่เธอมีตอนนี้ ล้วนแต่เป็นของตระกูลจ้าวให้มา แต่ดูเหมือนว่าเธอจะลอยเกินไปแล้วนะ? คิดจะทำตัวดื้อรั้นสินะ?”

สวีเอ้าเสวี่ยตอบกลับด้วยเสียงเย็นว่า “แล้วมันจะทำไม?”

หวงอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “งั้นก็ส่งทุกอย่างที่เธอมีมาให้ฉันรับช่วงต่อ แล้วจากนั้นก็ทำตัวเหมือนหมาเชื่องๆ ไปประจบพวกทหารรับจ้าง! ถ้าไม่อย่างนั้น การมีชีวิตอยู่ของเธอก็ไร้ค่า!”

ในแววตาของสวีเอ้าเสวี่ยเริ่มมีความเย็นชาแฝงอยู่ เธอตอบว่า “เธอคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เกินไปแล้วหรือเปล่า? ฉัน สวีเอ้าเสวี่ยใช้เวลาสร้างฐานในหนานหยางมานาน เธอคิดว่าจะเอาไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?”

หวงอิงหัวเราะเยาะ “ถ้าเธอไม่ฟังคำพูดของฉัน วันนี้ฉันจะหักแขนหักขาเธอ แล้วให้เธอคลานออกไปจากที่นี่เหมือนคนน่าสมเพส!”

ทันใดนั้นเอง ภรรยาของคาปูซาน น่าเหวยก็เดินเข้ามา เป็นหญิงสาวจากหนานหยางที่มีผิวเข้มเล็กน้อย แต่หน้าตาไม่ได้แย่ หลังแต่งหน้าก็ถือว่าสวยเลยทีเดียว

“ให้ฉันคลานออกไปงั้นเหรอ?” สวีเอ้าเสวี่ยลูบริมฝีปากตัวเองและหัวเราะเบาๆ “ฉันว่าเธอเองต่างหากที่จะต้องคลานออกไป!”

น่าเหวยเดินเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคน แล้วยิ้มถามว่า “คุณหนูทั้งสอง เกิดอะไรขึ้น ถึงได้ทะเลาะกันขนาดนี้?”

สวีเอ้าเสวี่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คุณนายน่าเหวย ผู้หญิงบ้าคนนี้อยู่ดีๆ ก็ลงมือทำร้ายฉัน คุณในฐานะเจ้าภาพงานเลี้ยงนี้ จะว่าอย่างไรบ้าง?”

หวงอิงหัวเราะเยาะ “ตบมันก็เพราะมันเป็นผู้หญิงไร้ค่าที่ไม่ยอมเชื่อฟัง หมาตัวเมีย!”

สวีเอ้าเสวี่ยหันไปหาน่าเหวย “คุณได้ยินแล้วใช่ไหม?”

เธอมีความสัมพันธ์อันดีกับคาปูซาน เคยร่วมมือกันทำธุรกิจบางอย่างจนประสบความสำเร็จ ทำให้เกิดมิตรภาพระหว่างกัน

ดังนั้น เธอจึงสงบนิ่ง ไม่ได้หวาดกลัวอะไร

“ฉันได้ยินแล้ว” น่าเหวยตอบ

“แล้วจะว่าอย่างไร?” สวีเอ้าเสวี่ยถามอย่างสงบ

“สิ่งที่เธอพูดก็ดูเหมือนจะไม่ผิดนะ” น่าเหวยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ซึ่งคำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของสวีเอ้าเสวี่ยเปลี่ยนสีไปทันที

ใบหน้าของสวีเอ้าเสวี่ยมืดมนลงทันที แม้แต่สายตาก็เย็นเยือก เธอพูดอย่างช้าๆ ว่า “น่าเหวย คุณหมายความว่าอย่างไร? คุณคาปูซานรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”

น่าเหวยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เป็นหมาก็ควรจะเชื่อง ถ้าคิดจะกัดเจ้าของ ก็สมควรถูกฆ่าทำเนื้อกิน มีอะไรผิดตรงไหนล่ะ? คุณหนูมิลลิเซนต์ คุณคือคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เกินไปหรือเปล่า? สามารถแว้งกัดเจ้าของได้แล้ว?”

สวีเอ้าเสวี่ยโกรธจนตัวสั่น “คุณตั้งใจร่วมมือกับสาวใช้นี้เพื่อกดดันฉันใช่ไหม?”

“กดดัน? คุณคิดผิดแล้ว”

“มันคือการสั่งให้คุณเชื่อฟังต่างหาก ฮ่าๆ…...”

“ถ้าคุณไม่เชื่อฟัง สิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่ จะเป็นสิ่งที่คุณต้องเผชิญในวันนี้”

“ไม่มีใคร สามารถช่วยคุณได้!”

น่าเหวยเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส มองสวีเอ้าเสวี่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการดูแคลน ราวกับมองดูมดแมลงตัวหนึ่ง