บทที่ 1843 ความรักและความเกลียดชัง

เมื่องานเลี้ยงเกิดเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์เช่นนี้ขึ้น ทุกคนต่างรู้สึกได้ว่าบรรยากาศเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับมีความเงียบงันที่หนักอึ้งแผ่ปกคลุมอยู่!

โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่าง คาปูซานกับเฉินหยู ซึ่งเมื่อครู่เกือบจะถึงขั้นแตกหักกันแล้ว!

หากเมื่อครู่คนจากประเทศมี่ไม่ออกมายับยั้ง สถานการณ์จะลงเอยอย่างไร?

ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ คิดไม่ออกเลยว่าภาพเหตุการณ์จะเป็นเช่นไร หรือว่า คาปูซาน คิดจะนำกองกำลังทหารจากกเมืองซูลา มาโดยไม่เห็นแก่หน้าตาของตระกูลเฉินจริงๆ?

“ขอบใจนะ แดนจิโล” ฉีเติ่งเสียนกล่าวกับแดนจิโล “นายเป็นคนหนุ่มที่ไว้ใจได้เหมือนกันนะ!”

แดนจิโลแค่ยิ้มอย่างไม่แยแสก่อนตอบว่า “แค่เรื่องเล็กน้อย ถ้านายอยากขอบคุณฉันจริงๆ ก็แบ่งผลประโยชน์ให้สมาคมพันธมิตรตะวันออกของพวกเรามากหน่อยก็พอ”

ฉีเติ่งเสียน หัวเราะเสียงดังแต่ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ถามกลับว่า “แล้วนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

แดนจิโลตอบว่า “ไม่มีอะไรทำก็เลยออกมาเที่ยวเล่น”

ฉีเติ่งเสียน ไม่พูดอะไรมากอีก เขาตบไหล่ของแดนจิโลเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ส่วนแดนจิโลก็ยังคงมีท่าทีไม่จริงจังเหมือนเดิม พร้อมกับเริ่มมองหาเหยื่อของเขาในค่ำคืนนี้

ในฐานะที่เขาเป็นชาวประเทศมี่ แถมยังเป็นคนของกลุ่มทุนประเทศมี่อีกด้วย สิ่งนี้ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจที่ทรงอิทธิพลในทันที

“ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่ค่อยปกติเท่าไหร่…” เฉินหยูกล่าวอย่างครุ่นคิดในขณะที่นั่งอยู่ไม่ไกลจาก สวีเอ้าเสวี่ย

“ดูเหมือนว่าชื่อเสียงของนายจะไม่ได้มีอิทธิพลขนาดนั้น คาปูซานไม่เห็นจะเกรงใจนายเลย” สวีเอ้าเสวี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เฉินหยูหัวเราะเยาะก่อนกล่าวว่า “สิ่งที่ฉันบอกว่าไม่ปกติก็คือเรื่องนี้ อะไรที่ทำให้คาปูซานมีความกล้าขนาดนี้ ถึงกับกล้าหักหน้าฉันตรงๆ?!”

เธอหันไปมอง คาปูซาน ซึ่งตอนนี้กำลังหัวเราะพูดคุยกับกลุ่มคนจากหนานหยางอย่างร่าเริง ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่มีผลกระทบต่ออารมณ์ของเขาเลย

สวีเอ้าเสวี่ยกล่าวอย่างสงบว่า “บางทีอาจเป็นเพราะอิทธิพลของเขาเอง ที่ทำให้เขากล้ามีเรื่องกับนาย”

เฉินหยูส่ายหัวก่อนตอบว่า “มันไม่ง่ายขนาดนั้น! หมอนี่ปกป้องคนของตระกูลจ้าวอย่างออกหน้าออกตา ต้องมีข้อตกลงลับอะไรบางอย่างแน่ๆ”

ขณะที่พูดเช่นนี้ แววตาของเธอเริ่มคลางแคลงใจ รู้สึกว่าคาปูซานกับตระกูลจ้าวต้องมีแผนการลับที่ไม่อาจเปิดเผยได้ และหากปล่อยให้ดำเนินต่อไป มันอาจเป็นอันตรายร้ายแรงต่อตัวเธอเอง!

ส่วนตระกูลจ้าวเองก็มีความร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับคุณย่าใหญ่เฉินตระกูลเฉิน ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาย่อมได้รับทรัพยากรจากตระกูลเฉินมามากมาย ทำให้การดำเนินการในหลายๆ เรื่องเป็นไปได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น

ในตอนนั้นเอง ฉีเติ่งเสียนก็เดินกลับมา เขายิ้มให้กับ สวีเอ้าเสวี่ยแล้วถามว่า “เมื่อกี้ซัดไปพอสะใจรึยัง? สะใจแล้วใช่ไหม?”

แต่สวีเอ้าเสวี่ยกลับตอบอย่างเย็นชา “นายควรจะปล่อยให้ฉันโดนตบตายไปก่อน แล้วค่อยเข้ามา แบบนั้นทุกอย่างจะได้จบๆ ไป”

แม้ว่าเธอจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เนื้อหาในคำพูดของเธอกลับเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

ราวกับว่าเธอกำลังตำหนิ ฉีเติ่งเสียนที่มัวแต่ยืนดูอยู่เฉยๆ ไม่ยอมเข้ามาช่วยก่อนหน้านี้ จนทำให้เธอถูก หวงอิง และพวกกลั่นแกล้ง

“คนของกองทหารรับจ้างซุสก็มาที่นี่เหมือนกัน แต่บาร์ตันกลับไม่อยู่ เขาหายไปไหนกันนะ?” เฉินหยูพึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย เธอรู้สึกว่าสถานการณ์มันแปลกๆ

แต่ดูเหมือนว่า ฉีเติ่งเสียนและสวีเอ้าเสวี่ยจะไม่ได้สนใจเรื่องนี้ ทั้งสองคนกลับเริ่มทะเลาะกันเหมือนศัตรูคู่อาฆาต

ฉีเติ่งเสียนเยาะเย้ย สวีเอ้าเสวี่ยอย่างไร้ความปรานี ว่าเธอไม่มีความสามารถอะไรเลย ถึงกับถูกสาวใช้ของตระกูลจ้าวรังแก เป็นเรื่องที่น่าอับอายสุดๆ