บทที่ 1852 สามผู้นำใหญ่ของอาบา

ที่สนามบินนานาชาติกาดา สามคนยืนรอประมาณสิบกว่านาที แล้วก็มีหญิงสาวสูงโปร่งคนหนึ่งเดินออกมาจากในสนามบิน

คนนี้คือหวังเสี่ยวอวี้รุ่นน้องของหัวหน้าลัทธิอาบา สวมชุดลำลอง กางเกงขายาวสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาว ซึ่งมีผูกไทด์ด้วย ใบหน้าของเธอดูสง่างาม

แต่มีความเรียบง่ายจนไม่โดดเด่นนัก แม้ว่าจะมีรูปลักษณ์ที่เป็นมาตรฐานของความสวยก็ตาม

"นี่หวังเสี่ยวอวี้คือรุ่นน้องของหัวหน้าลัทธิอาบาเหรอ? ทำไมรู้สึกว่าเธอดูธรรมดามากๆ ไม่ได้เด่นอะไรเลยนะ!" เป่ยบูฉีคิดในใจ ขณะมองสำรวจหญิงสาวที่สูงโปร่งคนนั้น

หวังเสี่ยวอวี้เดินมาหยุดที่หน้าทั้งสามคน แล้วก็พยักหน้าเล็กน้อยให้กับฉีปู้อวี่ และกล่าวว่า "พี่ชาย! สบายดีไหมคะ นานแล้วที่ไม่เจอกัน!"

นักฆ่าหั่นแขนขารีบยิ้มแล้วพูดว่า "คุณหวัง หัวหน้าลัทธิอาบารอคุณอยู่ที่นี่มานานแล้ว!"

หวังเสี่ยวอวี้หัวเราะเบาๆแล้วกล่าวว่า "ท่านทูตเดเร็ก ขอโทษที่ทำให้รอคอยนานนะคะ"

นักฆ่าหั่นแขนรีบส่ายหัว แล้วแนะนำหวังเสี่ยวอวี้ให้กับเป่ยบูฉีว่า "คุณหวัง นี่คือศิษย์ใหม่ของเรา เขาคือรองประธานสมาคมการค้าแห่งหัวเมิ่น คุณเป่ยบูฉี!"

เป่ยบูฉีฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ คิดว่าเขาเป็นศิษย์ของลัทธิอาบาเมื่อไหร่?

แต่เมื่อคิดไปคิดมา เขาก็เริ่มเข้าใจว่า เขาดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์จากลัทธิอาบา และยังบูชารูปปั้นเทพมืดที่บ้าน เขาก็คงถือเป็นศิษย์ได้เหมือนกัน

ไม่เป็นไรหรอก ถ้าสามารถแก้แค้นได้ ก็ยอมรับไว้ละกัน... ต้องทำลายมหาวิหารอวตารให้สิ้นซาก ให้เจ้านั่นต้องสูญเสียทุกอย่าง พร้อมทั้งตบหน้าพระสันตะปาปาให้หายแค้น!

ตลอดชีวิตเป่ยบูฉีไม่เคยเจอเรื่องที่เสียหน้าขนาดนี้ เขามีความโกรธแค้นพระสันตะปาปามากจริงๆ

พระสันตะปาปาก็ไม่เคยประสบความอัปยศเช่นนี้มาก่อน เขามีความโกรธแค้นลึกซึ้งต่อศาสนาอาบาเช่นกัน

"หืม? เขาคือศิษย์ใหม่ของศาสนาของฉันเหรอ? แต่ตอนนี้ศาสนาเรากำลังเผชิญกับการโจมตีจากศาสนาศักดิ์สิทธิ์ เรากำลังลำบากมาก การดูดซึมเลือดใหม่เป็นเรื่องเร่งด่วน แต่ก็ต้องระวังอย่างมาก เขาคนนี้เชื่อถือได้หรือไม่?" หวังเสี่ยวอวี้มองไปที่เป่ยบูฉีด้วยสายตาเฉียบคม พร้อมกับความรู้สึกอันตราย

เป่ยบูฉีรู้สึกเหมือนถูกสายตาของเธอจ้องเข้าไปที่จิตใจขิงเขา ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต ปลายผมยกขึ้น เขาคิดในใจว่า ทำไมสายตาของผู้หญิงคนนี้ถึงได้ทำให้เขารู้สึกขนลุกแบบนี้ นี่เธอคงเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสุดยอดจริงๆ ไม่มีผิดแน่ ที่แท้ก็เป็นรุ่นน้องของผู้นำศาสนา!

นักฆ่าหั่นแขนกล่าวต่อว่า "ศาสนาอาบาของเราซ่อนตัวมาหลายปี ตอนนี้เราได้ขโมยน้ำศักดิ์สิทธิ์ของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ไป และทำให้ชื่อเสียงของเราแพร่หลายไปทั่วโลก! ครั้งนี้ที่เรารวมตัวกันที่หนานหยางก็เพื่อทำเรื่องใหญ่!"

"คุณเป่ยบูฉีเป็นคนที่น่าเชื่อถือ คุณไม่ต้องกังวล เขาได้จัดหาทุนสำหรับกิจกรรมของเราไม่น้อยเลย"

"และเขายังได้บูชารูปปั้นเทพเจ้าในบ้านของเขาด้วย"

หวังเสี่ยวอวี้พยักหน้าอย่างพอใจแล้วกล่าวว่า "ถ้าอาจารย์พี่และท่านเดเร็กเชื่อใจคุณแล้ว ฉันก็จะเชื่อใจคุณด้วยเช่นกัน หากมีเรื่องที่ยุ่งยาก คุณสามารถรายงานกับฉันได้ทุกเมื่อ ฉันจะช่วยคุณจัดการทุกอย่างที่ทำได้"

เป่ยบูฉียิ้มและกล่าวว่า "ขอบคุณมากครับ คุณหวัง"

หลังจากขึ้นรถแล้ว เป่ยบูฉีรีบหยิบน้ำอัดลมกระป๋องหนึ่งส่งให้หวังเสี่ยวอวี้ กระป๋องน้ำอัดลมนั้นทำจากอลูมิเนียมหนา แข็งแรงไม่แพ้กระป๋องของเรดบูลในประเทศเลย

หวังเสี่ยวอวี้รับกระป๋องไป แต่เธอก็ใช้ปลายนิ้วจิ้มไปที่กระป๋องเบาๆ จนทำให้มันมีรูทะลุออกมา แล้วดื่มน้ำจากกระป๋องนั้นทันที

ภาพนี้ทำให้เป่ยบูฉีรู้สึกตกใจ นี่มันพลังนิ้วมืออะไรเนี่ย แค่จิ้มเบาๆก็สามารถจิ้มกระป๋องที่หนาขนาดนี้ให้ทะลุออกมาได้ น่ากลัวมาก! ถ้าเป็นนิ้วมือจิ้มไปที่ตัวคน นั่นคงกลายเป็นรูเลือดแน่ๆ!

หวังเสี่ยวอวี้แกล้งทำให้เป่ยบูฉีเห็นพลังที่แข็งแกร่งของเธอ หากไม่ใช่เพื่อแสดงออกถึงความสามารถของตัวเอง เธอคงไม่ทำสิ่งที่ดูเหมือนจะโอ้อวดแบบนี้แน่นอน

"วิธีการดื่มน้ำของคุณหวังเสี่ยวอวี้น่าสนใจมากจริงๆครับ ฮ่าๆ!" เป่ยบูฉีหัวเราะขำๆ ในใจรู้สึกชื่นชม

หวังเสี่ยวอวี้ถามด้วยสีหน้าสงบ: "คุณเป่ย ครั้งนี้ฉันมาจากมี่ที่ไกลขนาดนี้ตามคำสั่งของพี่ชาย ไม่ทราบว่า คุณต้องการให้ฉันทำอะไรคะ?"