บทที่ 1860 ฉันจะไม่ปลอมตัวอีกต่อไป

ฉีเติ่งเสียน ดูรายการนั้นจนจบอย่างละเอียด แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากเล็กน้อย นี่มันไม่ใช่แค่การบอกใบ้แล้ว มันแทบจะเป็นการประกาศกันโต้ง ๆ เลยทีเดียว

ทุกคนในตระกูลเฉินกินข้าวกันอย่างไม่อร่อยอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวาดระแวง คล้ายกับจักรพรรดิแห่งประเทศเสวี่ยในคืนก่อนการปฏิวัติ

หลังจากทานอาหารเสร็จ คนในตระกูลเฉินก็พากันออกไป โดยมีบอดี้การ์ดจำนวนมากคอยคุ้มกัน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขากลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นจริง ๆ จึงจัดเตรียมคนที่ไว้ใจได้และพร้อมยอมตายแทนไว้คอยปกป้องพวกเขา

“ให้ความรู้สึกเหมือนราชวงศ์ศักดินากำลังจะถูกมือแห่งประชาธิปไตยโค่นล้ม นี่สินะ พลังของการปฏิวัติ ...” ฉีเติ่งเสียนยืนกอดอก มองตามแผ่นหลังของพวกเขาที่ค่อย ๆ จากไป

หลังจากทุกคนออกไปแล้ว ฉินชิงเหอ ก็กล่าวกับเฉินหยู ด้วยความเป็นกังวลว่า “เธอร่างสัญญาเดิมพันแบบนี้มันเสี่ยงเกินไปนะ เธอมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าจะจัดการสมาคมหัวเมิ่นได้? อีกอย่าง ตอนนี้สถานการณ์ของตระกูลเฉินกำลังระส่ำระสาย ถึงแม้คุณย่าจะยอมให้เธอใช้เส้นสายและอำนาจของตระกูล แต่มันอาจไม่ได้มีประสิทธิภาพเหมือนแต่ก่อนแล้ว”

แต่เฉินหยูเพียงหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “แม่ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ แฟนหนูจะช่วยหนูเอง”

ฉินชิงเหอมองฉีเติ่งเสียนแวบหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วถามว่า “แม่เข้าใจนะว่าเขามีพละกำลังสูงมาก แต่แล้วมันจะช่วยอะไรได้? เขาจะฆ่าคนของสมาคมหัวเมิ่น ไปทีละคนทีละคนรึไง?”

เฉินหยูตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เขามีวิธีของเขาเอง แม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ!”

ใบหน้าของฉินชิงเหอดูไม่สู้ดีนัก ดูเหมือนเธอจะไม่เชื่อถือฉีเติ่งเสียนสักเท่าไหร่

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับหันหน้ามามองพวกเธอ แล้วพูดขึ้นว่า “โอเค ไม่แกล้งเล่นแล้ว ขอบอกความจริงเลย คลาร์ก นั่น ฉันเป็นคนฆ่าเอง ถ้าฉันจะจัดการสมาคมหัวเมิ่น ก็ไม่ได้เรื่องยากอะไรขนาดนั้นหรอก”

“ห๊า?!”

ฉินชิงเหอได้ยินแบบนั้นถึงกับอึ้งไป

ฉีเติ่งเสียนสูดลมหายใจเข้า มือค่อย ๆ ลูบไปบนใบหน้าของตัวเองเล็กน้อย แล้วร่างกายที่เคยอ้วนท้วนของเขาก็ค่อย ๆ ผอมลง เผยโฉมที่แท้จริงออกมา...

ที่ต้องปลอมตัวตลอดเวลาก็เป็นเรื่องที่เหนื่อยมากเหมือนกัน มันสร้างภาระให้กับกระดูก กล้ามเนื้อ และพังผืดเป็นอย่างมาก และเมื่อถึงจุดนี้แล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกต่อไป

เมื่อฉินชิงเหอ เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา ริมฝีปากของเธอก็กระตุกขึ้นทันที ก่อนจะเอ่ยว่า “ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง! รองหัวหน้าใหญ่ของเรือนจำโยวตู พระอัครสังฆราชแห่งศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ประจำเขตภาคใต้… ฉีเติ่งเสียน?!”

เฉินชิง และเฉินเลี่ย ต่างก็เคยถูกฉีเติ่งเสียนช่วยชีวิตไว้ ทำให้ฉินชิงเหอรู้จักเขาเป็นอย่างดี อีกทั้งก่อนหน้านี้เฉินหยู ก็มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับเขามาโดยตลอด เพียงแต่ในฐานะแม่ เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นั้นลึกซึ้งถึงระดับไหน

“ฮ่า ๆ ทำตัวเท่จังเลยนะ…” เฉินหยูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าให้ฉินชิงเหอแล้วกล่าวว่า “สวัสดีครับคุณอา ที่ผ่านมาผมมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ต้องปิดบังตัวตน เพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดฝัน แต่เมื่อสถานการณ์เดินมาถึงจุดนี้แล้ว ผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องหลบซ่อนอะไรอีก”

ฉินชิงเหอถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก

ในขณะที่อาจารย์เกา กลับมองฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาสนอกสนใจ ก่อนจะกล่าวว่า “ฉันก็รู้สึกอยู่แล้วว่านั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอ ที่แท้ก็เป็นยอดฝีมือระดับนี้ ฮ่า ๆ ๆ คลาร์ก ตายด้วยน้ำมือของเธอ สำหรับพวกเราชาวจีนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ นี่ถือเป็นข่าวดีสุด ๆ เลยนะ!”

ฉีเติ่งเสียนยกมือคำนับให้กับอาจารย์เกา “อาจารย์เกา ชมเกินไปแล้วครับ”

คลาร์กเปรียบเสมือนขุนเขาลูกใหญ่ที่กดทับจิตใจของเหล่าจอมยุทธ์ชาวจีน เขาเป็นเพียงชายชาวประเทศมี่คนหนึ่ง แต่กลับสามารถฝึกฝนวิชากังฟูของประเทศหัวกั๋วได้ถึงขีดสุด จนแข็งแกร่งและน่าเกรงขามอย่างยิ่ง จะไม่ให้คนทั้งหลายเกิดความหวาดหวั่นได้อย่างไร?