บทที่ 1853 ทุกคนมีฉายา

ฉีปู้อวี่เป็นคนที่มีวิสัยทัศน์และมองการณ์ไกลเสมอ หากเขาไม่เป็นเช่นนี้ เขาคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงได้

เขาและฉีเติ่งเสียนคิดเหมือนกันว่าคาปูซานคนนั้นต้องมีปัญหาแน่ๆ และแผนการของตระกูลจ้าวก็ไม่น่าจะง่ายอย่างที่คิด

ตระกูลจ้าวที่สูญเสียอำนาจในประเทศหัวกั๋วจึงไม่สามารถพ่ายแพ้ที่หนานหยางได้อีก พวกเขาจะต้องใช้วิธีการที่รุนแรงเพื่อตอบสนอง

เมื่อฉีเติ่งเสียนและเฉินหยูกลับมาถึงเมืองกาดา และหลังจากที่อาจารย์เกามาถึง เขาก็กล่าวลาเฉินหยูแล้วเดินทางกลับไปที่มหาวิหารอวตารอีกครั้ง

สมเด็จพระสันตะปาปาส่งคนมาที่นี่ ซึ่งก็คือร็อบเบน เพื่อนเก่าของฉีเติ่งเสียน

"ท่านกัปตันเออร์วิน!!!" เมื่อฉีเติ่งเสียนเห็นร็อบเบนเขาก็รีบวิ่งไปข้างหน้าและยื่นแขนออกไปโอบกอดชายร่างใหญ่คนนี้ทันที

"ท่านอัครสังฆราชอวตาร" ร็อบเบนดันเขาออกไปพร้อมท่าทางที่ไม่แยแส และถึงกับมีท่าทางรังเกียจ

แน่นอนว่าฉีเติ่งเสียนรู้สึกดีใจที่สมเด็จพระสันตะปาปาส่งร็อบเบนมาที่นี่ เพราะนั่นหมายความว่าพระองค์มีความตั้งใจที่จะล้มล้างศาสนาอาบา ซึ่งเป็นลัทธิที่นอกรีต และเมื่อร็อบเบนลงมือแล้ว สมเด็จพระสันตะปาปาจะมอบการสนับสนุนเต็มที่ให้

สมเด็จพระสันตะปาปาเกลียดกลุ่มคนที่พูดแต่คำว่าอาบา จนแทบจะไม่ยอมให้อภัย พวกเขาจะต้องถูกบดขยี้ให้ละเอียดที่สุด เขาถึงขั้นเริ่มติดต่อกับรัฐบาลประเทศต่างๆ ของฝั่งตะวันตกเพื่อขอความช่วยเหลือ

ร็อบเบนกล่าวว่า "ท่านอัครสังฆราชอวตาร สมเด็จพระสันตะปาปาทรงทราบว่าท่านมีเบาะแสเกี่ยวกับศาสนาอาบา จึงได้ส่งฉันมาให้ช่วยงานคุณ"

ฉีเติ่งเสียนกล่าว "สมเด็จพระสันตะปาปาทรงชาญฉลาดมาก! กัปตันเออร์วินท่านมาช่วยฉัน นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว"

ร็อบเบนแสดงสีหน้ารำคาญแล้วพูดว่า "คุณช่วยเลิกเรียกชื่อแบบนี้ได้ไหม?"

"โอเคครับ กัปตันร็อบเบน" ฉีเติ่งเสียนยักไหล่ด้วยความยอมแพ้ "คุณก็ยังเรียกผมว่าอัครสังฆราชอวตารอยู่ไม่ใช่หรือ?"

"ชื่อของโบสถ์แห่งนี้มันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว! ยังจะกล้าพูดอะไรอีก?"ร็อบเบน หัวเราะเยาะ ก่อนจะทำท่าหน้าแบบเย็นชา

แต่ในที่สุด เขาก็ถอนหายใจและพูดว่า "ครั้งที่แล้วที่ศาสนาอาบาโจมตีวาติกัน ก็เพราะฉันประมาทเกินไป พวกเราทุกคนต่างก็ฉลองการจัดการพวกนอกรีตหลายกลุ่มใหม่ๆจนทำให้เราละเลยไป ถ้าหากคุณอยู่ที่นั่น พวกนั้นคงจะตายหมดแล้ว"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเขินเล็กน้อย หากเขาอยู่ที่นั่น บางทีเขาอาจจะร่วมมือกับฉีปู้อวี่ ดูสิว่าจะสามารถขุดแหล่งน้ำพุและพาพวกมันออกไปได้หรือไม่...

จิ่วเฮิงมองเห็นร็อบเบนแล้วตาก็เปล่งประกาย พร้อมหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งว่า "ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เออร์วิน สุดท้ายฉันก็เจอคุณแล้ว ครั้งที่แล้วเราสู้กันยังไม่สุด พอวันนี้มาใหม่สักรอบเถอะ!"

มุมปากร็อบเบนกระตุกอย่างรุนแรงแล้วพูดว่า "ฟรานซิส คุณอย่ามาท้าทายผม! การจัดระเบียบของอัศวินแห่งแสงนั้นอยู่ภายใต้การดูแลของกลุ่มอัศวินศักดิ์สิทธิ์ ตามหลักการแล้ว ผมก็ถือเป็นหนึ่งในหัวหน้าของคุณด้วยนะ"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวขึ้นว่า "ผมไม่ยอมรับว่าเขาคือคนของอัศวินแห่งแสง คุณอย่าพูดมั่วไปนะ!"

จิ่วเฮิงขวางหน้าร็อบเบน ยกกำปั้นขนาดกระทะขึ้นและพูดว่า "มาสู้กับผมเถอะ! ครั้งที่แล้วผมไม่อยู่ในสภาพดีเลยทำให้คุณได้เปรียบ!"

"ไปให้พ้น!"

ฉีเติ่งเสียนดันจิ่วเฮิงไปข้างๆ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันไปพูดกับแฮชว่า "ไปฝึกฝนแม่ของแฮชซะเร็วๆ ถ้าจัดการเรื่องนี้ได้ เดี๋ยวฉันพาไปทำอะไรสนุกๆ"

จิ่วเฮิงตอบกลับด้วยท่าทีเย็นชา "อะไรคือเรื่องสนุกๆ ที่จะสู้กับการฝึกฝนในโลกนี้ได้? ถ้ามันไม่ได้ ก็ไม่ไปหรอก"

ฉีเติ่งเสียนกล่าว "ฉันจะพาไปแข่งตำแหน่งรองหัวหน้าของสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยาง และอาจจะได้เจอกลุ่มทหารรับจ้างซุสอย่างแพตตันด้วย"

จิ่วเฮิงฟังแล้วรู้สึกสนุกขึ้นมา เขาพยักหน้าแล้วพูดกับแฮชว่า "ไปกันเถอะแฮชเผ็ดไส้แตก ฉันจะสอนนายฝึกมวย... วันนี้เราจะฝึกหมัดสว่านมวยสิงอี้"