บทที่ 1861 สถานีโทรทัศน์

ในวันที่สองหลังจากนั้น เฉินหยูก็เริ่มลงมือจัดการรวบรวมกองกำลังติดอาวุธและอำนาจทางทหารที่ตระกูลเฉินสามารถควบคุมได้อย่างเร่งด่วน

จากนั้น เธอได้ติดต่อกับ สวีเอ้าเสวี่ย ทั้งสองมีความร่วมมือกันอยู่แล้วในหนานหยาง ดังนั้นเมื่อถึงเวลาวิกฤติแบบนี้ สวีเอ้าเสวี่ยก็ควรต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือบ้าง

หากตระกูลเฉินล่มสลายลง และตระกูลจ้าวขึ้นมาครองอำนาจแทน เช่นนั้นอนาคตของสวีเอ้าเสวี่ยในหนานหยางก็คงถึงกาลอวสานเช่นกัน

นี่คือสถานการณ์ที่พวกเขาอยู่บนเรือลำเดียวกัน เป็นตั๊กแตนที่เกาะอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน ดังนั้นสวีเอ้าเสวี่ยย่อมไม่สนใจไม่ได้

แม้สวีเอ้าเสวี่ยจะเพิ่งตั้งหลักในหนานหยางได้ไม่นาน แต่ด้วยความสามารถในการสร้างความสัมพันธ์กับพวกชาวอเมริกันก่อนหน้านี้ เธอจึงสามารถดึงกลุ่มขุนศึกบางส่วนมาอยู่ข้างเธอได้ แม้ว่าบางส่วนจะเริ่มลังเล แต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่จงรักภักดีต่อเธอ

"ตระกูลเฉินที่เป็นเสมือนจักรพรรดิแห่งหนานหยาง ตอนนี้ถึงกับต้องพึ่งพาคนนอกอย่างฉันแล้วหรือ?" สวีเอ้าเสวี่ยถามด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะเย้ย ความจริงที่ว่าเฉินหยูกล้ามาขอความช่วยเหลือจากเธอ ทำให้เธอรู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย

"เพราะตระกูลเฉินเป็นเจ้าถิ่นนี่แหละ ถึงต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่น่ากลัวแบบนี้ เราไม่ต้องอ้อมค้อมกัน ถ้าตระกูลจ้าวขึ้นมาแทนที่ตระกูลเฉิน เธอก็จบเห่เหมือนกัน!" เฉินหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

สวีเอ้าเสวี่ยได้ยินดังนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "ช่วงนี้ฉันเองก็เริ่มจับสัญญาณได้ว่ากระแสลมเปลี่ยนไป ตระกูลจ้าวต้องการแทนที่ตระกูลเฉิน แต่นี่ไม่ใช่แค่การโค่นล้มตระกูลเดียว แต่พวกเขาจะก่อการสังหารหมู่ครั้งใหญ่!"

สวีเอ้าเสวี่ยเติบโตมาในเมืองหลวง และคุ้นเคยกับเรื่องราวในแวดวงชั้นสูงมาตั้งแต่เด็ก ประกอบกับตัวเธอเองเป็นอัจฉริยะที่เฉลียวฉลาดอย่างหาตัวจับยาก ทำให้เธอมองเห็นแก่นแท้ของสถานการณ์นี้ได้อย่างชัดเจน

เธอได้วิเคราะห์แล้วว่าตระกูลจ้าวกำลังฉวยโอกาสจากวิกฤติการเงิน และใช้การสนับสนุนจากนักการเมืองที่มีความนิยมสูงอย่างคาปูซาน เพื่อปลุกปั่นให้เกิดการจลาจลครั้งใหญ่ พลิกโฉมหนานหยางใหม่ทั้งหมด และโค่นล้มตระกูลเฉินโดยสิ้นเชิง

เฉินหยูกล่าวว่า "ใช่ ฉันเคยคิดว่าพวกเขาแค่พยายามลอกเลียนแบบแผนการของฟู่เฟิงหยุน ที่เผิงไหล แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะบ้าคลั่งถึงขนาดนี้ ถ้ารู้ก่อนแบบนี้ ก็คงให้ฉีเติ่งเสียนฆ่าคาปูซานไปตั้งแต่แรกแล้ว..."

สวีเอ้าเสวี่ย กล่าวขึ้นว่า “ตอนนี้มันสายไปแล้ว กำลังป้องกันรอบตัวคาปูซานแข็งแกร่งถึงขนาดที่แม้แต่แมลงวันยังเข้าใกล้ไม่ได้”

เฉินหยู ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนกล่าวว่า “ฉันต้องการให้เธอติดต่อกับพวกขุนศึกที่ยอมเชื่อฟังเราไว้ล่วงหน้า เมื่อถึงเวลาที่หนานหยางล่มสลาย อาจจะได้ใช้ประโยชน์จากพวกเขา”

สวีเอ้าเสวี่ยตอบกลับอย่างเย็นชา “คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ตระกูลจ้าว รู้ว่าฉันดึงขุนศึกบางคนมาเป็นพวก พวกเขาไม่มีวันหักหลังฉันแน่ แต่ตระกูลจ้าวอาจจะหาทางกำจัดฉันก่อน”

เฉินหยูพูดขึ้นว่า “ถ้างั้นก็ให้พระอัครสังฆราช มาปกป้องเธอสิ!”

สวีเอ้าเสวี่ยตอบกลับอย่างเย็นชา “ให้เขามาปกป้องฉัน? งั้นฉันขอตายซะดีกว่า!”

หลังจากถกเถียงกัน ทั้งสองก็ตกลงเรื่องสำคัญได้ พวกเธอต่างรู้ดีว่าสถานการณ์ครั้งนี้ไม่ธรรมดา จึงต้องละทิ้งอคติและร่วมมือกันอย่างจริงใจ มิฉะนั้นคงไม่มีใครรอดจากพายุลูกนี้ได้

“ไปเถอะ เธอไปสถานีโทรทัศน์กับฉัน! เราจะปล่อยให้รายการนี้ออกอากาศต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นสถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายลงไปอีก!” เฉินหยูกล่าวพลางคว้าตัวฉีเติ่งเสียน แล้วลากเขาไปที่สถานีโทรทัศน์

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้ารับทันที “ได้! ถึงแม้ว่าตระกูลเฉินของเธอจะขายหุ้น สี่สิบเปอร์เซ็นต์ให้ตระกูลจ้าวไปแล้ว แต่ก็ยังมีสิทธิ์บริหารบางส่วนอยู่”

ในวันเดียวกันนี้เอง ภายในเมืองกาดา บริษัทขนาดใหญ่อีกแห่งก็ล้มละลายลงในพริบตา ครอบครัวจำนวนมากต้องสูญเสียแหล่งรายได้หลัก วิกฤติการเงินครั้งนี้ทำให้เฉินหยูปวดหัวอย่างที่สุด

ทั้งสองขับรถมายังอาคารของสถานีโทรทัศน์หนานหยาง เมื่อมาถึงก็พบว่าการรักษาความปลอดภัยแน่นหนายิ่งกว่าปกติ มีสายลับซุ่มอยู่ทุกที่ แถมส่วนใหญ่ยังมีอาวุธครบมือ

เห็นได้ชัดว่าตระกูลจ้าวก็เตรียมตัวป้องกันไว้แล้ว เพราะสถานีโทรทัศน์หนานหยางเป็นกระบอกเสียงสำคัญของประชาชนในภูมิภาคนี้

ภายในสถานี รายการที่กำลังออกอากาศอยู่คือสารคดีเกี่ยวกับคาปูซาน เนื้อหาของมันเล่าถึงชีวประวัติของเขา เส้นทางที่ทำให้เขากลายเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด และผลงานที่เขาได้สร้างขึ้น

สารคดีเรื่องนี้ถึงกับอวยคาปูซานอย่างเกินจริง ราวกับจะทำให้เขากลายเป็นเทพเจ้า มันถึงขั้นกล่าวอ้างว่า “มีเพียงคาปูซานเท่านั้นที่สามารถกอบกู้หนานหยางได้!”