บทที่ 1846 ขอคำแนะนำจากผู้มีอำนาจ

ฉีเติ่งเสียนและกูซินสกี้พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พูดเรื่องบ้านเรื่องช่องกันไปก่อนที่จะเริ่มพูดถึงเรื่องสำคัญ

หลังจากกูซินสกี้ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็กล่าวว่า

"ถ้าอย่างนั้นตระกูลเฉินน่าจะทำพลาดจริงๆ แน่นอนว่าความสามารถของตระกูลจ้าวในการล่อลวงคนก็ไม่ต้องสงสัย พวกเขาน่าจะมอบสิ่งจูงใจที่ยั่วยวนมากกว่านี้"

ฉีเติ่งเสียนฟังอย่างตั้งใจ เพราะเขารู้ดีว่าต้าเอ่อร์ที่สามารถสร้างอาณาจักรของตัวเองได้ ย่อมต้องฉลาดล้ำอย่างแน่นอน และที่จริงแล้วต้าเอ่อร์ก็ฉลาดจริงๆ เพราะหัวของเขานั้นโล่งเตียน เหลือแค่ขนนกเปล่าๆไม่กี่เส้น

"ฉันเอนเอียงไปทางการตัดสินใจของคุณเฉิน ว่าพวกเขาน่าจะพยายามผลักดันคาปูซานขึ้นเป็นประธานาธิบดี เพื่อควบคุมผลประโยชน์ในหนานหยางมากขึ้น"

"แต่ในใจฉันก็ยังมีข้อสงสัยอยู่นิดหน่อย..."

กูซินสกี้พูดออกมาช้าๆ และเริ่มใช้ความคิดเพื่อหาคำตอบให้กับความสงสัยของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนถามว่า "อะไร?"

กูซินสกี้ตอบว่า "อย่าคิดเรื่องนี้ให้ซับซ้อนเกินไป บางครั้งความรุนแรงคือวิธีการที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหาทุกอย่าง"

ฉีเติ่งเสียนได้ยินคำพูดนี้แล้วก็อึ้งไปชั่วขณะ

กูซินสกี้กล่าวต่อไปว่า "อย่าลืมเหตุการณ์เลือดเดือนตุลาที่เราเคยวางแผนกัน รวมถึงการยิงถล่มอาคารรัฐบาล..."

ฉีเติ่งเสียนครุ่นคิดสักพักแล้วกล่าวว่า "ฉันจะระมัดระวังเรื่องนี้ พวกเขาจะใช้วิธีนี้ ฉันก็พร้อมที่จะใช้มันเช่นกัน"

กูซินสกี้ก็ไม่ได้ให้การวิเคราะห์ที่ชัดเจนมากนัก แต่เขารู้สึกว่าตระกูลจ้าวจะไม่ใช้วิธีการที่อ่อนโยนเหมือนที่คิดกันไว้ คงจะใช้วิธีที่รุนแรงและตรงไปตรงมามากขึ้น

หลังจากที่พูดคุยกับกูซินสกี้เสร็จแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็จมอยู่ในความคิดของตัวเอง ขณะที่เฉินหยูก็ยุ่งอยู่กับการวิเคราะห์ข้อมูล และยังคิดว่าจะสามารถเอาหุ้นที่ขายไปกลับมาได้หรือไม่

"ฉันคิดว่าเมืองซูลา เป็นที่ที่เต็มไปด้วยปัญหา วันนี้คาปูซานถึงกับอยากหันหลังให้คุณแล้ว ควรจะออกจากที่นี่เร็วๆดีกว่า" ฉีเติ่งเสียนหันกลับมาพูดกับเฉินหยู

"อืม... คำพูดของคุณมีเหตุผลจริงๆ เขานี่ถึงกับอยากใช้กองทัพเลยเหรอ แสดงว่าความสัมพันธ์ของเขากับตระกูลจ้าว ทำให้เขามั่นใจขนาดนี้เลยเหรอ?" เฉินหยู พยักหน้าและอารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ เย็นลง

เฉินหยูหันมาถามด้วยรอยยิ้ม "แล้วคุณจะเก็บเป่ยบูฉีเมื่อไหร่? เขามีความสัมพันธ์ตรงกับพวกนอกรีตแล้ว เราสามารถยืนยันได้แล้ว ถ้าเก็บเขาไปได้ สมาคมหัวเมิ่น ก็จะเสียหลักเอง"

ฉีเติ่งเสียนตอบอย่างไม่รีบร้อนว่า "ไม่ต้องรีบ ตอนนี้พ่อของฉันกำลังขายน้ำมนต์สูตรพิเศษให้เขาอยู่ รอให้เขาทำเงินได้ก่อนเถอะ"

"ถ้าฉันทำตอนนี้ ไปขัดขวางเขาหาเงิน อาจจะทำให้เขาไม่พอใจ แล้วอาจจะไม่ยอมร่วมมือกับฉันเลยก็ได้"

"ไอ้เฒ่ากระโหลกหินนั่น ขี้โมโหมาก รอให้เขาหาเงินได้พอสมควรแล้วค่อยว่ากัน!"

แม้ว่าฉีปู้อวี่จะลดราคาน้ำมนต์ที่ขายให้เป่ยบูฉีไปแล้ว แต่ก็ยังคงมีกำไรมหาศาล เพราะน้ำมนต์เหล่านั้นได้มาจากการปล้นมา ทั้งยังมีน้ำมนต์เกือบเต็มถังในคุกโยวตูอีกครึ่งถัง ไม่รู้สึกเสียดายเลยแม้แต่น้อย

เฉินหยูฟังแล้วก็อดขำไม่ได้ พ่อลูกคู่นี้ช่างมีเล่ห์เสียจริง ทั้งคู่ยังคงไม่รีบหันไปสนใจตระกูลเป่ยขนาดนี้ เรียกได้ว่าครอบครัวของเป่ยคงจะซวยสุดๆ แล้ว…

เฉินหยูส่ายหัวและพูดว่า "พวกนายเนี่ยนะช่างชั่วจริงๆ คิดจะเอาเงินจากตระกูลเป่ยก็พอแล้ว แต่ถ้าเป็นฉันจะแต่งงานกับเป่ยบูฉีกลับไม่ได้เลย มันช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ"

ฉีเติ่งเสียนทำหน้าตาจริงจังพูดว่า "ของฉันไม่ใช่ของเธอหรือไง? ทำไมต้องไปหาทางลัดด้วย? แล้วยิ่งเธอสวยขนาดนี้ ฉันกังวลแทนเธอ ไม่อยากให้เธอไปเสี่ยงอันตรายหรอก"

เฉินหยูหัวเราะเยาะ นี่มันชัดเจนเลยว่าเขากลัวว่าเธอจะไปขุดทรัพย์สินของตระกูลเป่ยมา แล้วสุดท้ายทำอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม

"คุณดูสิ ฉันแคร์คุณขนาดไหน รู้ว่าคุณไม่ปลอดภัยที่เมืองซูลา หลังจากส่งคุณหนูมิลลิเซนต์กลับบ้านแล้ว ฉันก็รีบมาหาคุณทันที" ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสีหน้าหวานซึ้ง