บทที่ 1856 ตระหนักถึงอันตราย

ในบรรดาผู้ชายจากหนานหยางที่พยายามจะทำร้ายพวกเขานั้นล้มลงกันหมด และฉีเติ่งเสียนก็ยังเอาเงินที่ให้พวกเขามาคืนด้วย

ถ้าแค่พวกเขาหยิบเงินไปแล้วเดินจากไปก็ไม่สนใจ แต่พวกเขากลับไม่ได้แค่หยิบเงิน แต่ยังคิดจะทำอะไรที่ไม่สมควรด้วย นี่มันไม่อาจให้อภัยได้

"พวกโจรพวกนี้ไม่รู้จักบุญคุณจริงๆ" ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนที่จะเดินออกจากที่นั้นกับเฉินหยู

เฉินหยูหันกลับไปมองที่พวกที่ยังนอนกลิ้งอยู่บนพื้นแล้วพูดว่า "ดูจากการกระทำแค่นี้ก็เห็นแล้วว่า คนท้องถิ่นของหนานหยางมีความเป็นปฏิปักษ์กับพวกเราชาวหัวกั๋วมากแค่ไหน!"

ฉีเติ่งเสียนฟังแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ใช่ พวกนี้แค่เห็นว่าเราคือชาวหัวกั๋ว ก็เลยตามเรามาตลอด จนถึงที่ที่คนไม่ค่อยมี แล้วก็เผยหน้าที่แท้จริงออกมา"

เฉินหยูสีหน้าเคร่งเครียด กล่าวต่อไปว่า "ช่วงนี้รายการหลายรายการของทีวีหนานหยางก็มีแนวโน้มที่จะปลุกเร้าความรู้สึกทางชาติพันธุ์ แต่ก็ทำอย่างแยบยล"

ฉีเติ่งเสียนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วขมวดคิ้ว เขาเองก็เคยดูทีวีของหนานหยาง ตอนนี้คิดทบทวนดูแล้ว มันก็มีการปลุกความรู้สึกในทางที่หลบๆซ่อนๆ และมักจะพุ่งเป้าไปที่ชาวหัวกั๋ว

ตอนแรก เขาคิดว่าแค่จะทำร้ายตระกูลเฉิน แต่ตอนนี้คิดแล้วไม่ใช่แค่แบบนั้น

ตระกูลเฉินและตระกูลจ้าวร่วมมือกันขายหุ้นของสถานีโทรทัศน์ ซึ่งทำให้ตระกูลจ้าวมีเหตุผลที่ชอบธรรมในการแทรกแซงสื่อข่าวในหนานหยาง

พวกคนในตระกูลเฉินดูเหมือนจะมีท่าที "ทองไม่รู้ร้อน" เพราะว่าพวกเขามีฐานะดี ใช้เทคโนโลยีสูงอย่างสมาร์ทโฟนเพื่อหาข่าวสาร จึงคิดว่าสื่อดั้งเดิมไม่สำคัญอีกต่อไป

แต่ในแผ่นดินหนานหยาง ส่วนใหญ่ยังคงเป็นคนยากจน พวกเขายังคงใช้สื่อดั้งเดิมเพื่อรับข่าวสาร

"แล้วถ้าตระกูลเฉินขายหุ้นของสถานีโทรทัศน์ไป ไม่ใช่การยกหินมาทุบเท้าตัวเองหรือ?" ฉีเติ่งเสียนถามอย่างครุ่นคิด

"ชัดเจนว่าตระกูลจ้าวใช้โอกาสนี้ยึดฐานที่มั่นแล้ว ด้วยอิทธิพลอันแข็งแกร่งของพวกเขาในประเทศหัวกั๋ว มีคนมากมายที่ยินดีจะเข้าใกล้พวกเขา"

"กลัวว่าเมื่อวิกฤตการเงินนี้ยืดเยื้อไปเรื่อยๆ คนในตระกูลเฉินหลายคนคงจะเริ่มตระหนักถึงความโง่เขลาที่พวกเขาทำไป"

เฉินหยูสีหน้าตึงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าฉันคงประเมินความโหดร้ายของตระกูลจ้าวต่ำไปจริงๆ คุณคิดว่า พวกเขาจะทำขนาดนั้นจริงๆ หรือ? พวกเขาก็เป็นคนจากประเทศหัวกั๋วเหมือนกันนะ..."

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะอย่างเย็นชา แล้วกล่าวว่า "พวกที่ตาแค่มีแต่จะหาผลประโยชน์จากอำนาจเนี่ยจะทำอะไรไม่ได้รึ? เหมือนในสมัยก่อนที่พวกจักรพรรดิในราชวงศ์ยังหักหลังกันเอง พี่น้องฆ่าฟันกัน พ่อฆ่าลูกก็มีไม่ใช่น้อย การเปลี่ยนแปลงที่ประตูเฉียนหวู่ เสียงโคมไฟและขวาน หรือสงครามจากพระราชาเหยียน... ตระกูลจ้าว พวกเขาต้องควบคุมหนานหยางเท่านั้น ถึงจะมั่นคงในฐานะในประเทศ เพราะประเทศหัวกั๋วต้องการทรัพยากรธรรมชาติอันมหาศาลที่หนานหยางส่งมาช่วย"

เฉินหยูพูดว่า "ที่คาปูซานนั่นคงจะมีการเคลื่อนไหวในเร็วๆนี้แล้วล่ะ ช่วงนี้เขาไปจัดการบรรยายที่เมืองซูลา พร่ำพูดถึงเรื่องชาติพันธุ์และกระตุ้นความรู้สึกของประชาชนสุหล่าอย่างรุนแรง..."

ฉีเติ่งเสียนตอบว่า "เราไม่สามารถปล่อยให้สถานีโทรทัศน์หนานหยางยังคงแพร่รายการพวกนั้นได้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้น ความยุ่งเหยิงจะยิ่งทวีความเร็วขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุด ทุกคนจะไม่ทันระวังตัว"

เฉินหยูพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง แล้วถอนหายใจ "ไม่แปลกเลยที่โชเปนเฮาเออร์เคยพูดว่า ความภาคภูมิใจในชาติเป็นความหยิ่งผยองที่ถูกที่สุด"

"เฉินหยู กลับบ้านเถอะ คนมาอยู่ที่นี่แล้ว" ฉินชิงเหอโทรหาเฉินหยู แล้วพูดเบาๆ

"จริงเหรอ?" เฉินหยูได้ยินแล้วหัวเราะ "พวกโง่เหล่านั้น มาทำไม? มาขอโทษเหรอ?"

ฉินชิงเหออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแล้วพูดว่า "อย่าพูดอะไรมากนัก มีญาติผู้ใหญ่อยู่ด้วยนะ ทำตัวดีๆหน่อย"

เฉินหยูวางสายจากแม่แล้วหันไปพูดกับฉีเติ่งเสียน "พวกโง่เหล่านั้น ตอนนี้คงรู้ตัวแล้วว่าตัวเองตกหลุมพรางที่ตระกูลจ้าวขุดไว้ พวกเขาวิ่งไปหาที่แม่ฉันกันหมด ตอนนี้ถึงกับมีคนแก่ๆไปหาที่บ้านแม่เองนะ! ยายแก่คนนี้ไม่เคยออกจากบ้านเลยแฮะ"

เห็นได้ชัดว่า ความเคลื่อนไหวของตระกูลจ้าวในหนานหยางทำให้ตระกูลเฉินรู้สึกกังวลไม่น้อย พวกทหารกลุ่มต่างๆ ยอมเข้าหาพวกเขาด้วยตัวเอง และยังมีหลายคนในรัฐบาลที่ยังติดต่อกับพวกเขาไม่หยุด