บทที่ 1868 จับฉลาก

งานประลองครั้งนี้มีผู้เข้าร่วมจำนวนมาก และส่วนใหญ่ล้วนมีฝีมือเป็นเลิศ ถือว่าเป็นยอดฝีมือทั้งสิ้น

แถบหนานหยางนั้นขึ้นชื่อเรื่องศิลปะการต่อสู้ และครั้งนี้เป็นการคัดเลือกรองหัวหน้าของสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยาง ผู้เข้าร่วมย่อมต้องเป็นบุคคลที่มีฝีมือสูงมาก

จิ่วเฮิงและฉีเติ่งเสียนเดินไปลงทะเบียนทันที คนแรกไม่ได้สนใจตำแหน่งรองหัวหน้าเลยสักนิด ที่มาที่นี่ก็แค่ต้องการสู้ให้สะใจเท่านั้น ช่วงที่ผ่านมาเขาอุดอู้อยู่ในโบสถ์จนแทบเป็นบ้าแล้ว

ส่วนฉีเติ่งเสียนแน่นอนว่าใช้ชื่อปลอมว่าหลี่ปั้นเสียนในการลงทะเบียน ในขณะที่จิ่วเฮิงกลับใช้ชื่อจริงของตัวเองโดยไม่ปิดบัง แถมยังหายากที่จะไม่ใช้คำนำหน้าว่าฟรานซิส

"งานประลองครั้งนี้จัดขึ้นโดยสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งหนานหยาง มีจุดมุ่งหมายเพื่อคัดเลือกบุคคลที่แข็งแกร่งและมีจริยธรรมอันสูงส่งมาเป็นรองหัวหน้า ยินดีต้อนรับทุกท่านที่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้!"

หลังจากปิดรับสมัครแล้ว เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็กล่าวเปิดงาน

ด้านหลังเวทีมีห้องพักสำหรับนักสู้ที่ลงแข่ง พร้อมด้วยเครื่องดื่มบำรุงและอาหารเตรียมไว้ให้

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกเหมือนกำลังเข้าร่วมงานชุมนุมการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก เขานั่งลงที่มุมหนึ่งแล้วบังเอิญเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่สูงเพรียวและงดงามสะดุดตา

เป่ยบูฉีกำลังพูดคุยกับหญิงสาวคนนั้นด้วยท่าทีสุภาพและกล่าวว่า"คุณหนูหวัง เรื่องต่อจากนี้ต้องฝากให้คุณดูแลแล้ว!"

หญิงสาวคนนั้นคือหวังเสี่ยวอวี้ หนึ่งในสามผู้นำของศาสนาอาบา เธอพยักหน้ารับคำอย่างเย็นชาและกล่าวว่า"วางใจเถอะ ในเมื่อศิษย์พี่ขอร้องให้ฉันออกโรง ฉันก็จะทำให้เต็มที่"

เป่ยบูฉียิ้มแล้วตอบกลับว่า "ดีมาก!"

หวังเสี่ยวอวี้เสริมว่า "แต่วันนี้มีผู้แข็งแกร่งมามากมาย หากฉันพ่ายแพ้ ก็หวังว่าคุณจะไม่ถือโทษโกรธกัน เพราะการต่อสู้นั้น ไม่มีใครสามารถรับประกันชัยชนะได้แน่นอน"

เป่ยบูฉีพยักหน้ารับและกล่าวว่า

"แน่นอน คุณหนูหวังเพียงแค่ทำให้เต็มที่ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ฉันจะไม่โกรธเคืองเลย"

ปัจจุบัน เป่ยบูฉีแทบจะกลายเป็นสาวกที่จงรักภักดีของศาสนาอาบาแล้ว เขาไปกราบไหว้รูปเคารพอยู่บ่อยครั้ง และรู้สึกว่าร่างกายของตนเองดีขึ้นเรื่อยๆ แถมยังรู้สึกว่า... 'เจ้านกของเขา' บินได้สูงขึ้นอีกด้วย

"ดูเหมือนจะเป็น อวี้เสี่ยวหลงนะ ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาร่วมงานที่หนานหยาง" ฉีเติ่งเสียนคิดในใจ

ขณะเดียวกัน จิ่วเฮิงก็กำลังมองไปรอบๆ เหมือนกำลังมองหาคู่ต่อสู้ที่คู่ควร ทันใดนั้น เขารู้สึกเหมือนดวงตาโดนแสงเจิดจ้าทิ่มแทง

"อาจารย์ฉีนั่นใครกัน? ดูเหมือนจะเป็นตัวอันตราย!"

ฉีเติ่งเสียนมองตามสายตาของจิ่วเฮิงไป แล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

"จ้าวถูหลงอย่างนั้นเหรอ? หรือว่าหมอนั่นจะมาเพื่อหาที่ตาย?"

คนที่เขามองเห็นก็คือหนึ่งในมังกรทั้งห้าแห่งหัวกั๋วนั่นเอง ตอนนี้ ในห้ามังกรของหัวกั๋วตายไปแล้วสามตัว ไม่คิดเลยว่าจ้าวถูหลงจะยังกล้าโผล่มาที่หนานหยาง ราวกับมาให้เขาฆ่า!

จ้าวถูหลงเองก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์ แต่เขาไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆ แฮะ?" ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ก็อธิบายไม่ถูก

"จ้าวถูหลงจริงๆ น่ะเหรอ? เขารู้ว่าฉันอาจอยู่ที่หนานหยาง และรู้ดีว่าฉันต้องฆ่าเขาแน่ๆ แต่เขายังกล้ามาที่นี่อีก?"

"ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นไม่ใช่การบำเพ็ญเซียน ไม่มีทางที่จะได้โชควาสนาแล้วพัฒนาฝีมือแบบก้าวกระโดดภายในเวลาอันสั้น เขาต้องมีอะไรเป็นไพ่ตายแน่ๆ"

ฉีเติ่งเสียนจ้องมองจ้าวถูหลงโดยไม่ปิดบังความเป็นศัตรูเลยแม้แต่น้อย หากได้เจอเขาบนเวทีประลอง เขาต้องฆ่าหมอนี่แน่นอน

หวังเสี่ยวอวี้เองก็มองจ้าวถูหลงแล้วพยักหน้าเบาๆ คนๆนี้มาจริงๆ สินะ เช่นนั้น วันนี้ก็ควรจะเป็นวันสะสางเรื่องทั้งหมด

เป่ยบูฉีเดินผ่านฉีเติ่งเสียนแล้วกล่าวเย้ยหยันว่า "ไม่คิดเลยว่านายจะกล้ามาที่นี่! หวังว่านายจะทนได้นานหน่อยนะ อย่าตายเร็วเกินไป ไม่อย่างนั้นมันจะน่าเบื่อ"