บทที่ 1867 ศักดิ์ศรีพังทลาย

เป่ยบูฉีไปพบกับเฉินหยูในช่วงบ่าย

"เธอไม่คิดจะพิจารณาคำพูดของย่าใหญ่เฉินก่อนหน้านี้จริงๆเหรอ? ไม่อย่างนั้น นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้พบกันในฐานะเพื่อน" เป่ยบูฉีพูดด้วยท่าทีจริงจังและจริงใจ

"ก่อนที่นายจะมาพบฉัน ทำไมนายไม่ไปส่องกระจกดูก่อนสักหน่อยล่ะ?" เฉินหยูพูดอย่างเย็นชา ราวกับใช้คำพูดฆ่าให้ตายทั้งเป็น

ใบหน้าของเป่ยบูฉีแข็งค้างทันที เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะถอนหายใจแล้วพูดว่า "ดูเหมือนว่าเราจะไม่มีอะไรต้องพูดกันแล้วสินะ งั้นเธอก็เตรียมตัวรับมือกับสมาคมหัวเมิ่นที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของตระกูลเฉินได้เลย! ถึงเวลานั้น ตระกูลเฉินของเธอจะล่มสลายและหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ อย่ามาหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน!"

เฉินหยูหัวเราะเยาะ "แค่นายเนี่ยนะ?"

เป่ยบูฉีพูดอย่างราบเรียบว่า "ฉันคนเดียวอาจทำไม่ได้ แต่ถ้ารวมกับตระกูลจ้าว ล่ะ?"

เฉินหยูพยักหน้า "อ้อ! ฉันเข้าใจแล้ว นายร่วมมือกับตระกูลจ้าวแล้วสินะ? สมาคมหัวเมิ่นไปเป็นสุนัขรับใช้ของพวกเขาแล้ว"

เป่ยบูฉีแย้ง "แค่ร่วมมือกันเฉยๆ พูดแบบนี้มันไม่แรงไปหน่อยเหรอ?"

เฉินหยูหัวเราะ "ขอโทษนะ แต่ตระกูลจ้าวไม่ได้ต้องการแค่พันธมิตรหรอกนะ พวกเขาต้องการสุนัขรับใช้ที่เชื่องและฟังคำสั่งเท่านั้น นายเลือกจะร่วมมือกับพวกเขา นั่นก็หมายความว่านายกลายเป็นหมาของพวกเขาแล้ว มีปัญหาตรงไหนเหรอ?"

ใบหน้าของเป่ยบูฉีเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ผ่านไปสักพัก เขาค่อย ๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเฉินหยูเป็นผู้หญิงที่หยิ่งยโสเพียงใด และเขาไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอเลย

"ดีมาก เฉินหยู! จำคำพูดของเธอวันนี้ไว้ให้ดีนะ! ถึงเวลานั้น อย่าได้คลานมาขอความช่วยเหลือจากสมาคมหัวเหมินของพวกเรา เพราะฉันจะไม่มีวันเมตตาเธอ!" เป่ยบูฉีพูดด้วยความโกรธแค้น

เฉินหยูหัวเราะ "คำพูดนี้มันเหมือนพวกผู้ชายที่เทิดทูนเทพธิดา แต่พอโดนปฏิเสธก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ถ้าพรุ่งนี้เทพธิดาแค่กระดิกนิ้วเรียก เขาก็คงรีบไปส่งอาหารเช้าให้ทันที"

เป่ยบูฉีแทบระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้น!

จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดของหวงอิงแล้วพยักหน้าอย่างแรง ใช่แล้ว! อย่างที่หวงอิงพูดไว้ เฉินหยูไม่เคยมองเขาอยู่ในสายตาเลย มีเพียงวิธีเดียวที่จะทำให้เธอยอมศิโรราบได้ นั่นก็คือ ใช้กำลังบังคับเธอให้ยอมศิโรราบ!

เป่ยบูฉีพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ดี! งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่งานประชันศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยาง! ได้ข่าวว่าเธออยากให้ไอ้อ้วนนั่นเป็นรองหัวหน้าใช่ไหม? งั้นฉันจะทำให้มันตายต่อหน้าต่อตาเธอเอง!"

ฉีเติ่งเสียนซึ่งนั่งฟังอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้นมาช้าๆ "นี่นายหมายถึงฉันเหรอ?"

เป่ยบูฉีแสยะยิ้ม "ใช่! ก็คือนาย! ถ้ายังไง วันนี้ก็เตรียมหาโลงศพไว้รอเลยก็แล้วกัน!"

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้มีท่าทีร้อนรนอะไร เพียงแค่ส่ายหัวเบาๆแล้วพูดว่า "ฉันขอแนะนำให้นายดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี กินดีๆ นอนดีๆ อย่าปล่อยให้ร่างกายเสื่อมโทรมไปเพราะหมกมุ่นมากเกินไป เดี๋ยวจะตายก่อนวัยอันควร"

เป่ยบูฉีหน้าแข็งทื่อ เขาไม่ได้รู้สึกว่าอีกฝ่ายห่วงใยเขาเลย กลับรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนกำลังเสียดสีเขาเสียมากกว่า

"ไม่ต้องห่วง! ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี แล้วก็คอยดูพวกแกตายไปทีละคน! ไอ้ขยะ!" เป่ยบูฉีพูดพลางแสยะยิ้มเย้ยหยัน

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าหงึกหงัก "อื้มๆๆ ก็ดีแล้วล่ะ ถ้านายรู้จักดูแลตัวเอง"

ก็แหงล่ะ แกะอ้วนที่แข็งแรงที่สุดย่อมขายได้ราคาสูงสุด ถ้าแกะมันป่วยมันก็ไม่มีค่าอะไรเลย

เป่ยบูฉีสะบัดตัวเดินจากไป วันนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังเอาตัวเองมาหาเรื่องอับอายชัด ๆ ที่ยังแสดงความเมตตาต่อเฉินหยูเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก เขาคงไม่มาที่นี่เลย

ที่จริงแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของหวงอิงที่ไม่บอกเขาเสียก่อนว่า "หลี่ปั้นเสียน" ก็คือฉีเติ่งเสียนที่ปลอมตัวมา ไม่เช่นนั้น ต่อให้ให้เขายืมกล้าอีกเป็นร้อยเท่า เขาก็คงไม่มาปรากฏตัวที่นี่แน่!