บทที่ 1845 ความเห็นไม่ตรงกันเล็กน้อย

หนานหยางเป็นดินแดนที่ป่าเถื่อนและล้าหลัง ทว่าตอนนี้ ในดินแดนแห่งนี้กลับมีประกายแห่งอารยธรรมปรากฏขึ้น

ทว่าตระกูลเฉิน ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในหนานหยาง กลับคิดเพียงแค่จะดับประกายไฟนี้ลง เพื่อให้พวกเขายังคงสามารถปกครองหนานหยางด้วยท่าทีที่อยู่เหนือผู้อื่นต่อไป

แต่เปลวไฟแห่งอารยธรรมนี้ จะสามารถถูกดับลงได้จริงหรือ?

ก็เหมือนกับหมัดของฉีเติ่งเสียนนั่นแหละ… ในโลกใบนี้ จะมีใครบ้างที่สามารถหยุดมันได้จริงๆ?

"ไม่คิดเลยว่าคุณจะมีสติแจ่มใสขนาดนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากจริงๆ" ฉีเติ่งเสียนยิ้มพลางพูด

"ไม่อย่างนั้น เราก็คงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไม่ได้หรอก!" เฉินหยูยิ้มตอบ "อย่างน้อยที่สุด ค่านิยมในบางด้านของเราก็ต้องสอดคล้องกัน"

"อืมๆๆ สมแล้วที่เป็นเพื่อนหญิงคนเดียวของฉัน" ฉีเติ่งเสียนยกนิ้วโป้งขึ้นชื่นชม

เฉินหยูรู้สึกอารมณ์ดีไม่น้อย ไม่รู้ว่าทำไม แต่ที่แน่ๆการที่เขาไม่ไปหาสวีเอ้าเสวี่ย แล้วกลับมาหาตัวเองแทน มันก็เป็นเรื่องที่ไม่เลวเลยจริงๆ

แต่ในขณะเดียวกัน สวีเอ้าเสวี่ยกลับอารมณ์ไม่ดีเลย

ด้านหนึ่ง เธอรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนจงใจทำตัวลึกลับเกินไป

อีกด้านหนึ่ง เธอก็รู้สึกไม่พอใจที่อารมณ์ของตัวเองเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างประหลาด

อย่างไรก็ตาม อารมณ์ดีๆของเฉินหยูกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะหลังจากได้รับรายงานจากลูกน้อง สีหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดทันที

บนหน้าผากที่ขาวสะอาด ปรากฏเส้นเลือดปูดขึ้นมาและเต้นตุบๆอย่างรุนแรง

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากซีดขาวเป็นแดงก่ำ เลือดในร่างกายพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด

นี่เป็นอาการของโทสะเล่นงานหัวใจ เห็นได้ชัดว่าเฉินหยูโกรธมากจริงๆ!

"พวกโง่เง่า!" เฉินหยูกัดฟันพูดด้วยความเดือดดาล เธออยากจะระบายอารมณ์ด้วยการทุบทำลายอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ยังอดกลั้นไว้

โดยปกติแล้ว เธอไม่ใช่คนที่จะโมโหอย่างไร้เหตุผล การทำอะไรแบบนั้นมีแต่จะทำให้ดูไร้ค่าในสายตาคนอื่น

ฉีเติ่งเสียนเห็นสีหน้าของเฉินหยูเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว แถมยังเต็มไปด้วยโทสะถึงเพียงนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ ก่อนเอ่ยถามว่า "เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้คุณหัวเสียขนาดนี้?"

เฉินหยูตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ไอ้พวกโง่นั่น! ดันเอาของสำคัญขนาดนั้นไปขายให้กับตระกูลจ้าวซะได้! ฉันประเมินความโง่เขลาของพวกมันต่ำเกินไปจริงๆ!"

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่รอให้เฉินหยูพูดต่อไป

"พวกมันกล้าดียังไง เอาหุ้น 40% ของสถานีโทรทัศน์หนานหยางไปขายให้กับตระกูลจ้าวเพื่อแลกกับเงิน 2 พันล้าน!" เฉินหยูโกรธจนตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด เธอแทบจะระงับความโกรธเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพูดขึ้น"แค่เรื่องนี้ มันถึงกับต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ?"

แต่เฉินหยูกลับส่ายหัว พลางกล่าวว่า "ทุกวันนี้ เทคโนโลยีพัฒนาไปมากจริงอยู่ หลายคนอาจจะไม่ค่อยดูทีวีกันแล้ว… แต่คุณอย่าลืมนะว่า หนานหยางยังเป็นประเทศที่ล้าหลัง!"

คำพูดนี้ทำให้ฉีเติ่งเสียนรู้สึกเหมือนถูกปลุกให้ตาสว่าง