บทที่ 1844 ลำดับความสำคัญ

ก่อนที่งานเลี้ยงจะเลิก เฉินหยูก็มาหาฉีเติ่งเสียนแล้วบอกเขาว่า น่าจะต้องอยู่ที่เมืองซูลาอีกสองวัน

เพราะท่าทีของคาปูซานทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ เหมือนกำลังมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่ เธอจึงต้องอยู่สืบเรื่องนี้ให้แน่ใจ

ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกเหมือนกันว่าท่าทีของคาปูซานที่เหมือนจะยอมตายไปพร้อมกันมันแปลกเกินไป เพราะในฐานะเจ้าหน้าที่ของหนานหยาง เขาไม่มีเหตุผลต้องไปแตกหักกับเฉินหยูขนาดนั้น

เรื่องนี้ทำให้เฉินหยูสงสัยว่าทางฝั่งของคุณย่าใหญ่เฉินกำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่ร้ายแรงและอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตกับเธอ

“รอข่าวจากฉันก่อน ฉันต้องไปหาข้อมูลเพิ่มเพื่อนำมาวิเคราะห์” เฉินหยูกล่าว

“อืม ระวังตัวด้วย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น รีบส่งข่าวมาหาฉันทันที” ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้น

เฉินหยูแสยะยิ้มก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงแดกดันว่า “ฉันจะไปรบกวนท่านได้ยังไงล่ะ? ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าท่านกำลังใช้เวลาสองต่อสองกับแฟนเก่าอยู่” พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป โดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตอบกลับเลย

สวีเอ้าเสวี่ยเดินไปที่รถของตัวเอง เปิดประตูขึ้นนั่ง แต่ทันทีที่เธอนั่งลง ประตูฝั่งผู้โดยสารก็ถูกเปิดออก

เธอหันไปมอง แล้วก็เห็นไอ้หมาขี้ขลาด ฉีเติ่งเสียน เธอจึงเบิกตากว้างก่อนตะโกนอย่างโกรธจัด “ฉันอนุญาตให้นายขึ้นมารึไง?! ลงไปเดี่ยวนี้!”

ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นว่า “พูดดีๆ หน่อย วันนี้ฉันเพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้นะ ถ้าฉันไม่ไปส่งเธอ แล้วหวงอิงตามมาแก้แค้น เธอก็รอวันตายงั้นเหรอ?”

ขณะที่พูด เขาก็หน้าด้านหน้าทนขึ้นมานั่งในรถหน้าตาเฉย แถมยังทำตัวสุภาพสุดๆ โดยการคาดเข็มขัดนิรภัยอีกด้วย!

สวีเอ้าเสวี่ย พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า "ฉันให้นายมาช่วยฉันหรือ? ฉันต้องการให้นายช่วยเหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจจะเถียงให้มากความ เขาเพียงเอนพนักพิงของเก้าอี้ไปข้างหลัง แล้วเอนตัวลงนอนอย่างสบายใจ "ยังยืนอึ้งอยู่ทำไม ขับรถสิ!"

สวีเอ้าเสวี่ย มุมปากกระตุกเล็กน้อย อยากจะโยนหมอนี่ลงจากรถนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่สตาร์ทรถแล้วขับไปยังจุดหมาย

"เฮ้! ตอนเธอให้ฉันช่วยฆ่ามิฮาอิด เธอบอกจะให้ฉันหนึ่งพันล้าน แต่สุดท้ายกลับเบี้ยวไปห้าร้อยล้าน เมื่อไหร่จะคืนฉัน?" ฉีเติ่งเสียนถามอย่างเกียจคร้าน

"หึ!" สวีเอ้าเสวี่ยหัวเราะเยาะ ไม่คิดจะตอบอะไร

"แล้วก็อีกเรื่องนะ เรื่องที่เผิงไหล ฉันยอมให้สวีเอ้าหลงเข้างานก็เพราะเห็นแก่หน้าเธอ ไม่งั้นบ้านสวีของพวกเธอไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวของโอกาส แบบนี้เธอไม่คิดจะขอบคุณฉันหน่อยเหรอ?" ฉีเติ่งเสียนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

สวีเอ้าเสวี่ย หันมาจ้องเขาแวบหนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่า "อยากลองดีใช่ไหม ฉันจะพานายไปส่งถึงค่ายทหารรับจ้าง ให้พวกมันเอาปืนยิงใส่นายจนพรุนเลยดีไหม?"

ฉีเติ่งเสียน ตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่า "สบายใจได้ เธอนั่งอยู่ใกล้ฉันขนาดนี้ ถ้าฉันต้องตาย ฉันต้องลากเธอลงไปด้วยแน่ เธอเป็นคนฉลาด คงไม่ทำอะไรโง่ๆ หรอก!"

สวีเอ้าเสวี่ย ถึงกับหัวเราะขำด้วยความโมโห ก่อนพูดว่า "นายมันยังเลวเหมือนเดิม ไม่มีเปลี่ยนเลย!"

ฉีเติ่งเสียน หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "แต่เธอน่ะ ดูสวยขึ้นทุกวันเลยนะ"

ไม่นานนัก สวีเอ้าเสวี่ย ก็ขับรถมาถึงเหมืองหินดำ บ้านพักของเธออยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ที่นี่คือฐานที่มั่นของเธอ

ฉีเติ่งเสียน สังเกตเห็นว่า บริเวณบ้านของสวีเอ้าเสวี่ยมีการรักษาความปลอดภัยแน่นหนา ทั้งจุดตรวจตราและเวรยามมากมาย ดูก็รู้ว่าเธอกลัวถูกลอบสังหารไม่น้อย

"โอเค ถึงที่แล้ว ฉันไปละ เอากุญแจรถมาด้วย ขอยืมใช้สักสองวัน" ฉีเติ่งเสียน ยื่นมือไปหาสวีเอ้าเสวี่ย

"อะไรนะ?" สวีเอ้าเสวี่ย ฟังแล้วถึงกับงง เต็มไปด้วยความสงสัย

"ทำไม ? หรือเธออยากให้ฉันค้างที่นี่? ฉันเป็นคนที่ไปนอนบ้านคนอื่นง่ายๆ งั้นเหรอ? ความซื่อสัตย์น่ะ เขียนอยู่บนหน้าฉันเลย!" ฉีเติ่งเสียน พูดพร้อมคว้ากุญแจรถจากมือของสวีเอ้าเสวี่ยไปหน้าตาเฉย

สวีเอ้าเสวี่ย ยังไม่ทันเข้าใจว่าเขากำลังเล่นตลกอะไร ฉีเติ่งเสียนก็ขึ้นรถ สตาร์ทเครื่อง แล้วเหยียบคันเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว

เธอยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ได้สติ แล้วขมวดคิ้วเต็มไปด้วยความสงสัยและความหงุดหงิด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าความรู้สึกของตัวเองดูจะซับซ้อนกว่าที่คิด...