บทที่ 1855 กระแสการตกงาน

ช่วงนี้เฉินหยูงานยุ่งมาก แต่วันนี้เธอได้ติดต่อมาหาฉีเติ่งเสียนและนัดเจอกับเขา

วันนี้เธอสวมชุดทำงานสีเทา แม้ว่าใบหน้าของเธอจะดูเหนื่อยล้าบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังดูดึงดูดและสวยงามเหมือนเดิม

"ไม่ได้เจอกันหลายวัน คุณไม่คิดถึงผมเหรอ?" ฉีเติ่งเสียนถามด้วยรอยยิ้ม

"ไม่มีเวลาคิดถึงคุณเลยค่ะ วิกฤตการเงินมันมาเร็วและแรงมาก ทำให้ฉันรับมือไม่ทันเลย" เฉินหยูพูดด้วยท่าทางปวดหัว

ฉีเติ่งเสียนกล่าวขึ้นว่า: "วันนี้มีเรื่องอะไร?"

เขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเครื่องมือของเฉินหยูไปแล้ว แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะสถานการณ์ในหนานหยางอยู่ภายใต้การควบคุมของเฉินหยู เธอเป็นคนที่กำหนดทิศทาง ทุกการจัดการที่เธอทำ ฉีเติ่งเสียนก็ต้องร่วมมือด้วย

ตั้งแต่ครั้งที่เฉินหยูเถียงกับคุณย่าใหญ่เฉิน ที่ในอาณาจักรของตระกูลเฉิน สถานการณ์ระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ตระกูลเฉินก็เริ่มมีแผนที่จะยึดอำนาจจากเฉินหยู และผลักเธอออกจากการบริหาร

อย่างไรก็ตาม ช่วงหลังตระกูลเฉินดูเหมือนจะหยุดการโจมตีเฉินหยู ไม่รู้ว่าเปลี่ยนใจไปอย่างไร หรือว่ามีปัญหาส่วนตัวอะไร

"ไม่มีเรื่องอะไร แล้วทำไม มาหาหาคุณไม่ได้เหรอ? ฉันทำธุระเสร็จแล้ว พอดีคิดถึงคุณเลยอยากเจอคุณ" เฉินหยูยิ้มพูด พร้อมกับขาเรียวยาวที่ขาวเนียนละเอียด

นี่แหละคือลักษณะของคนที่มี EQ สูง จริงๆแล้วที่เธอมาหาฉีเติ่งเสียนนั้นมีเรื่องที่ต้องพูด แต่กลับบอกว่าไม่มีเรื่องอะไร แค่คิดถึงเขา

ไม่รู้ว่าฉีเติ่งเสียนจะฝึกฝน EQ ได้ถึงขนาดนี้เมื่อไหร่ ถึงตอนนี้เขายังคงคิดว่าเป็นคนที่มี EQ สูง และบางครั้งก็ภาคภูมิใจใน EQ ของตัวเอง

"ฉันไม่เชื่อหรอก" ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยท่าทางระมัดระวัง

เฉินหยูเข้ามาใกล้ยิ้มแย้มแล้วก็ยื่นริมฝีปากมาแตะที่เขาเบาๆพร้อมพูดว่า: "ตอนนี้เชื่อไหมล่ะ?"

สมองของฉีเติ่งเสียนมีอาการมึนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า: "ไม่เชื่อหรอก จนกว่าจะยื่นลิ้นออกมา"

เฉินหยูหัวเราะดัง ก่อนจะยื่นมือไปกดที่อกของเขาเบาๆแล้วพูดว่า: "ต้องบอกให้คุณรู้ว่า การแข่งขันรองหัวหน้าของสมาคมศิลปะการต่อสู้ของหนานหยางกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะ ตอนนี้มีคนเก่งๆหลายคนมาที่นี่"

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าแล้วพูดว่า:"ฉันรู้แล้ว เรื่องรองหัวหน้านั้น ฉันจะเอาชนะให้ได้ตามที่เคยสัญญากับคุณ"

เฉินหยูพูดว่า: "ช่วงนี้ที่โบสถ์ของพวกคุณมีคนพลัดถิ่นมามากใช่ไหม?"

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า: "ใช่แล้ว มหาวิหารอวตารก็เป็นที่รู้จักดีในการช่วยเหลือผู้คน ตอนนี้เศรษฐกิจของหนานหยางแย่ลงเพราะวิกฤตการเงิน คนเหล่านั้นมาที่นี่ขอความช่วยเหลือก็เป็นเรื่องปกติ"

แม้จะมีคนที่มาขอความช่วยเหลือจากโบสถ์ส่วนใหญ่เป็นคนในท้องถิ่นของหนานหยาง แต่ฉีเติ่งเสียนก็ยังคงยินดีที่จะให้การช่วยเหลือพวกเขา

ชีวิตนั้นมีค่ามาก ยิ่งคนที่แข็งแกร่งมากขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งต้องมีความเห็นอกเห็นใจมากขึ้นเท่านั้น มิฉะนั้นจะทำให้เราสูญเสียความเคารพและกลายเป็นคนที่โหดร้าย

แม้ฉีเติ่งเสียนจะไม่ใช่คนหนานหยาง แต่ก็ยังมีความเห็นอกเห็นใจและความรู้สึกสงสารต่อคนเหล่านั้นที่อดมื้อกินมื้อ เขาหวังเพียงว่าเหตุการณ์วิกฤตนี้จะผ่านพ้นไปได้เร็วๆ และสถานการณ์ในโลกจะกลับสู่ความปกติ

หน้าตาของเฉินหยูกลับมาเคร่งขรึมขึ้น กล่าวว่า: "คนจำนวนมากตกงานและเสียชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ วันนี้คนเหล่านี้ถึงกับจัดการเดินขบวนประท้วงหวังให้รัฐบาลเข้ามาแทรกแซง"

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า: "รัฐบาลก็ช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก อีกอย่างตระกูลเฉินเองก็มีอำนาจควบคุมรัฐบาลอยู่แล้ว ฉันคิดว่าตระกูลเฉินควรจะรับผิดชอบทางสังคมบางอย่างบ้าง"

เฉินหยูกล่าว: "ฉันได้ทำในสิ่งที่สามารถทำได้แล้ว แต่บางคนดูเหมือนจะไม่มีความสนใจเลย"

ยิ่งคนตกงานมากเท่าไหร่ สภาพแวดล้อมทางสังคมก็ยิ่งไม่มั่นคงขึ้นเท่านั้น สำหรับสถานการณ์ในหนานหยางตอนนี้ มีคนตกงานเพิ่มขึ้นจำนวนมาก ถ้าเมื่อพวกเขาใช้เงินเก็บจนหมดแล้ว ผลที่จะตามมาจะเป็นอย่างไร?

เฉินหยูกล่าวว่า: "หัวกั๋วตกงานน้อย"

ฉีเติ่งเสียนสับสนและถามกลับไปว่า: "จริงเหรอ?"